Ik was na het zien van de aankondiging van de Nintendo Wii in extase. Een soort gevoel van euforie. De markt had iets bereikt waar gamers voorheen alleen van durfden te dromen, namelijk motion controlled gaming. Het was alsof een nieuw tijdperk in gaming had aangebroken. Twee E3's later koester ik echter geen van beide emoties meer. Sterker nog, ze hebben plaats gemaakt voor wrok en minachting richting de nu machtige consolebouwer. Wrok omdat de mensen waarmee zij groot zijn geworden niet meer binnen het beleid passen. Minachting omdat ze met hun “revolutionaire” idee nog weinig zinnigs hebben kunnen neerzetten.

Laat ik beide emoties hier nog even apart nemen en kort toelichten. Het kan voor sommige anders nog een beetje kort door de bocht over komen. Te beginnen met de wrok. Nintendo is jaren geroemd vanwege zijn sterke fanbase. Deze grote groep fans is voornamelijk gewonnen door in het begin van het Nintendo tijdperk sterke franchises neer te zetten en door deze gedurende de voorzetting van het merk te blijven vernieuwen en ondersteunen. Het waren deze mensen die hebben kunnen voorkomen dat de Nintendo 64 niet is uitgelopen in een gigantische blunder. Het waren deze mensen die ervoor gezorgd hebben dat de Gamecube in ieder geval nog geld in het laatje bracht in plaats van uit het laatje. Nintendo, die het laatste decennium (tot op de wii) flink heeft zitten blunderen, heeft zijn bestaansrecht grotendeels te danken aan deze groep mensen. Nu heeft het bedrijf op de korte termijn gegokt op het juiste paard. Dit succes doet echter snel vergeten wat het succes heeft mogelijk gemaakt. Bestaande franchises komen wel uit maar wel met de algemene kritiek dat deze, niet vernieuwend zijn en vaak veel te makkelijk zijn. Nadat in de laatste E3 wederom weinig boeiends te zien was neemt de kritiek vanuit de core fanbase alleen maar toe. Ik kan deze kritiek volledig begrijpen. Als je door iemand gered wordt toon je respect en blijdschap richting deze persoon, je keert hem/haar in ieder geval niet de rug toe.

Minachting is naar mijn mening ook geheel op zijn plaats. Nintendo had kunnen kiezen voor een, zoals men dat in de marketing noemt, gedifferentieerde strategie. In normale taal zou men dat een gezonde vorm van schizofrenie kunnen noemen. Bedien aan de ene kant de mainstream en aan de andere kant de hardcore. De hardcore had men dan kunnen bedienen door de controller te gebruiken zodat de console eindelijk een volwaardige vervanging zou zijn voor de PC. Shooters waar de muis niet langer de superieure besturingoptie zou zijn en RTS games waar de muis wederom een controller van het verleden zou worden. Niet te vergeten alle andere games die door deze controller prettiger bestuurd zouden kunnen worden. Bij sommige genres, zoals beat 'm ups en shooters kon ik me zelfs voorstellen dat het de totale ervaring tot een nieuw niveau zou kunnen tillen. Wat Nintendo vervolgens allemaal met die mainstream markt zou gaan doen kon me verder weinig boeien. Nintendo koos er jammer genoeg voor om met simpele arcade spelletjes te komen zonder enige duurzame game-ervaring. Mensen merken dit en het aantal keren dat men op de Wii speelt en de speeltijd van die sessies neemt gestaag af ( voor bewijs google op playtime consoles en nielsen, en ga verschillende datums af). Per definitie speelt men op een Wii veel minder vaak, en veel minder lang. Waarom? Omdat het apparaat gaat vervelen. Is minachting dan op zijn plaats? Voor een bedrijf dat dergelijke technologie in zijn handen heeft en daar niks mee doet, dit terwijl ze vroeger garant stonden voor de meest duurzame belevingen die iemand zich maar in kon denken? Ja, als we zien wat Nintendo tot nu toe op gebied van gameplay heeft bereikt moet ik concluderen van wel.

Deze twee gevoelens leven niet alleen maar bij mij maar ook bij een groeiend deel van de kerngroep van Nintendo. Dit gaat vroeg of laat een enorme schade toebrengen aan Nintendo om een tweetal redenen:

• Voor de grootste groep gebruikers is de Wii een hype of zoals de Amerikanen het noemen, een fad. De dalende gebruiksfrequentie en speeltijd zijn hier getuige van. Analisten kunnen zich ook niet van de gedachte afdoen dat er iets faddish over de wii hangt (http://www.gamesindustry.biz/articles/analysts-warn-of-struggle-for-xbox). Mocht de bubbel dus uit elkaar spatten dan kan Nintendo zich maar tot een klant keren, de core gamers. Deze zijn dan echter, mocht Nintendo dit beleid doorvoeren, gereduceerd tot een zielig hoopje naïevelingen.

• De attach rate van de Nintendo Wii is het aller laagst. Wat betekend dit? Hoewel de Nintendo wii dus gruwelijk veel geld ophaalt met de verkoop van de console zelf doen ze dit niet met games en bijbehorende hardware. Deze mainstream wil weinig tot geen geld besteden aan gaming. De enige groep die geld uit wil geven aan gaming is de zelfde groep die momenteel gealiëneerd wordt.

Genoeg redenen voor Nintendo dus om de huidige korte termijn visie te herzien. Het is of dit, of Nintendo moet daadwerkelijk de markt veranderd hebben. Dit laatst weiger ik, bij gebrek aan bewijs en de nog te korte levensduur van het apparaat, te accepteren.