Het adventure-genre is de laatste jaren tot niche verworden. Grote uitgevers laten het halsstarrig links liggen terwijl kleine ontwikkelstudio's met hun beperkte budgetten het achtergebleven gat proberen te vullen. Eén van die ontwikkelaars is Darkling Room. Dat klinkt misschien als een heuse ontwikkelstudio, maar de drijvende kracht achter Darkling Room is één persoon: Jonathan Boakes. Hij schrijft, ontwerpt en maakt de games vrijwel in zijn eentje. The Last Crown is zijn nieuwste creatie en vertoont opvallende overeenkomsten met zijn eerdere werk Dark Fall: het is opnieuw een horroradventure gesitueerd op het Engelse platteland.

Nigel Danvers komt in een mistige nacht aan in SedgeMarsh, een verlaten treinstationnetje vlabij zijn eindbestemming Saxton. Door het hoge water kan de trein niet verder en zit er voor Nigel niets anders op dan het moeras te doorkruisen om Saxton te bereiken. Daar aangekomen blijkt ook nog eens het enige hotel van de stad vol te zitten, waardoor hij moet verblijven in een klein schuurtje bij de haven. Blijken er ook nog eens spoken in dat hutje te zitten. Gelukkig is Nigel een spokenjager, dus daar weet hij wel raad mee. Maar hij is toch vooral in Saxton om het raadsel van de verdwenen kroon op te lossen. Het lijkt wel Bassie en Adriaan.

Wanneer je The Lost Crown opstart, merk je meteen dat er geen miljoenenbudget beschikbaar was voor deze game. Je zult je lachen moeten bedwingen wanneer Nigel zijn eerste houterige pasjes zet. Hij draait om zijn as zonder zijn voeten te bewegen en zijn stappen lijken te kloppen met de afstand die hij aflegt. Wanneer je maar blijft klikken op de bestemming waar Nigel naartoe moet, dan animeert hij helemaal niet meer. Hierdoor lijkt het alsof hij zweeft, gelijk de spoken waar hij op jaagt.

Eenmaal je de technische mankementen naast je neer legt, blijkt de sfeer van The Lost Crown er nauwelijks onder te lijden. Het spel voelt angstig desolaat. De monochrome achtergronden, waarin slecht enkele elementen ingekleurd zijn, zijn prachtig om te zien maar scheppen ook een afstand tot de omgeving. De personages die je tegenkomt lijken allemaal een verborgen agenda te hebben en slechts de halve waarheid te spreken. En waarom weten ze al zoveel over je?

The Lost Crown hanteert de huidige standaard in het adventuregenre van tweedimensionale achtergronden met daarop driedimensionale personages. De achtergronden zijn bewerkte foto's genomen in kleine stadjes aan de Engelse kust. In de foto's zijn soms enkele 3D-elementen gevoegd zijn die nodig om de setting compleet te maken, zoals namen van gebouwen, pamfletten en personages. Opvallend genoeg vallen de 3D objecten nauwelijks uit de toon bij de fotorealistische achtergronden, ondanks dat ze vaak prima te onderscheiden zijn. Om het geheel niet te statisch te maken, dwarrelen er dunne flarden mist voorbij en wuiven voor in beeld bloemen en planten rustig heen en weer. Het is lovenswaardig hoe men met beperkte middelen toch nog zo'n sfeervol plaatje heeft weten neer te zetten. The Lost Crown is een klassieke point-and-click-adventure met uitgebreide inventaris, personages om mee te babbelen en locaties om te onderzoeken. Het spel pakt je wel stevig bij het handje en is behoorlijk lineair. Een kladblokje geeft je een aantal hints over wat je te doen staat locaties waar je nog niets te zoeken hebt, zijn aanvankelijk ook niet toegankelijk. Ook sommige objecten in de omgeving worden pas actief wanneer je ze nodig hebt, wat verwarrend is omdat je er eigenlijk niet meer op verdacht bent. Ook wordt het verhaal soms wel erg kunstmatig voortgestuwd. Belangrijke gebeurtenissen gebeuren opeens, alleen omdat je ergens iets triviaals hebt opgeraapt. Hierdoor moet je maar net weten welke actie de volgende stap in het verhaal activeert, omdat er geen causaal verband te vinden is.

De puzzels zijn veelal verwerkt in het verhaal, maar soms komt er wat geforceerd zoekwerk bij kijken. Zo moet je op een gegeven moment de omgeving afpluizen op zoek letters voor op een grafsteen, alleen omdat een personage daarna pas met je wil praten. Wat vooral leuk is, is het gebruiken van je uitrusting als spokenjager. Je hebt de beschikking over een fototoestel, videocamera, EVP-meter en bandrecorder waarmee je tekenen van spoken vast kunt leggen en analyseren. Er zijn zelfs hele stukken waarin je door de lens van je videocamera rond dient te lopen, omdat je dankzij de infraroodcamera alleen zo in het donker je weg kunt vinden. Zo is het spel toch nog een beetje first-person.

Het verhaal van The Lost Crown is behoorlijk complex en uitgebreid en ontrafelt zich op een spannende manier gedurende het spel. Er zijn buiten het hoofdplot om veel dingen te vinden die diepte verschaffen aan het verhaal, zoals boeken, pamfletten en brieven, maar die je niet per se hoeft door te spitten om te snappen hoe de vork in de steel zit. De dialogen zijn soms wat onrealistisch, waarbij de motieven en houding van personages niet heel consistent is. De openingszinnen blijven steeds gelijk, ook al heb je al eerder met een personage gesproken. Soms zijn ze daardoor totaal niet meer van toepassing en vooral vervelend om aan te horen, want je kunt ze niet wegdrukken. De dialogen zijn wel beter geschreven dan dat ze ingesproken zijn, maar wat wil je wanneer de ontwikkelaar zelf de rol van de hoofdfiguur op zich neemt. Ook weer een teken van het beperkte budget.

En dat is eigenlijk de voornaamste conclusie rond The Lost Crown: voor een spel dat met zulke beperkte middelen gemaakt is, is het alleraardigst. Het verhaal is goed, het weet een uitstekende sfeer neer te zetten en houdt je heel wat uurtjes zoet. Het doosje beweert dat we er 36 uur mee bezig zullen zijn, maar dat lijkt me een lichtelijk hoge inschatting. Het spel duurt echter aanzienlijk langer dan veel andere adventurespellen van de laatste tijd. Voor wie graag eens rondstruint in een spookachtig dorpje en tegelijk een spannend mysterie oplost, doet met The Lost Crown geen miskoop. Maar het spel is nergens wereldschokkend, iets te rechtlijnig en soms een tikkeltje irritant.

The Last Crown verschijnt later dit jaar in de winkels, maar is al wel te bestellen in de Lighthouse Interactive Webshop.