Eens in de zoveel tijd komt er een game uit die je echt wat doet. Niet zomaar een game die je met een voldaan gevoel uitspeelt en dan weer de volgende pakt, maar een game die je nog lang zal bijblijven. Dit is slechts voor zeer weinig games weggelegd, maar het op de gelijknamige comic gebaseerde spel The Darkness is er wel zo eentje. Dit is een geweldige actiegame die iedereen zou moeten spelen. Door Frans Coehoorn en Matthijs Hannink Je speelt als Jackie Estacado, een koele killer in New York die tegenover zijn vriendin de vermoorde onschuld speelt. Je bent in dienst van je oom Paulie, die je uit het weeshuis heeft geplukt om één van zijn huurmoordenaars te worden. Maar sinds Paulie aan het roer staat van de maffiafamilie gaat het bergafwaarts. De man heeft een hele grote bek en gebruikt bij elk wissewasje grof geweld waarmee hij een hoop mensen tegen zich in het harnas jaagt. En als jij terugkomt van een klusje dat helemaal de soep in is gelopen, ben jij één van die mensen. Simpeler gezegd: je lieve oompje Paulie probeert je met een bom aan stukken te blazen. Natuurlijk overleef je dit, anders zou de game snel afgelopen zijn. Hoewel, eindigt het eigenlijk wel als je dood bent…? Maar daarover later meer. Na een waan-zin-ni-ge openingsscène waar de stijl werkelijk vanaf druipt kun je met een setje dubbele pistolen dood en verderf zaaien.

Haha, mis!

De actie is in The Darkness stijlvoller dan ooit in beeld gebracht. Waar je in driekwart van de first-person shooters gewoon standaard je wapentjes leegt zonder dat daar ook maar iets speciaal aan is, daar excelleert The Darkness. De twee pistolen zijn met beide triggers los van elkaar te besturen (later krijg je zwaarder geschut waarbij je met de linkertrigger een melee-aanval doet). Na elk schot komen er walmen van damp uit je loop en wanneer tegenstanders jou beschieten zie je de baan van de kogel langs je schieten. Het sleutelwoord voor de gevechten is stijl. Vol elegantie leg je de vijanden om, wat meer dan eens met heerlijk bloedig geweld gepaard gaat. De bloederigheid is een groot pluspunt van The Darkness. Verwacht geen Manhunt 2-achtige sadistische taferelen, maar gewoon actie die enorm veel voldoening geeft. Wanneer je een vijand dicht genaderd bent en je haalt de trekker over, zul je een executie uitvoeren. Dit wil zeggen dat je met een enorm stijlvolle (daar hebben we 'm weer, stijlvol) en brute animatie de vijand neerlegt. In één van deze bewegingen zul je de loop van je pistool in de mond van de vijand steken en de trekker overhalen, en met de shotgun sla je eerst de loop van je wapen in het gezicht van je tegenstander om vervolgens af te vuren. Deze executies zien er waanzinnig uit en geven enorm veel voldoening. Meer dan eens zul je proberen je vijanden zo dicht mogelijk te naderen om een executie uit te kunnen voeren.

De game heet The Darkness en dat is niet voor niets. Kort nadat de game begonnen is neemt The Darkness bezit van je omdat je eenentwintig jaar bent geworden (leuk detail: je hoort de kerkklokken luiden om middernacht). The Darkness is een oude demonische entiteit die van generatie op generatie in jouw familie is overgesprongen. Hoewel niet iedereen even blij zal zijn als een demoon bezit van hem neemt, komt het voor Jackie wel even goed uit in de strijd tegen Paulie en zijn mannen. The Darkness biedt je een aantal unieke krachten waardoor je nog bruter bezig kan zijn dan met alleen maar vuurwapens. Zo krijg je al snel de Creeping Dark, een soort slang waarmee je levels door kunt kruipen en vijanden sluipenderwijs kunt doden. Vanzelfsprekend gaat dit met het nodige geweld gepaard, waarbij de slang het gezicht kapot bijt wanneer je de aanval uitvoert. Verder heb je de Demon Arm, waarmee je lichten uit kunt slaan, vijanden kunt doorboren en objecten op kunt tillen. Ook krijg je speciale Darkness Guns tot je beschikking, waarover we in verband met eventuele spoilers niet al teveel kunnen zeggen. De laatste en sterkste demonische kracht is de Black Hole: een zwart gaat dat vijanden en objecten naar zich toe zuigt en doodmaakt.

Wanneer je in Darkness Mode bent kun je al deze krachten gebruiken. Om in Darkness Mode te blijven zul je je echter in het donker moeten begeven. Het is daarom wijs om eventuele lichtbronnen eerst te vernietigen voordat je je demonische krachten tot uiting laat komen. Deze krachten worden overigens sterker naarmate je meer harten opeet. Wat, harten opeten? Jawel, het is in The Darkness zaak om zoveel mogelijk harten uit gedode vijanden te rukken en te verorberen. Als je dit doet kan je Creeping Dark bijvoorbeeld verder kruipen en meer licht verdragen en kan je Demon Arm verder reiken en grotere voorwerpen oppikken.Je hebt niet alleen vuurwapens en Darkness Powers om vijanden het leven te ontnemen, maar ook nog eens Darklings. Dit zijn kleine, demonische wezentjes die jij kunt leiden en die alles wat beweegt tot pulp zullen herleiden. In een speciaal artikel deze featureweek lees je veel meer over deze Darklings: vast staat dat ze een hele leuke toevoeging zijn die bovendien voor een humoristische noot zorgt.

Het mooie aan The Darkness is dat je volledig zelf kunt bepalen hoe je speelt. Je kunt iedereen met vuurwapens afslachten, je kunt hele levels schoonvegen met je Creeping Dark, je kunt je Darklings op de in doodsangst verkerende vijanden afsturen: het werkt allemaal uitermate goed, zorgt voor voldoening en biedt de nodige afwisseling. The Darkness is dan ook een game waarin je jezelf de ultieme badass voelt. Een artikel van een buitenlandse site stelde al dat het F.E.A.R. is, maar dan van de andere kant bezien: jij bezit alle krachten en je vijanden zullen in doodsangst verkeren. Heerlijk! De game speelt zich voor het grootste gedeelte af in New York, waarin je Paulie's mannen en de corrupte agenten van politiecommandant Edward 'Eddie' Shrote omlegt. Maar je zult niet alleen de grauwe locaties van de Big Apple aandoen: door een tamelijk grote plotwending die een grote emotionele impact heeft, zul je ook heel ergens anders terechtkomen… in de hel, of beter gezegd: The Otherworld. De sfeer in deze locatie is, net als in de rest van de game, overweldigend. The Otherworld is zeer sterk gebaseerd op de Eerste Wereldoorlog, waarbij je zombie-achtige versies van Duitse soldaten bevecht en waarbij Britten met aan elkaar genaaide gezichten je vrienden zijn. Het klinkt allemaal tamelijk wazig, maar het is magnifiek. Zelden is de sfeer in een game op zo'n perfecte wijze overgebracht. Het gevoel dat er een eeuwigdurende, niet te winnen, uitzichtloze oorlog aan de gang is, is werkelijk waar briljant. De dialooglijnen die de Britse personages hebben zijn echt fantastisch en dit is nou zo'n stuk in een game dat je nog lang zal bijblijven.

Zoals je misschien al enigszins had opgemerkt, speelt de verhaallijn een belangrijke rol in The Darkness. Verwacht zeker niet slechts een hersenloze shooter waar je van leveltje één naar leveltje twee loopt, maar een verhaalgedreven ervaring die op een uitermate mooie wijze verteld wordt. Door het ijzersterke verhaal wil je maar verder en verder spelen, totdat de credits van je scherm afrollen. Het is een game die je van begin tot eind in zijn greep heeft. Dan ga je je misschien afvragen: heeft deze game nog minpunten? Ja. Het is namelijk zo dat er een zogenaamd open element in de gameplay zit. De New Yorkse levels zijn zo opgebouwd dat er twee metrostations zijn, waaraan de rest van de omgevingen zit verbonden. In de metrostations lopen allerlei mensen rond welke je opdrachten geven en hier gaat de game enigszins de mist in. Simpel gezegd is The Darkness nou eenmaal geen Grand Theft Auto en dit soort elementen werken dan ook niet. De opdrachten kosten meestal een minimum aan tijd om uit te voeren, maar de weg ernaar toe duurt des te langer, ook omdat je in dit soort gevallen snel een aantal laadzone's na elkaar krijgt (van metrostation naar omgeving en weer terug vanuit omgeving naar metrostations). Het helpt in dit opzicht ook niet echt dat de straten nogal verlaten zijn. Meestal zul je helemaal niemand op straat zien of hoogstens enkele personen. Het stoort totaal niet als je gewoon het verhaal afwerkt, maar om hier nou terug te komen voor summiere zijmissies: nou nee. Een ander minpuntje is dat het allerlaatste level net ietsje tegenvalt. Uiteraard kunnen we hier helemaal niets over zeggen, dat merk je wel als je het speelt.

Want dat je de game absoluut moet spelen, dat staat vast. Wees vooral niet bezorgd om bovenstaande alinea: dit speelt slechts een summiere rol in het geheel. Het allergrootste deel van de game speel je door het geweldige verhaal heen met de fantastische, stijlvolle gameplay die de show steelt. Dit gaat bovendien gepaard met absolute hoogstandjes op zowel grafisch- als audiogebied. De graphics zijn om van te watertanden waarbij vooral de belichting, de zeer gedetailleerde textures en de personagemodellen de show stelen. Het ziet er gewoon schitterend uit en na de eerste minuut weet je al dat het op het grafische vlak sowieso niet stuk kan. In een eerdere feature kon je al lezen dat de voice-acting in The Darkness van enorm hoog niveau is en dat geldt ook voor al het andere geluid. In elke facet straalt de game dan ook pure kwaliteit uit.Kwantiteit is er ook en met name omdat je de hele game af kunt zoeken naar collectables in de vorm van telefoonnummers (in New York) en brieven (in The Otherworld). Deze telefoonnummers zorgen voor hilarische conversaties waarbij je meerdere malen in de lach zult schieten. Zo krijg je bijvoorbeeld een Indiaas restaurant aan de telefoon of een stomdronken feestbeest met foute dancemuziek op de achtergrond. Bovendien biedt niet alleen de 360-versie achievements maar zitten deze ook in de PS3-versie in de vorm van accomplishments, vergelijkbaar met Resistance. Een andere erg leuke toevoeging is dat de televisies die in de game zitten echte programma's afspelen. Zo kun je de film To Kill a Mockingbird volledig bekijken, evenals een aantal andere dingen. Een leuke toevoeging dus. Verder zijn er unlockables, die je middels collectables verkrijgt. Zo zit er een groot aantal comics in de game die je rustig na kunt lezen op je televisiescherm. Ook concept art en een aantal filmpjes is te bekijken.

The Darkness heeft bovendien een multiplayermodus voor maximaal acht personen. Het is op zich geen enorm uitgebreid onderdeel, maar het wist ons toch (onverwachts!) te vermaken. Het is namelijk behoorlijk oldskool, in de trant van de eerste Quake en Painkiller. Kleine, donkere levels waarin je elkaar (gezamenlijk, maar ook in je eentje) zo snel mogelijk moet afknallen met allerlei wapens. Meer is het niet. Tof is het echter wel, al kunnen de lampen helaas niet kapot om zo het level te verhullen in duisternis. Daarnaast heb je ook nog een Capture the Flag- en een Survivor-modus, waar de laatst inhoudt dat je het zo lang mogelijk moet volhouden terwijl iedereen op je jaagt. Leuk aan de multiplayer is dat je niet alleen als de mensen, maar ook als Darklings kunt spelen. Of, als je dat wilt, het spel instellen dat je als Shapeshifter door het leven gaat. Je kunt dan zelf kiezen wat je wordt. Als mens heb je natuurlijk je wapens om je te verdedigen en kun je meer klappen opvangen, maar als Darkling ben je velen malen sneller en kun je hoog springen en op de muren lopen (vergelijkbaar met de Creeping Dark). Ook dit is een leuke toevoeging, al gaat het soms wel érg snel en is het slaan met je klauwen toch andere koek dan op iemand schieten. Het wilde nog vaak genoeg voorkomen dat we als Darkling de ander niet konden raken. De melee-combat is dus niet optimaal. Net als de netcode overigens; we hadden menig maal last van een akelige lag op de lijn tijdens het testen van de Xbox 360-versie. Zelfs de verbinding met mensen uit Nederland bleek niets te helpen. Jammer, want dat verpest het toch aanzienlijk.

Multiplayer: mensen tegen Darklings

Stel dat je zowel de Xbox 360 als de PlayStation 3 hebt, welke versie moet je dan kopen? Misschien zul je sowieso wel voor de Xbox 360-versie gaan, omdat de PS3-versie om onverklaarbare redenen is uitgesteld tot 20 juli. De verschillen zijn hoe dan ook niet al te groot. Vanzelfsprekend heeft de Xbox 360 rumble en zullen de achievements, die dus ook in de PS3-versie zitten, zorgen voor je gamerscore. Grafisch gezien heeft de Xbox 360 een klein voordeel omdat in deze versie wél motion blur zit en in de PS3-versie niet. Ook de anti-aliasing in de game is op de Xbox 360 ietsje beter. Bovendien zijn de laadtijden op de Xbox 360 enkele seconden korter. Dat wil echter niet zeggen dat de PS3-versie grafisch slecht is, want het ziet er nog steeds geweldig uit en beide versies lopen op een stabiele framerate. Je hebt dus zeker niet met een slechte port te maken maar met een bijna gelijkwaardige game. Een voordeel dat de PS3-versie heeft, is dat er meer televisiecontent in zit. Door de grotere opslagcapaciteit van de Blu-Ray disc kun je genieten van meer Popeye-cartoons en meer films. Een leuk extraatje dus.

De lijst aan fantastische eigenschappen die The Darkness heeft is enorm. Maar het belangrijkste is nog dat al deze verschillende dingen bijeenkomen in een fantastisch mengsel. The Darkness speelt zo enorm lekker, voelt zo geweldig aan en heeft zo'n enorm mooie sfeer en verhaallijn. De actie is heerlijk en geeft veel voldoening. Dit is echt zo'n game die je van begin tot einde ervaart en waar je nog lang aan zult terugdenken.