Door de jaren heen zijn we de vele mogelijkheden die games ons bieden steeds meer gaan waarderen. 'Sandbox' is tegenwoordig eigenlijk geen genre meer, maar de mogelijkheid om je eigen verhaal te beleven binnen een spelwereld met bepaalde (vaak soepele) regels. Koppel dat aan elementen uit rollenspellen, bij voorkeur de ontwikkeling van vaardigheden van je personages, en je hebt alle ingrediënten voor schier eindeloos plezier. De enige beperking is je eigen fantasie.

The Order 1886

The Order: 1886 geeft je geen open wereld met onbegrensde mogelijkheden en ontplooibare vaardigheden, maar schotelt je een panklaar verhaal voor vol sterk uitgewerkte personages in een zeer originele setting. In een alternatieve versie van de late negentiende eeuw, waarin de industriële revolutie Groot-Brittannië veel harder heeft doen groeien en men al beschikt over zeppelins en ver geavanceerd wapentuig, kruip je in de huid van Sir Galahad. Als lid van de eeuwenlang in stand gehouden Ridders van de Ronde Tafel (ja, die van Koning Arthur) bescherm je het volk tegen rebellen, ‘Lycan’-mutanten en andere gevaren voor de samenleving.

Quick-time events

Ontwikkelstudio Ready At Dawn wil je dat verhaal zó graag vertellen, dat je een groot deel van de tijd vooral naar het scherm zit te turen. The Order: 1886 is in de kern een derdepersoons actieavontuur waarin je veelal van A naar B loopt, voorwerpen onderzoekt en tussenfilmpjes bekijkt. Pakweg vijftig procent van de tijd speelt de game als een covershooter, terwijl je aan de hand van quick-time events tussen de bedrijven door vijanden van dichtbij bevecht en eenvoudige puzzels oplost. Verwacht echter vooral geen Gears of War, maar eerder een soort Uncharted met aanzienlijk minder puzzels, klimmen en klauteren.

The Order 1886

Het gevoel van het schieten in The Order: 1886 overtreft echter dat van Naughty Dogs franchise: mikken gaat hier soepel en precies, desgewenst met een klein beetje hulp om vijanden snel in het vizier te krijgen. Verwacht daarbij niet al te veel weerstand: vijanden maken soms slim gebruik van cover, maar laten zich net zo vaak binnen je verwachtingspatroon even zien. Alleen wanneer een grote golf je belaagt, vormen ze echt een gevaar – en ga je op het moeilijkste niveau betrekkelijk snel neer. Gebeurt dat, maar blijf je daarna even buiten schot, dan sta je ook zo weer op. Bovendien kun je met het zogenoemde Blacksight vijanden in super slow motion op de korrel nemen. Boven alles geldt dat veel wapens heerlijk zijn om te gebruiken, zoals eenvoudige revolvers voor gemakkelijke headshots, of een doelzoekend elektrisch kanon en thermietgeweer om hele groepen in de fik te zetten. Onze favoriet is de afgezaagde shotgun waarmee je genadeloos hele lichaamsdelen verpulvert.

Bij bepaalde gelegenheden sommeert het spel je subtieler te werk te gaan. Deze stealthgedeeltes vormen een aangename en spannende afwisseling, net als de eindbaasgevechten met een mix van vechtgame-elementen en quick-time events – die Ready At Dawn ‘CineMelee’ heeft gedoopt. Opvallend is dat de vaardigheden van Sir Galahad niet verbeteren in de loop van het spel, hoewel het eigenlijk wel weer verfrissend werkt dat je eens geen rekening hoeft te houden met ervaringspunten of specialisaties. Bovendien siert het zijn persoonlijkheid: Galahad is aan het begin van de game al een ervaren rot die niet opeens veel beter wordt omdat jij achter de knoppen kruipt.

The Order 1886

Samenhangend geheel

Het grootste wapenfeit van The Order: 1886 is hoe het op je ogen en oren werkt. Van begin tot eind komt de game over als een prachtig, nauwkeurig afgewerkt en samenhangend geheel. Het is duidelijk dat mensen met kennis van cinematografie verantwoordelijk zijn voor de presentatie, getuige de realistische physics en animaties, doordachte belichting en de dominantie van goud-blauw kleurgebruik. Het korrelige filter en de afwijkende beeldverhouding van 2.40:1 zijn even wennen, maar passen perfect bij de filmische beleving. Mede door deze hoge audiovisuele kwaliteit zijn het slechts kleine details die je af en toe even uit de game halen, zoals waterplassen die onberoerd blijven door voetstappen en incomplete weerspiegelingen.

Hoewel het scenario niet de diepgang kent van bijvoorbeeld The Last of Us, staat het verhaal garant voor een meeslepend avontuur met een dramatische climax. De ontwikkelingen zijn niet vrij van clichés, al bevatten de hoofdpersonages voldoende diepgang om je tot het einde te boeien. Bovendien voert de game je langs enkele sfeervolle en indrukwekkende set pieces: ondergrondse gangenstelsels voeren de boventoon, waardoor een letterlijk hoogtepunt aan boord van een luchtschip eruit springt.

The Order 1886

Zonder meer het heetste hangijzer richting de lancering van deze game is de levensduur. Paniekverhalen over nog geen zes uur speeltijd zijn gelukkig ietwat overdreven: wij speelden in normaal tempo, namen af en toe de indrukwekkende omgevingen in ons op en bereikten na tien uur de aftiteling. Daarmee kun je The Order: 1886 nog steeds aan de korte kant vinden, aangezien er weinig reden is om nogmaals te spelen: je kunt alle voorwerpen zoeken en cilinders met audio-opnames verzamelen, maar dat is het ook. Mede door de betrekkelijk oppervlakkige gameplay kunnen we dan ook niet iedereen aanraden om deze game voor de volle mep in huis te halen. Maar als je even genoeg hebt van spelen in de zandbak en toe bent aan een indrukwekkende interactieve film, is deze de toegangsprijs zeker waard.

Lees hier het interview met The Order: 1886-ontwikkelaar Ready at Dawn