Hallo Mr X, waarom ben je niet lief? Waarom wil je dat mensen op de boot elkaar vermoorden met een kunstarm en een koekenpan? Waarom heb je een hoge hoed op en een masker? Is dat masker soms omdat de makers te lui waren om je mond te animeren voor een scène die minder dan vijf minuten duurt? Waarom heet je eigenlijk Mr X? Had je niet een naam kunnen kiezen die minder cliché klinkt? Wat? Heb ik je beledigd? Sorry, Mr X, dat was niet de bedoe… aaah, nee! Jahaa, zo gaat dat in The Ship. Hoewel Mr X er meer uitziet als een door foute Japanners verzonnen evil genius uit een B-film, is hij in werkelijkheid een gruwelijke en bloeddorstige krankzinnige. Hij vaart een cruisescheepje in de jaren twintig van de vorige eeuw naar een plek waar niemand zich erom bekommert en zegt tegen alle passagiers: “Jullie moeten nu één iemand doodmaken die jou wordt toegewezen en de beloning die je daarvoor krijgt hangt af van het wapen waarmee je diegene doodt.” The Ship begon als modificatie voor Half-Life, maar is uitgegroeid tot een losstaande game, gebouwd op de Source engine waarmee Half-Life 2 beroemd werd. Het spel is verkrijgbaar via Steam voor de zeer schappelijke prijs van twintig dollar (er is ook een winkelversie). De game wordt vanuit het eerstepersoons perspectief gespeeld, maar is geen traditionele shooter. Meer over het concept volgt later. Het spel gaat voor het allergrootste deel om het multiplayeraspect, maar ontwikkelaar Outerlight kon het toch niet laten een singleplayer component in het spel te stoppen. In deze verhaalmodus zullen we, zo zegt het boekje, meer te weten komen over Mr X en het verhaal achter The Ship. Met in het achterhoofd houdende dat The Ship vooral om de multiplayer gaat, begon ik toch eerst aan de verhaalmodus. Deze modus is voor 10 dollar extra op Steam te downloaden en dat is weggegooid geld. Ga lekker online spelen, maar verspil je zuurverdiende centjes en tijd niet aan deze verhaalmodus. In een introotje zien we Mr X heel evil doen en iedereen heel bang zijn, en daarna ervaren we een klein aantal uren (ruim twee uur als je opschiet) van vervelende, oninteressante en niets toevoegende gameplay. Het komt erop neer dat je van de boot moet ontsnappen en daarvoor geld bij elkaar moet sprokkelen. In een lineair ‘avontuur’ (hoewel dat woord te veel eer aan de game geeft) met gameplay die helemaal niet uitdagend is, weten we aan het eind nog helemaal niets over Mr X. Het enige wat je doet is heel veel rondlopen en af en toe iemand doodmaken. Word jij eerst doodgemaakt, dan moet je de missie opnieuw beginnen om vervolgens op precies dezelfde locatie wel diegene dood te maken. Kunstmatige intelligentie, spanning, verhaalopbouw, drang om door te spelen: het is allemaal totaal afwezig. Een dikke onvoldoende dus voor deze verhaalmodus, hoewel het einde wel grappig is omdat je precies evenveel weet over Mr X en The Ship als in het begin. Maar gelukkig gaat het niet om deze modus, want het is multiplayer dat de klok slaat in The Ship. Buiten de Duel Mode (één tegen één) en de traditionele Deathmatch, zijn er twee zeer leuke en unieke modi die voortbouwen op de zieke plannetjes van Mr X. In de Hunt modus en de Elimination modus krijg jij je doelwit doorgegeven door middel van een portret (dat nog onbekend is zolang jij je doelwit niet hebt gezien), een naam en een locatie. Echter, tegelijkertijd ben jij ook het doelwit van één andere persoon, en uiteraard weet je niet wie. Je kunt niet elke speler vermoorden, dan krijg je geldboetes (je eindbedrag bepaalt hoe hoog je eindigt) en word je uiteindelijk gekickt van de server. Jouw jager kan iedereen zijn, dus op een paranoïde manier loopt men om elkaar heen. Door de bewakingscamera’s, bewakers en medespelers die als getuigen fungeren (je kunt voor een tijdje de gevangenis in geschopt worden) heb je op sommige plekjes nog wel enige veiligheid. Maar als deze beschermende factoren afwezig zijn, moet je op elke speler letten als jouw potentiële moordenaar en kun je maar beter vaak over je schouder kijken. Tegelijkertijd moet je jouw doelwit zien te vinden, zonder dat je teveel aandacht trekt. Als je doelwit jouw moorddadige plannen in de smiezen krijgt, kan hij je ergens heen lokken en vermoorden. Je moet dus zo onopvallend mogelijk je moment afwachten en tegelijkertijd uitkijken voor die ene persoon die jou wil vermoorden. Hieruit vloeit een paranoïde en intrigerende gameplay voort, die met recht uniek mag worden genoemd.Maar dit is niet alles. Want stel nu dat iedereen voor de bewakingscamera of de bewaker gaat staan om zo verzekerd te zijn van veiligheid? Het campen wordt tegengehouden doordat elke speler in zijn behoeften moet voldoen. Naar het toilet gaan, eten, drinken, sociaal contact, lezen, slapen: het is allemaal nodig. Je zult je dan ook over het cruiseschip moeten bewegen (er zijn zes schepen van verschillende grootte, met maximaal 32 spelers) om in deze behoeften te voldoen. Bovendien ben je weerloos wanneer je bijvoorbeeld op het toilet zit of ligt te slapen, waardoor het achtervolgen en het goede moment afwachten een extra dimensie krijgt. Verder kunnen mensen van kleding wisselen, zodat ze minder herkenbaar worden. Als iemand plots een bril, een hoed en andere kleren draagt, zie je dit niet meteen aan het portret rechtsonder. Dit aspect werkt echter niet zo goed, omdat je meestal wel het goede doelwit eruit pikt. Het vermoorden kan met verschillende wapens. De vuurwapens zijn beter verborgen dan andere wapens (er zijn geheime en verboden ruimtes in de verscheidene schepen), maar bijlen komen bijvoorbeeld tamelijk vaak voor. Bepaalde wapens leveren een hogere beloning op bij een moord dan andere wapens, waardoor het zoeken naar het meest winstgevende wapen een ander aspect van de gameplay vormt. Pannen, kunstarmen, tennisrackets, breinaalden, bijlen, buksen, revolvers: het is slechts een greep uit het grote scala aan wapens. Deze wapens, en ook andere objecten zoals blikjes drinken, boeken, kleding en zakjes chips, bewaar je in je inventaris.In de Hunt modus krijgt iedereen een doelwit aangewezen en als het eerste doelwit vermoord is, hebben de andere spelers nog drie minuten de tijd om hun doelwit te vermoorden. Daarna start de volgende ronde. In de Elimination modus moet iedereen ook zijn doelwit vermoorden. Wanneer je dood bent, word je een passagier en speel je geen rol van betekenis (behalve mensen misleiden of als getuige fungeren) in de ronde. Wanneer je iemand vermoordt, krijg je een nieuw doelwit aangewezen. Degene die uiteindelijk overblijft, wint de ronde. Zoals al eerder gezegd, bepaalt het bedrag dat men aan het einde van een game heeft de winnaar. Het mooie aan The Ship is dat het goede idee ook daadwerkelijk heel goed werkt in de praktijk. De psychologie van de game komt tot volle wasdom. Je ziet iedereen als potentiële moordenaar, dus je blijft op je hoede. Ondertussen moet je jouw doelwit zo onopvallend mogelijk volgen, zonder dat hij of zij wat doorkrijgt. Leuk is dat je bijvoorbeeld ook net kan doen of je iemand wilt vermoorden, zodat degene zich opgejaagd voelt en jou te grazen wil nemen. Mocht je als onschuldige worden vermoord, dan krijgt de ander een boete en zul jij al je spullen uit je inventaris terugkrijgen. Daarom kun je niet zomaar jouw vermoedelijke jager vermoorden als je vage aanwijzingen hebt, waardoor de spanning verder wordt opgevoerd. Hoewel het unieke concept in multiplayer dus uitmuntend werkt, zijn hierbij enkele kanttekeningen te plaatsen. Grafisch gezien is het spel namelijk ondermaats. Het cartooneske karakter van de personages is leuk gedaan, maar de omgevingen zien er hoekig en leeg uit. Je ziet vrijwel niets terug van de technische snufjes die mogelijk zijn met de Source engine. De game had zo enkele jaren geleden uitgekomen kunnen zijn. En hoewel het unieke concept de kracht van de game is, kan het ook de zwakte zijn. De adrenaline zal nooit zo door je lichaam gieren zoals dat wel gebeurt bij Quake, Unreal Tournament en Battlefield. Eigenlijk kun je met echte skills niet veel in The Ship. Goed mikken maakt niet echt uit, want vuurwapens spelen een minieme rol, en één schot is al dodelijk. Slimheid, sluwheid en gewiekstheid: dat heb je nodig. Als je je echt op de game stort, zul je steeds slimmer worden in de psychologische trucjes die je nodig hebt om te overleven op het cruiseschip. The Ship is een zeer unieke game geworden, die voor een budgetprijs te kopen is. Het budgetkarakter is te merken aan de abominabele verhaalmodus en de matige graphics. Ook is het spel niet zo uitgebreid: er zitten zes speelvelden in en de multiplayer-varianten lijken nogal op elkaar. Desalniettemin staat de The Ship als een huis. Het is hartverwarmend dat er eens een multiplayergame uitkomt met een totaal nieuw concept, dat ook nog eens goed werkt.