Syphon Filter: Dark Mirror was een puike game voor de PlayStation Portable. Gezien het succes op dat platform besloot Sony het spel eveneens over te zetten naar het grote broertje van de handheld, de PlayStation 2. Doorgaans blijven bij zulke overzettingen de PSP-roots akelig zichtbaar in de PlayStation 2-versie, onder andere vanwege grote lettertypes en kale omgevingen. Maar doorgaans zijn het ook niet de echte toppers die worden overgezet. Weet Dark Mirror zich wel te handhaven op de thuisconsole? Syphon Filter: Dark Mirror plaatst je in de schoenen van Gabe Logan, wie deel uitmaakt van een geheime eenheid die klusjes moet klaren voor de Amerikaanse overheid waarvoor het normale leger of de SWAT niet meer toereikend zijn. Logan is uitgerust met een uitgebreid arsenaal aan gadgets, wapens en speciale vizieren, en heeft toestemming om naar hartelust om zich heen te schieten. In Dark Mirror staat Logan er overigens niet alleen voor, ook Lian Xing zal in bepaalde missies een speelbaar personage zijn. Dark Mirror was een uitstekende game op de PlayStation Portable en op de PlayStation 2 is dat eigenlijk niet anders. De singleplayercampagne met meer dan dertig missies is vooral qua gameplay zeer gevarieerd, waarbij het ene moment de nadruk ligt op een stealthy aanpak, terwijl je even later als een bezetene tegenstanders neer maait. Qua setting is het wat eentoniger. Een groot deel van de tijd breng je door in nietszeggende fabrieken en basissen, waarbij je je tussen tactisch geplaatste containers en dozen door beweegt. Heel inspirerend zijn zulke omgevingen niet, maar ze laten de leveldesigners wel toe om situaties te creëren waarin je uitermate tactisch te werk kunt gaan. In tegenstelling tot veel andere games waarin stealth en actie zich afwisselen, voert geen van de twee echt de boventoon in Dark Mirror. Het is niet mogelijk om het gehele spel ongezien te blijven, maar wanneer je eenmaal gezien bent betekent dat ook niet dat je de rest van de missie tegen de bierkaai vecht. Even verderop zijn tegenstanders niet meer bewust van je aanwezigheid en kun je opnieuw je stealth-vaardigheden bewijzen. Het is niet mogelijk om continu stealthy te zijn in Dark Mirror, maar ook in de vuurgevechten vormt dankzij het prima cover-systeem tactiek de boventoon. Recht op je tegenstanders aflopen en knallen kan wel, maar is niet aan te raden. Ook zorgt een te actiegerichte aanpak ervoor dat je snel door je kogels heen bent. Een haast perfecte balans dus tussen twee spelelementen die elkaar meer dan eens in de weg zitten in andere games. Gabe is in Dark Mirror uitgerust met een arsenaal aan geavanceerde wapens en gadgets. Er zijn zat games die volgepakt zitten met gadgets die je in de praktijk echter nooit zult gebruiken, maar in Dark Mirror is dat anders. Zonder dat men het forceert zul je vrijwel alle mogelijkheden van Gabe met regelmaat toepassen. Alle drie de vizieren die je kunt gebruiken zijn erg nuttig en de leveldesigners zorgen ervoor dat je continu scherp en alert moet blijven. Zo zijn er onzichtbare laserstralen die je zonder het juiste vizier makkelijk over het hoofd zou zien. Alleen een klein kastje aan de muur verraadt hun aanwezigheid. Slordig overigens: wanneer Gabe zo'n lasterstraal ontmantelt door het kastje te demonteren, gaat hij recht in de straal staan. Gelukkig hoef je die slordigheid van de toch zo getrainde Logan niet met de dood te bekopen. Meer dan andere PSP-naar-PS2 ports weet Dark Mirror zijn oorsprong te verbergen. Wanneer we niet beter wisten, dan had Dark Mirror best een spel kunnen zijn dat speciaal voor de PS2 was ontwikkeld. De PSP-roots zijn nog wel zichtbaar, onder andere vanwege de relatief korte missies die vooral uit kleine kamertjes zijn opgebouwd en door het gebrek aan detail in de graphics en wat houterige animaties. Desondanks kampt het spel in latere missies met wat framerate-problemen. De besturingsproblemen in de PSP-versie, zover die al aanwezig waren, zijn in de PS2-versie helemaal verdwenen. Dankzij de twee analoge sticks speelt het spel fantastisch en door twee extra triggers heb je werkelijk alle functies binnen handbereik. Eén van de speerpunten van de PSP-versie heeft het echter niet gehaald op de PlayStation 2. De multiplayermode is namelijk geheel komen te vervallen. Gezien de geringe populariteit van de online mogelijkheden van de PlayStation 2 is dit niet meer dan een logische keuze, maar het was leuk geweest wanneer er iets anders voor in de plaats was gekomen. De singleplayercampagne houdt je echter lang genoeg zoet, waardoor we dit niet echt als een minpunt beschouwen.