Een spel dat overal behalve in Nederland Pipe Mania heet, leent zich natuurlijk uitstekend voor dubbelzinnige grappen. Daarom heeft de uitgever wijselijk besloten de titel te veranderen in Tube Mania. Ik zal me daarom ook maar naar de wensen van de uitgever voegen en me weerhouden van het maken van dergelijke grappen. Hoewel Tube Mania is gebaseerd op de klassieke Pipe Mania, gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik het origineel nooit heb gespeeld. Dit zal vast voor meer van ons gelden. Echter, als je Bioshock hebt gespeeld dan zal de gameplay van Tube Mania je vast bekend voorkomen. Deze lijkt namelijk sterk op de minigame die gespeeld moest worden om apparaten te hacken. In beide games geschiedt dit door tussen een begin- en eindpunt pijpleidingen te leggen voordat je wordt ingehaald door de vloeistof of materie die er doorheen stroomt. Toch wijkt de gameplay van beide games op andere punten sterk van elkaar af. Het grootste verschil is dat de onderdelen die tot je beschikking staan niet kunnen worden gedraaid. Ze moeten worden gebruikt zoals ze je worden aangeleverd. Pijpleidingen als bochten, rechte stukken en kruisstukken worden op de Tetris-manier aangeleverd. Dit houdt in dat je links op je scherm ziet welk onderdeel aan de beurt is en welke je te wachten staan.

Het is dus zaak om de stroom, genaamd Flooze, voor te blijven. Hoewel dit op zichzelf al een moeilijke aangelegenheid is, kun je door het aanleggen van omleidingen meer punten behalen. Het risico bestaat natuurlijk dat je jezelf in het nauw drijft, maar succes betekent een hogere score. Onderdelen die niet deel zijn van de leidingen waardoor Flooze stroomt, verlagen de score op hun beurt weer. Door de noodzaak om onderdelen efficiënt in te zetten ontstaat een gameplay die zowel uitdagend als verslavend is. Diverse niet te manipuleren onderdelen in de levels zorgen ervoor dat de uitdaging verder wordt vergroot. Denk hierbij aan pijpleidingen die de Flooze-stroom versnellen, of leidingen die bonuspunten kunnen opleveren. De makers dachten blijkbaar dat de puzzels zelfs daarmee nog niet uitdagend genoeg waren. In bepaalde levels komen er namelijk een aantal vijanden die je zorgvuldig aangelegde netwerk aan leidingen komen slopen. Aan jou de taak om zowel de Flooze voor te blijven, alsmede de lekkende pijpleidingen te repareren. Gelukkig staat er een metertje tot je beschikking die aangeeft hoeveel Flooze er weggelekt is. Raakt de meter helemaal vol, dan is het Game Over. De aanwezigheid van vijanden die je pijpleidingen aanvallen, had eigenlijk niet gehoeven. Niet zozeer omdat het niets toevoegt aan de gameplay, het zijn de personages zelf die niets toevoegen aan de game. Sterker nog, het verhaal waar deze personages onderdeel van uitmaken doet weinig om de game beter te maken. De hele verhaallijn is in feite een kapstok om verschillende thematische levels aan op te hangen. Hierin is het wel geslaagd. De puzzels doen ondanks de vertrouwde gameplay altijd weer anders aan. Misschien is het verhaal volgens de makers noodzakelijk geweest om de meer jongere spelers geïnteresseerd te houden. De aanwezigheid van een Nederlandse stemacteurs duidt er sterk op dat dit spel ook sterk gericht is op jong publiek.

De basis van deze game is best simpel. Toch heeft het de makers er niet van weerhouden om een behoorlijk aantal speltypes te introduceren die trouw blijven aan de oorspronkelijke gameplay, maar genoeg veranderen om te zorgen voor een verfrissende uitdaging. Ook de multiplayermodus is noemenswaardig. Online kan niet worden gespeeld, maar via een lokaal netwerk kan met maar één versie van de game tegen elkaar worden gespeeld in aantal uitdagende speelmodi. 'Vlugge Vingers' en 'Opladen en Schieten' zijn het interessantst om tegen elkaar te doen en staan garant voor heel wat gescheld over en weer. In Vlugge Vingers hierin is het de bedoeling om een stuk pijpleiding te assembleren en deze te dumpen in het veld van je tegenstander. Dit zorgt ervoor dat de tegenstander zo snel mogelijk zich moet aanpassen aan wat jij hebt gecreëerd. Opladen en Schieten doet een beetje denken aan de levels waarin je door een tegenstander wordt aangevallen. Ditmaal is je tegenspeler de aanvaller. Door punten te scoren, kun je een aanval opladen die een aantal van de leidingen van je tegenstander lek maken. Er gaat niets boven winnen en dan ook nog eens de verliezer plagen met een aantal vernietigende aanvallen.

Al met al is Tube Mania niet meer en minder dan een leuke puzzelgame voor tussendoor. Met de basisprincipes van de gameplay zit het wel snor en ook de gamemodes die verder door de ontwikkelaar zijn bedacht, zorgen voor heel wat uurtjes speelplezier. Voor de variatie in levels is het misschien nodig geweest een verhaaltje aan deze game te plakken. De aanwezigheid van een verhaal en de bijbehorende personages leiden echter alleen maar af van de anders solide in elkaar stekende game. De multiplayermodi kunnen de levensduur van Tube Mania een stukje verlengen. Mits je een vriend hebt met een PSP.