Naast het feit dat hij als enige ter wereld de 900o op een plankje met vier wieltjes uitgevoerd heeft, kennen wij gamers Tony Hawk natuurlijk van de game waar hij zijn naam aan geleend heeft: Tony Hawk's Pro Skater. Na het eerste deel op de PSX volgde al snel het succesvolle, multiplatform tweede deel. Ook deze werd met goede kritieken ontvangen, wat niet vaak gebeurt met vervolgen. Nu is deeltje drie al enige tijd uit voor de PS2 en sinds kort ook voor de GameCube. De PS2 versie heb ik dan ook al een poos in bezit en om de speelvreugde met iedereen te kunnen delen heb ik het spel uitgebreid geanalyseerd. Wat vooral een belangrijk punt is voor deze game, is de vraag of het genoeg nieuws biedt om aangeschaft te worden. Tenslotte lijkt deel 2 al perfect te zijn, hoe kun je dit dan ooit verbeteren? Veel ontwikkelaars gaan dan ook van het 'never change a winning concept' principe uit, maar Neversoft denkt daar gelukkig anders over. Het doel

Het principe achter de game is nog steeds hetzelfde. In de career mode krijg je wederom in elk level een aantal bijzondere opdrachten die vervult dienen te worden. Na een aantal van deze missies tot een succesvol einde gebracht te hebben krijg je een volgend level tot je beschikking. Een aantal opdrachten keren in elk level terug. Bijvoorbeeld het verzamelen van de letters S K A T E binnen een run, het behalen van een bepaald aantal punten (dit zijn drie opdrachten waarbij de hoogte van de benodigde punten uiteraard oploopt) en het vinden van een verborgen videoband. Daarnaast zijn er voor elk level specifieke doelen. Op het vliegveld moet je bijvoorbeeld een kaartje bij de balie oppikken, voorbij de douane zien te komen en het kaartje afgeven bij een vriend van je. In een ander level is het de bedoeling om over televisiekabels heen te grinden zodat de takken, die het beeld verstoorden, eraf vallen. En zo zijn er nog meer voorbeelden die je juist zelf uit moet vinden.

Naast deze doelen is er ook vaak nog een opdracht die verschilt met het soort skater: een streetskater of een vert skater. Deze laatste moet bijvoorbeeld een cannonball tussen twee half-pipes uitvoeren, terwijl een streetskater een bepaalde grind uit moet voeren. Een andere bijkomstigheid is het verzamelen van statpoints. Hiermee kun je jouw skater op bepaalde punten verbeteren. En dit is hard nodig om de latere levels door te kunnen komen.

Tot slot zijn er ook weer drie competitie levels. In deze competitie is een jury die een twee minuten durende run beoordeeld met cijfers. De laagste twee cijfers die de jury geeft worden doorgestreept, en van de andere drie cijfers wordt het gemiddelde genomen. Elke skater krijgt drie runs en van de twee beste wordt weer een gemiddelde genomen. Het volgende level wordt vrijgegeven zodra jouw skater één van de eerste drie plaatsen weet te bezetten. En ik kan je garanderen dat dit niet makkelijk is, ook ten opzichte van deel 2 is dit een stuk lastiger geworden.