Kort gezegd is Contracts een uitgebreid klassement waarbij gevraagd wordt om de beste score (van vrienden of onbekenden) te verbeteren. Dat klinkt vrij knullig, maar dat is het niet. Door het zogenoemde 'play to create'-systeem maak je een soort ghost-savegame aan die we vooral kennen van racegames, maar dan uitgebreider. De manier waarop je door een level heenloopt wordt opgeslagen en als opdracht bewaard voor andere spelers wereldwijd. Zo kun je elkaar uitdagen en uitvechten wie de beste huurmoordenaar is.

Hetzelfde, maar dan anders

In Contracts speel je de levels uit de singleplayer. Sterker nog, tegenstanders staan op exact dezelfde posities, dezelfde voorwerpen zijn aanwezig en de in- en uitgangen zijn waar je ze verwacht. Is het dan eigenlijk de moeite waard om die levels nog een keer te spelen? Bij veel spellen zou het antwoord nee zijn. Meestal is het niet leuk om een level eindeloos opnieuw te spelen. Hitman is echter een game waarin je wilt experimenteren, maar soms geen inspiratie meer hebt. Contracts zorgt voor die inspiratie en zorgt er op die manier voor dat je het meeste uit de game haalt. Het speltype past in essentie dus perfect bij Hitman.

Dat heeft met twee dingen te maken. Je krijgt bij het maken van een contract veel meer vrijheid dan je hebt in de singleplayer. Zo mag je zelf een aantal doelwitten markeren en zodra ze gemarkeerd zijn, mag je kiezen voor een (unieke) manier om ze te vermoorden. Het wapen, je kleding en speelstijl zijn allemaal van invloed op de uiteindelijke voorwaarden voor de opdracht. Dat maakt het interessant, want jouw speelstijl en niveau bepalen letterlijk wat de opdracht wordt.

Wij hebben bijvoorbeeld volledig krankzinnige missies gezien waarbij je in je koksbuis met een mes iedereen moet doodmaken. Vaker nog hebben we extreem moeilijke contracts gespeeld waarbij je volledig onzichtbaar door het level moet bewegen om het meeste punten te halen. Het spelen van dit soort missies zorgt ervoor dat je op andere manieren gaat nadenken over levels. Je krijgt letterlijk een opdracht van een andere speler om dingen te doen die je van tevoren misschien nooit had bedacht.

Beperkt

In potentie is Contracts dan ook een heel goede toevoegingen die ervoor zorgt dat je het meeste uit het spel haalt. Dat gebeurt ook daadwerkelijk, maar uiteindelijk is het spel te weinig een speeltuin en net wat te beperkt. Levels tientallen keren opnieuw spelen op een (net) wat andere manier blijft ook op deze manier niet leuk. Zo kun je per contract slechts drie doelwitten markeren en ben je gebonden aan een vrij klein aantal tegenstanders per missie. Je hebt wat vrijheid in je keuzes, maar bent uiteindelijk zeer afhankelijk van de bruikbare elementen in de spelwereld. Daardoor zijn er simpelweg niet altijd heel spannende dingen te bedenken en gaat het uiteindelijk om de simpele taak wie de meeste punten haalt. We hebben dan ook veel dezelfde ongeïnspireerde contracts voorbij zien komen en wat dat betreft schiet het speltype zijn doel voorbij.

Dat betekent niet dat Contracts iets slechts is voor Hitman: Absolution. Het blijft een prima sluipgame, maar het is jammer dat het extra speltype inhoudelijk weinig toevoegt. Toch toont het aan dat dit speltype ook prima werkt voor andere genres dan racegames. We zijn ervan overtuigd dat Contracts je een betere speler maakt en je 'leert' het spel te spelen. Wat dat betreft is de spelmodus ontzettend waardevol. Helaas vereist het wel een game die ontzettend intelligent en uitgebreid is en dat is Hitman in dit geval nog niet. Dit maakt Contracts maar beperkt houdbaar.