Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
Achtergrond
None

De legende van Zelda – deel 2

De driedimensionale revolutie

Geschreven door Michel Musters op
Ruim dertig jaar geleden verscheen de allereerste game in een franchise die uiteindelijk een onuitwisbare invloed op de complete game-industrie zou hebben. The Legend of Zelda en diens talrijke vervolgen zijn inmiddels niet meer weg te denken uit de gamegeschiedenis. Nu we aan de vooravond staan van Links nieuwe avontuur, Breath of the Wild op Switch en Wii U, blikken we terug op de vele hoogtepunten en releases die deze avontuurlijke franchise rijk is.

In het eerste deel van deze artikelreeks keken we naar het ontstaan van de The Legend of Zelda-serie op de NES, het grote succes dat werd behaald met de SNES- en Game Boy-games en de eerste misstappen die werden gemaakt met Zelda op de Philips CD-i.

None
Vroege versie van Ocarina of Time

Een nieuw tijdperk

Met de komst van de PlayStation en vooral Nintendo 64 werd een nieuw tijdperk voor consolegames ingeluid, namelijk die van 3D-games. Vooral Nintendo zette hier groots op in, met een controller die specifiek voor dit soort games gemaakt was (dankzij de analoge stick die meer precisie in 3D-ruimtes bood dan de vierpuntdruktoets) en natuurlijk launchgame Super Mario 64. Laatstgenoemde titel en de nieuwe Zelda waren jarenlang tegelijk in ontwikkeling bij dezelfde interne studio en zijn dan ook veel door elkaar geïnspireerd.

Het maken van The Legend of Zelda: Ocarina of Time bleek een pittig karwei. Nintendo besteedde zo’n vier jaar aan de ontwikkeling zelf en naast meer dan honderd ontwikkelaars deelde Shigeru Miyamoto, de bedenker van de reeks, zijn leidinggevende positie met meerdere Nintendo-producers. Eiji Aonuma, die door de release van A Link to the Past een enorme Zelda-fan was geworden en een baantje bij Nintendo wist te scoren, mocht de kerkers in Ocarina of Time ontwerpen. Nintendo had er in ieder geval een flinke kluif aan en de titel werd op meerdere gameshows getoond en telkens weer uitgesteld. Hoewel de game oorspronkelijk zou verschijnen op de 64DD, een hardware-uitbreiding voor de N64, werd uiteindelijk toch voor de Nintendo 64 gekozen. Achteraf een goede keuze, want de 64DD verscheen alleen in Japan en werd nooit een succes.

Zelda Ocarina
The Legend of Zelda: Ocarina of Time (1998)

De grootste game ooit

Toen Ocarina of Time eind ’98 uitkwam, werd al snel duidelijk waarom de ontwikkeling zoveel tijd in beslag had genomen. Het bleek de grootste game die Nintendo ooit had gemaakt en gaf de gigantische open wereld van Hyrule voor het eerst in drie dimensies weer. De bergen, bossen en kastelen die spelers in de verte konden zien, konden ook daadwerkelijk bereikt worden. “Zie je die berg in de verte? Daar kun je heen!” was een vaak gebruikte zin van Nintendo-medewerkers tijdens interviews. Na Links eerdere, toch al grootschalige avonturen was dit een epos dat op al zijn spelers een onuitwisbare indruk achterliet.

Van het meeslepende verhaal, dat de beginselen legde voor een overkoepelende tijdlijn en het ontstaan van Hyrule zelf, tot de negen immense kerkers met torenhoge eindbazen: Ocarina of Time voelde als een gigantische, levende wereld waar je als speler echt onderdeel van uitmaakte. Nintendo bracht daarbij een perfecte ‘flow’ aan in hoe de spelwereld zich voor spelers ontvouwde. Waar het begin van het avontuur zich expres afspeelt in het gesloten Kokiri-bos waar Link is opgegroeid, daar opent de game na enkele uren zijn poorten naar Hyrule Field, een open veld van waaruit de verschillende gedeeltes van de wereld bereikbaar zijn. Hoewel de grootte van dit gebied inmiddels niets voorstelt, was dit in ’98 haast ongekend, zeker in combinatie met de 3D-graphics en de vele details die de game rijk was.

De verbazingwekkende momenten hielden gedurende de tientallen uren spelen gewoonweg niet op. Het ene moment sloop je stiekem langs soldaten in de tuinen van Hyrule Castle, terwijl je het andere moment een paard wist te stelen en daarmee over de vlaktes van Hyrule Field galoppeerde. Het dag- en nachtsysteem dat de locaties van personages en vijanden veranderde, de vele verstopte harten, schatkisten en gouden Skultulla’s, de ‘cheats’ die het bespelen van de Ocarina mogelijk maakte (zoals wisselen tussen dag en nacht of van locatie), spectaculaire wapens als de Hookshot en de Iron Boots waarmee nieuwe gedeeltes van de game bereikbaar werden: vraag aan tien Zelda-fans wat hun favoriete moment uit Ocarina of Time is en je krijgt waarschijnlijk tien verschillende antwoorden.

None
The Legend of Zelda: Ocarina of Time (1998)

De held der tijd

Alsof die grote open wereld in drie dimensies nog niet indrukwekkend genoeg was, voegde Nintendo er net als in SNES-game A Link to the Past een extra laag aan toe. Ook Ocarina of Time bleek uit ‘twee werelden’ te bestaan: eentje waarin Link nog een kind is, en eentje zeven jaar later met een plots volwassen avonturier.

Het tijdsverschil leverde niet alleen verschillen in locaties, vijanden en uitdagingen op, het gaf Nintendo ook de kans extra emotionele diepgang aan Ocarina of Time toe te voegen. Wanneer Link zeven jaar later terugkeert naar een plek uit zijn jeugd waar hij voor het laatst zijn beste vriendin Saria heeft gezien, met alleen een lege plek waar zij ooit zat, zie je ondanks de naar hedendaagse maatstaven ruwe graphics een zekere verlorenheid in Links ogen. De wereld is zeven jaar verdergegaan, het kwaad heeft in de tussentijd overwonnen en houdt het landschap in zijn macht en ondanks dat hij diep van binnen nog een kind is, moet Link plotsklaps volwassen worden om alles en iedereen waar hij om geeft te redden.

Zelda Ocarina
The Legend of Zelda: Ocarina of Time (1998)

De beste game ooit

Bij de transitie van twee naar drie dimensies moesten ook veranderingen worden gemaakt in de besturing. Enkele van deze aanpassingen zijn sindsdien de standaard in niet alleen Zelda-games, maar in videogames an sich. Het bekendste voorbeeld is een knop waarmee spelers hun aandacht op een vijand kunnen vergrendelen. Link liep rond in drie dimensies en moest vaak tegen meerdere vijanden tegelijk vechten. Gecombineerd met een uitgebreide driedimensionale wereld met hoogteverschillen zou dat ondanks de door spelers bestuurde camera genoeg problemen kunnen opleveren. Met de ‘target lock’, die op de Nintendo 64 op de Z-trigger aan de achterkant van de controller zit, konden spelers Link en de camera op één enkele vijand richten en zorgen dat dat zo bleef tot de vijand dood was of men dat simpelweg niet meer wilde. Dit systeem werkte zo natuurlijk dat het tegenwoordig in bijna elke third-person game zit.

Hoewel 3D-games eind ’98 steeds meer de norm werden, zette Ocarina of Time bij release een nieuwe standaard neer, zeker voor open wereld-games. Recensies in tijdschriften bejubelden de game en de vele tienen waren niet aan te slepen. Er zijn meer dan 7,5 miljoen exemplaren van de game verkocht en dan rekenen we de heruitgaves en remakes (waaronder op de GameCube en 3DS) niet mee. Hoewel mensen die de game nu voor het eerst spelen niet per se weggeblazen zullen worden door de aanwezige technologie, was Ocarina of Time voor toenmalige spelers niets minder dan overdonderend. De uitgebreide speelduur, de grote open wereld en de uitdagende mix tussen actie en puzzels hebben ervoor gezorgd dat Zelda: Ocarina of Time al talloze keren is uitgeroepen tot beste game ooit. Zie dat maar eens te overtreffen.

None
The Legend of Zelda: Majora's Mask (2000)

Rare maan

Nou, daar had Nintendo zelf blijkbaar ook geen zin in. In plaats daarvan deed het iets compleet anders met het directe vervolg, Majora’s Mask. Nintendo ging meteen na Ocarina of Time aan de slag met het vervolg, dat op dezelfde engine gebouwd werd. De game kwam twee jaar later uit op de Nintendo 64 en hoewel de solide gameplay uit het voorgaande deel intact bleef, werden het concept en de structuur van de game helemaal omgegooid.

Link kwam terecht in een andere dimensie, waar hij precies drie in-game dagen had om de wereld te redden van een grijnzende maan die op aarde afstevende. Te allen tijde was er een klok op beeld te zien die toont hoe dicht spelers bij het einde van de wereld geraakten. Dat zorgde ervoor dat er flink gehaast moest worden om de diverse gebieden te verkennen, kerkers te vinden en de eindbaas daarin te verslaan. Gelukkig konden spelers terug in de tijd, waardoor Majora’s Mask nog het beste te vergelijken valt met een potje Groundhog Day, waarin men door de dagen steeds te herhalen ook steeds meer leert over wat men moet doen om het avontuur tot een goed einde te brengen.

Aangezien de populariteit van de Nintendo 64 al aflopend was rond de release van Majora’s Mask, werd het succes van Ocarina of Time met zo’n 3,4 miljoen verkochte exemplaren niet overtroffen. Daarbij verdeelde de game Zelda-fans. Niet iedereen was gecharmeerd van de van andere Zelda-games afwijkende structuur en de constante haast die gemaakt moest worden tijdens het spelen. Toch is er een flinke groep gamers die Majora’s Mask als een hoogtepunt in de reeks zien. De veel grimmigere sfeer en de uitgediepte personages dragen zeker bij aan de cultstatus van de eerste Zelda-game waarbij tijdens de ontwikkeling Eiji Aonuma de leiding op zich nam.

Zelda Majora
The Legend of Zelda: Majora's Mask (2000)

Ingewikkelde tijdlijn

Waar Ocarina of Time met een beetje fantasie de verschillende Zelda-games met elkaar verbond in één tijdlijn, daar zorgde Majora’s Mask ervoor dat die tijdlijn – die Nintendo pas veel later zou publiceren na aandringen van fans – onnodig ingewikkeld werd. In Majora’s Mask is Link immers nog een kind, terwijl hij aan het einde van Ocarina of Time volwassen is. Retroactief besloot Nintendo daarom dat door het tijdreizen in Ocarina of Time drie tijdlijnen werden gecreëerd. In tijdlijn één was Link volwassen en wist hij Ganon te verslaan. In tijdlijn twee faalde Link en in de derde tijdlijn was Link een kind en kwam hij in de alternatieve dimensie van Majora’s Mask terecht. Alle daaropvolgende games zouden onderdeel worden van één van deze drie tijdlijnen, hoe onlogisch het soms ook is. Nintendo benoemt deze vreemde tijdlijnen ook nooit in de games zelf, maar maakt hier en daar in-game referenties die fans tevreden houden.

Hoewel we met A Link to the Past en Ocarina of Time de allerbelangrijkste Zelda-games hebben behandeld, zijn er sinds de release van Majora’s Mask enorm veel Zelda-games uitgekomen. Dat pakte niet altijd even positief uit voor de kwaliteit en originaliteit van deze titels, zoals je binnenkort in het laatste gedeelte van deze artikelenreeks kunt lezen.

Lees binnenkort het derde en laatste deel in de De legende van Zelda op Gamer.nl.

Dit artikel delen:

Lees meer

Nieuws van de week: Netflix krijgt Castlevania-serie General Atriox verkoopt een auto in Halo Wars 2
10

Reacties op: De legende van Zelda – deel 2

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • watashi wa maurice desu.

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Leuk geschreven weer.

    Voor mij is Majoras mask de betere van deze 2.
    Daarom heb ik die op de 3ds en ocarina niet.
    Nu net Ocarina vond ik niet echt revolutionair behalve 3D. Want de overige dingen zijn gewoon zoals de andere Zelda's. Zelda 1 heeft namelijk ook een open wereld.
    En majoras mask neemt dat weg en plaatst het in een ingenieus systeem waarbij je steeds leert over je doel.
    Niet de game personage groeit door experience(zoals doorgaans in RPG wel is) maar de speler met de controller leert steeds meer en onthoud meer.

    Maar beiden games zijn zeer goede games. Ocarina als mooie grote adventure game en Majora's Mask als ingewikkelde weinig rust biedende puzzel adventure

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    Fappingsnake

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Wat een heerlijk stukje back 2 the future:) Goed geschreven, leest weer lekker weg. Ik heb deze games nooit echt lang gespeeld, ik vond het beeld van de n64 verschrikkelijk met die waas die altijd aanwezig was. Jammer want vond wat ik heb gespeeld geniaal. Majoras mask haat ik! Games met tijd in het algemeen ;) Maar ik ga ze vast wel weer eens spelen via een of andere virtuele console in HD ;)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    AllSeeingFish

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Ocarina of Time is toch wel een meesterwerk, helaas voor Majora's Mask gaan mijn nekharen overeind staan als ik een aflopende klok zie!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • jimwa

    • 2 maanden, 1 week geleden
    @AllSeeingFish
    Ik heb hetzelfde en vind majora's mask 1 vd minst leuke zelda's. Dat gedoe met die tijd is maar niks..

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • jimwa

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Supergaaf artikel weer.
    Tja ocarina of time… Ik kan er gewoon niet genoeg van krijgen om er weer iets over te lezen of te zien. Ik denk dat ik hem binnenkort weer ga spelen. Als ik aan dit spel denk gaan ook gelijk die liedjes van dat spel weer door je hoofd heen :)je legt goed uit waarom dit spel zo gaaf was en Het is en blijft gewoon de beste game ooit! Punt!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    Sabor

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Voor mij ook mijn 2 favoriete Zelda's! Majora's Mask heeft een heerlijk grimmig sfeertje met ook zeer leuke dungeons en puzzels.
    Ocarina of Time was mijn eerste Zelda en heb ik regelmatig opnieuw gespeeld en blijft ook geweldig.
    Zelda op de Nes en Snes heb ik toendertijd helaas laten liggen. Sprak me toen niet aan en wist nog niet wat ik miste. Later uiteraard wel gespeeld maar halen het voor mij toch niet vergeleken met de n64 spellen.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • coolharry

    • 2 maanden, 1 week geleden
    @Sabor

    Voor mij geldt bijna hetzelfde. Ocarina staat voor mij echt mijlenver boven de zelda's die daarna zijn gekomen. Majora's Mask had wel een paar momenten die echt goed waren, maar het gebrek aan vrijheid, de tijd, het vele wisselen van maskers en een wereld die veel minder een mooi geheel vormde waren allemaal redenen waarom die ik die game een stuk minder vond. Naast het feit dat het voor een deel ook meer van hetzelfde was. De games van de nes en de snes heb ik nooit gespeeld. Was totaal niet op de hoogte van het feit dat dit blijkbaar hele goede games waren ;) Al komt het bij de snes, omdat ik die nooit in mijn bezit heb gehad.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    BertThaBest

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Echt jammer dat mij ouders na de NES geen gameconsole meer kochten en dat ik zelf na een pc periode pas bij de PS2 weer consolegames speelde thuis. De Nintendo 64 games zijn me voor het grootste deel ontgaan. Mijn eerste Zelda game was The Wind Waker, de reden voor mij om een Cube te halen. De Ocarina of Time versie die erbij zat heb ik een keer opgestart maar door de karige graphics nooit echt gespeeld. Krijg er nu toch wel zin in, mede ook door de unanieme bejubeling wereldwijd voor OOT.

    Edit, mijn eerste Zelda game was de eerste op de NES. Maar met mijn kleuterverstand begreep ik er helaas geen reet van destijds. Het hielp ook niet mee dat de cartrigde van mijn overbuurjongen dusdanig verneukt was dat het spel opstarten al een quest op zich vormde. Toch vond ik het een geweldige vibe hebben.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    Lord Ganon

    • 2 maanden, 1 week geleden
    Ocarina of Time is voor mij een magische belevenis geweest. Ik heb hem inmiddels al vele malen opnieuw helemaal kapot gespeeld. Op de N64, op de NGC (collectors edition), en op de 3DS. Het blijft een magisch deel in de serie. Ook MM vind ik echt een heel goed deel. In 2000 heb ik hem meteen gehaald. De tijd zou vervelend kunnen zijn, maar als je de tijd eenmaal kan 'vertragen' met de helft, dan is alles goed te doen. En… Je kunt altijd weer terug naar het begin van dag drie! :)

    Top geschreven artikel en ik kijk met veel plezier uit naar het laatste deel!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    Inforza

    • 2 maanden geleden
    mijn favoriete ocarina of time moment was de gerudo thieves, dat je door hun hideout moet sluipen, niet gezien mag worden en dan die timmerlui moet bevrijden.. iedere x bij een cel moest je tegen een thief vechten die een speciale aanval had waarbij je in 1x neerging en het fort weer werd uitgeknikkerd.. en de spirit temple met de heksen koume and kotake als baas..

    Majora's mask was echt totaal anders, maar toch wel met plezier maar ook frustratie gespeeld. Je moest soms heel erg precies qua tijd om iets te laten plaatsvinden dat enkel op die dag en dat tijdstip gebeurde.. Het werd later wel makkelijker toen je de tijd kon vertragen en kon doorspoelen met een halve dag per x dat je op de ocarina speelde… ook het aantal dungeons was veel minder dan bij ocarina of time maar omdat je zo met die tijd moest klooien heb ik er langer over gedaan om deze uit te spelen.. was ook wel blij dat je veel grotere portomonees kon krijgen dan in ocarina of time en vond het ook wel grappig dat al die maskers nut hadden.. zoals de konijnen oortjes waardoor je sneller ging rennen…

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.