Achtergrond

De favorieten van de redactie: The Witcher 3: Wild Hunt

De wedergeboorte van een passie

Geschreven door Michel Musters op

2015 zit er weer bijna op. Traditiegetrouw komt Gamer.nl eind december met een weloverwogen lijst van de 25 beste games van dit jaar (en natuurlijk ook met de Top 100 van 2016). Voordat het zover is, vertellen Gamer.nl-redacteuren gedurende deze maand over hun favoriete game of aan games gerelateerd moment van het jaar. Vandaag: Michel Musters met The Witcher 3: Wild Hunt.

Het gros van ‘De favorieten van de redactie’-artikelen bestaat uit teksten waarin wordt uitgelegd waarom de gekozen game zo ongelooflijk goed is. Dat komt in dit artikel ook nog aan bod, maar eerst wil ik even een stap terugnemen om een situatie te schetsen. Die situatie is hoe mijn leven er voor en rond de release van The Witcher 3 uitzag. Het is heel persoonlijk, dus ik zou het fijn vinden dat jij als lezer respectvol op deze tekst kunt reageren.

Depressief

Het komt er op neer dat ik begin dit jaar depressief was. Depressief zijn gaat verder dan je even rottig voelen, dan verdrietig zijn, dan je dag (of week) niet hebben. Depressiviteit overspoelt je, gijzelt je leven als het ware, lijkt een geweer tegen het hoofd van je leven aan te houden en te dreigen om de trekker over te halen. Je kunt niet eens iets aan hem bieden zodat hij je leven teruggeeft, want deze gijzelaar is op niks uit. Hij wil je leven verpesten, gewoon omdat het kan.

Ik ben sinds mijn pubertijd al gevoelig geweest voor depressieve periodes, gevoeliger dan de gemiddelde persoon in ieder geval. Hoewel ik lang heb gedacht dat ik aan bepaalde persoonlijkheidsstoornissen leed, is dat niet het geval. Ik ben gewoon gevoelig voor depressieve episodes, that’s it. Die kunnen zich vooral voordoen wanneer ik veel stress heb in mijn leven, in combinatie met intense veranderingen.

Hoewel het begin dit jaar leek alsof ik mijn leven goed voor elkaar had, was dat maar schijn. Mijn privéleven leek op rolletjes te lopen, maar het leverde eigenlijk alleen maar kopzorgen op. Ik was hoofdredacteur van de tofste gamesite van Nederland, maar door allerlei omstandigheden lag de werkdruk intens hoog. Toen een situatie in mijn privéleven uiteindelijk in elkaar stortte, deed mijn gevoelsmatige ruggengraat om dit alles te dragen dat ook. Na een paar weken als een zombie te hebben rondgelopen en te doen alsof er niets aan de hand was, trok ik het niet meer. Raakte ik als het ware verlamd. Hield die verdomde depressiviteit zijn geweer tegen mijn leven aan. En nu geef je het op, dreigde hij.

Licht aan het einde van de tunnel

Wanneer je emotioneel verlamd bent, kun je in feite niets meer doen. Niet werken, niet slapen, maar ook niet genieten van thuis zitten niksen. Ook dingen waar je vroeger blij van werd, zoals hobby’s (games spelen!), verdwijnen naar de achtergrond. Het is voor buitenstaanders héél moeilijk om dat te begrijpen. Dat is ergens ook logisch: er is geen gebroken been zichtbaar, je moet niet elke vijf minuten naar het toilet om over te geven. Ik had het dan ook niemand kwalijk genomen als ze tegen mij hadden gezegd dat ik mij niet zo aan moest stellen. Gelukkig was er vanuit de redactie enorm veel begrip voor mijn situatie en kon ik na een aantal weken voor mij uit starend thuis zitten, werken aan beter worden.

Hoe je dat doet? Dat verschilt natuurlijk per persoon, maar ik heb, naast support van familie en vrienden, met behulp van onder andere therapie en vooral veel zelfreflectie mijzelf weer teruggevonden. Die was ik blijkbaar onderweg kwijtgeraakt, of toch in ieder geval mijn persoonlijkheid. Ik heb mijzelf langzaam maar zeker opnieuw leren kennen, ben weer aangesterkt en heb mijn leven weer zin, inhoud en balans gegeven. Ik kon weer voldoening krijgen uit kleine dingen en grote dingen, wist hoe ik over bepaalde zaken dacht, wist wie ik was! Dit gaat zo langzaam dat je het zelf niet eens in de gaten hebt, tot je op een dag wakker wordt en je beseft dat je je beter dan in jaren voelt. En ik kan je verzekeren dat dat besef een ongelooflijk gevoel is, eentje dat je zult willen blijven koesteren. Dat moet je ook vooral doen om nooit meer in dezelfde valkuilen te vallen.

Mijn passie

Terwijl ik langzaam aan de betere hand geraakte, mijn persoonlijkheid en sociaal leven weer opbouwde en ook weer begon te werken aan Gamer.nl, had ik nog wel één probleem: ik speelde geen games meer. Games zijn eigenlijk heel mijn leven een constante factor geweest. Sinds ik de NES op achtjarige leeftijd kreeg ben ik ze blijven spelen, ben ik er over blijven lezen en ben ik er uiteindelijk ook over gaan schrijven. Mijn leven heeft altijd deels om games gedraaid.

In plaats van de passie die ik er altijd voor voelde, kon ik een game nauwelijks langer dan vijf minuten spelen. Aan het begin van mijn depressie omdat het te zwaar was, toen ik aan de betere hand was omdat ik er om de een of andere reden mijn aandacht niet bij kon houden. Was ik gedurende mijn wedergeboorte mijn grootste hobby ooit verloren?

Gelukkig kwam er rond die tijd één game uit die het tegendeel bewees. Ja, ik kon nog steeds van games genieten. Ik heb het jaren niet zo intens gevoeld, maar The Witcher 3: Wild Hunt slokte mij op en liet mij niet meer los. De gigantische spelwereld was met zoveel liefde, detail en consistentie in elkaar gezet dat het voelde alsof ik zelf door de moerassen van Velen, de drukbevolkte straatjes van Novigrad en de woeste landschappen van Skellige Isles trok.

Niet alleen de prachtige wereld dwong mij om te blijven spelen, ook het even sterk uitgewerkte verhaal droeg daaraan bij. En dan heb ik het niet alleen over het hoofdverhaal, maar werkelijk elke (zij)missie had wel iets interessants te bieden. Elke jacht op een of ander vaag monster had wel een verrassende wending, om over de hoofdmissies nog maar te zwijgen. Wat heb ik de Baron aangedaan? Waarom liet ik mij leiden door mijn lusten? En nog meer van dergelijke realisaties, wanneer je verder in het spel komt en merkt wat voor gevolgen je op dat moment onschuldig lijkende daden echt hebben.

Daarbij zou ik een apart artikel over het in-game kaartspelletje kunnen schrijven. Gwent is even simpel als doeltreffend, maar zit zo goed in elkaar dat ik het met gemak naast een game als Hearthstone durf te zetten. Op de schaarse momenten dat ik het spannende verhaal en de talloze goed uitgewerkte missies in The Witcher 3 even wilde laten voor wat ze waren, ging ik op jacht naar nieuwe Gwent-kaarten en goede spelers. Voordat ik het wist was ik vijf uur verder.

Game van het jaar

The Witcher 3 is, op een bug hier en daar en een vechtsysteem dat niet iedere speler kan bekoren na, echt van bizar hoge kwaliteit. Het is een van de eerste games waarbij ik het gevoel had dat de nieuwe generatie was gearriveerd (ik speelde ‘m op PlayStation 4). Het is het bewijs dat games niet door teams van pakweg duizend man gemaakt hoeven te worden. Een voorbeeld voor hoe open wereldgames moeten zijn. Een game met een verhaal waar 99,99 procent van alle andere titels nog wat van kan leren. En het belangrijkste: de game die mij weer aan het spelen kreeg en mijn passie voor het medium opnieuw aanwakkerde. Een groter compliment kan ik niet geven. 

Lees de Gamer.nl-recensie van The Witcher 3: Wild Hunt terug.

Bron: null

Dit artikel delen:

Lees meer

Indiegame Below officieel uitgesteld naar 2016 Systeemeisen Dark Souls 3 bekendgemaakt
25

Reacties op: De favorieten van de redactie: The Witcher 3: Wild Hunt

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    Red Dead Demon

    • 18 december 2015 01:35
    Ik vind de game zo ontiegelijk goed. Als dit je niet uit een depressie krijgt…
    Van mij mag cd Projekt Red voor de game Witcher een oeuvre prijs krijgen.
    De atmosfeer, graphics, gameplay, verhaallijn, karakters, bijna alles is perfect.
    Het einde van het hoofd verhaal (de versie die volgde als gevolg van mijn keuzes in de game) liet mij met een gevoel van ongeloof en treurnis achter. Mijn emoties werden flink aangesproken. Ik stond dan ook te juichen als een voetballer die het winnende wk doelpunt maakte toen ik het hoofdverhaal uitspeelde. Een wereldgoal!!

    :')

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Qinneth

    • 18 december 2015 10:59
    Witcher 3 was weer een game voor mij die zo groot is, met zoveel te bieden, dat ik me er blind op staarde en eigenlijk na een paar uur al de brui eraan gaf. Dit is 100% mijn eigen schuld en zeker geen falen van CD Project Red… Had hetzelfde probleem het Batman: Arkham City, je kon alle kanten opgaan, maar ik ben zo'n autist dat ik liever een kant en klaar verhaal heb en een (klein) beetje bij de hand wordt genomen, alsof je in een film speelt.

    Erg jammer, ik heb de Witcher boeken gelezen, en had me graag virtueel in deze wereld ondergedoopt.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    GoRightAhead

    • 18 december 2015 15:26
    @Qinneth
    Oh man, zo zonde! Vooral omdat je al zo geïnteresseerd bent in de wereld. Ik raad je eigenlijk aan om in een vakantie periode (als je die wel hebt), wanneer je meer tijd hebt, het spel te spelen. Een vriend van mij had het erg druk en speelde telkens 2-3 uurtjes en hij zei er niet in te komen. Ik ben van mening dat dit spel daar ook niet al te geschikt voor is. Ik heb hem hetzelfde aangeraden. Ik heb begin dit jaar ter voorbereiding ook de eerste twee boeken gelezen en ik ben in de zomervakantie gaan spelen. Ik heb de tijd van m'n leven gehad met dit spel en ik hoop dat jij dit ook wil/zal ervaren.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    garciagarcia

    • 18 december 2015 11:03
    Bizar stuk Michel, heel knap dat je zo open en eerlijk bent! Maar gelukkig ben je op de weg terug. Dit probleem wordt door veel mensen onderschat. In Nederland hangt dan ook geen relaxte sfeer. Alles moet snel, beter of zelfs perfect. En niet alleen verwachten ze op je werk dat je alles geeft, maar dat moet ook in je relatie, dat verwacht je familie ook van je etc etc. En als je even niet meer mee kan in dit tempo wordt je zwak genoemd…

    Er zijn dan twee verschillende mensen, de één die bezwijkt hieraan en gaat eraan kapot, en de rest kan er wel tegen. Hier kan je niks aan doen, dat zijn gewoon genen die je mee krijgt bij je geboorte. De uitspraak: "het is net een mens" is er niet voor niks. Wij hebben allemaal emoties en er zijn fases in het leven dat het even teveel wordt. En de één gaat daar anders mee om of zijn lichaam (hersenpan) reageert anders dan bij anderen.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Nefarius

    • 18 december 2015 20:40
    @MichelMusters Dapper om zo'n persoonlijk stuk te schrijven, Michel! Het leven gaat niet altijd over rozen en in tijden waarin mensen enorm bezig zijn met hun imago op social media, getuigt het van een hoop lef om ook die andere kant te laten zien (uiteindelijk winnen eerlijkheid en het tonen van je "zwakke plekken" het altijd van schone schijn). Fijn om te lezen dat je de weg naar boven weer hebt weten te vinden en wellicht zet je artikel lezers die ook met depressiviteit worstelen aan om hun passie weer te gaan zoeken , contact met vrienden op te nemen of anderszins actie te ondernemen om er bovenop te komen. Dank voor je openheid en ik wens je een heel gelukkig 2016 toe!

    Ik heb zelf enkele jaren geleden ook met depressiviteit geworsteld, maar ben er inmiddels bovenop. Het is een "constante" strijd, moet regelmatig tijd en aandacht besteden aan hoe het gaat en wat ik wil veranderen, maar dat levert wel op dat ik me blijf richten op wat ik interessant vind en waar ik energie van krijg. Om die reden dit jaar ook van baan verandert, en dat voelt goed. In mijn weg naar boven heb ik me op kunnen trekken aan een paar golden oldies: Max Payne 1 en 2 voor het verhaal, Morrowind om uren in rond te zwerven en me te verliezen in de diepgaande historie. Jouw stuk heeft me wel geprikkeld om The Witcher III eens te gaan proberen als ie wat goedkoper is. Ik heb altijd gedacht dat je deel I & II ook zou moeten spelen om het te kunnen waarderen, maar ik begrijp dat jij je ook prima vermaakt hebt zonder enige voorkennis.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.