Het is inmiddels elf jaar geleden dat Lara Croft haar eerste tombes plunderde. In die elf jaar hebben haar games net zo veel toppen beklommen en zijn deze in net zo veel afgronden gevallen als Lara in de gemiddelde tempel die ze bezoekt. Met Tomb Raider Anniversary heeft de reeks weer een top bereikt, dit keer met een Wii-mote in de hand.Het is de eerste keer dat een Tomb Raider-game voor de Wii wordt uitgebracht, waardoor een remake extra symbolisch is. Want dat is wat Anniversary in feite is, een remake van het originele spel dat in 1996 verscheen. Maar wel een remake die erg goed uit de verf komt. De levels zijn volledig opnieuw ontworpen, terwijl ze toch hun nostalgie behouden. Anniversary is dan ook uitstekend te spelen door een ervaren Tomb Raider-speler. Het gevoel van herkenning zal er continu blijven en toch voelt het gelukkig niet alsof je het origineel in een grafisch nieuw jasje speelt. Daarvoor is de remake gewoon te goed aangepast. Het verhaal en de locaties zijn weliswaar hetzelfde, maar toch zul je ieder level weer compleet opnieuw uit moeten vogelen. Dit uitvogelen is dan ook het leukste element van Tomb Raider-games en ook Anniversary doet hier het origineel recht aan. Al klimmend en klauterend ontdek je de prachtige omgevingen, zoals een complexe Inca tempel en een Griekse tempel waar overigens vreemd genoeg een Romeinse arena onder ligt. De levels zitten vol met ingenieuze puzzels, die vaak zo open benaderd kunnen worden dat je soms tijden bezig bent met uitvogelen waar überhaupt te beginnen. Grafisch ziet Anniversary er zeer degelijk uit, met als enige opvallende probleem dat de schaduw van Lara vrijwel nooit op de plaats is waar je deze zou verwachten. Op dergelijke kleine grafische foutjes na is het levelontwerp erg mooi en overtuigend.

Besturing Het grote verschil tussen de Wii-versie en de eerdere PlayStation 2-versie is natuurlijk de besturing met de Wiimote. Het overgrote deel van de besturing werkt zoals je zou verwachten. Zo loop je met de analoge stick van de nunchuk, spring je met 'A' en schiet je met 'B'. Het zijn echter de bewegingen met de Wiimote die de besturing een kleine, zij het grotendeels leuke twist geven. Zo kan de camera gestuurd worden met de Wiimote zelf, mits de 'C' op de nunchuk is ingedrukt. Dit werkt allemaal prima, al vergt het zoals met de meeste Wii-games wel enige tijd om eraan gewend aan te raken. De grootste aanpassing in de besturing is echter het schieten, dat met de Wiimote behoorlijk irritant is geworden. Golden de schietpartijen in de PlayStation 2-versie nog als leuke verademing tussen al dat geklauter, op de Wii zijn ze, zeker in het begin, een irritante tussenkomst. Waar je op de PlayStation 2 namelijk kon genieten van de auto-aim die we van de klassieke Tomb Raider gewend zijn, zul je op de Wii zelf moeten richten. Op zich is dat natuurlijk niet zo'n groot probleem, maar omdat je gedurende het merendeel van het spel niet echt bezig bent met waar je mikpunt nou eigenlijk rondhangt, resulteert dit in het paniekerig zoeken naar datzelfde blauwe minpuntje als je daadwerkelijk wilt gaan schieten. Hoewel dit later in het spel allemaal wat gemakkelijker afgaat, sta je zeker niet te trappelen wanneer je weer mag schieten.

Wel leuke toevoegingen in de besturing komen voornamelijk voort uit het gebruik van de nunchuk. Zo kun je bijvoorbeeld een grijphaak wegslingeren door de nunchuk snel naar beneden te bewegen. Vervolgens kan Lara slingeren aan dit touw, maar soms is het ook mogelijk om alleen iets vast te grijpen. Door de nunchuk dan naar boven te bewegen trekt Lara aan het touw om zo deze dingen naar haar toe te trekken. Ook kun je de nunchuk schudden als een vijand boos op je afstormt. Lara ontwijkt deze dan in een soort bullet-time waardoor je rustig even kunt richten en zo hopelijk zonder al te veel kleerscheuren uit het gevecht komt. Zelfs zwemmen gaat sneller als de nunchuk geschud wordt. Het zijn grotendeels simpele toevoegingen, die op de PS2 veelal met de controller ook konden, maar ze geven wel degelijk een leuke extra dimensie aan de Wii-versie.

Minigames Een Wii-game is natuurlijk niets zonder de nodige minigames en ook in Tomb Raider zijn deze uiteraard talrijk aanwezig. Over het algemeen lijken de minigames echter vooral ingevoerd te zijn om iets met de Wii-functionaliteit te doen. Het lijkt er soms op alsof ontwikkelaars niets beters weten te verzinnen dan zinloze minigames toe te voegen aan een Wii-port van een spel. De minigames komen meestal neer op de Wii-mote heen en weer bewegen om zo een reliëf van stof te ontdoen. Het lijkt zo bijna alsof Lara in plaats van een stoere avonturier toch liever huisvrouw was geworden. De mini-games breken de game echter niet. Ze voegen alleen helemaal niets toe behalve wat extra gezwaai met de Wiimote. De Wii-versie brengt dan ook niet echt een grotere meerwaarde met zich mee dan zijn PlayStation 2 broertje. De totale tijd die je door de minigames extra met het spel bezig bent zal misschien op een totaal van tien minuten uitkomen en is dus verwaarloosbaar. Anniversary is een zeer goede remake van het origineel en zal iedere fan van de serie en van het genre in het algemeen zeker vermaken. Als port is de Wii-versie echter niet superieur of minderwaardig aan de andere versies. Heb je alleen een Wii, dan is dit een prima versie van een avontuurlijk spel waarmee je een aantal zeer vermakelijke uurtjes zult beleven voordat het einde zich aandoet.