Dat de Wii een succes is kan niemand ontkennen, maar dat Nintendo zich teveel met de mainstream zou bezighouden en daardoor de echte gamers links laat liggen blijft een veelgehoorde kritiek. Het uitblijven van een nieuwe Super Mario-game is onderdeel van dit scepticisme, helemaal na de eeuwige geruchten over Mario 128. Maar volgende week ligt dan eindelijk Super Mario Galaxy in de winkels, en dat kan wel eens de belangrijkste titel voor de Wii zijn.

Nintendo noemde zelf Super Mario Galaxy de echte opvolger van Super Mario 64. Hoewel Super Mario Sunshine niet slecht was, zette Super Mario 64 een nieuwe standaard neer in platforming, en tropische werelden schoonmaken met een waterspuit is moeilijk revolutionair te noemen. Super Mario Galaxy doet een poging om weer een nieuwe standaard neer zetten door alle oude Mario-elementen terug te halen en daar een hele slimme twist aan te geven.

Galaxy biedt veel herkenning, en het zal dan ook niemand verbazen dat het verhaal niet veel verder komt dan een ontvoering van Princess Peach door Bowser. Mario moet er achter aan en zal ondertussen op Goomba's springen, door groene pijpen gaan en van platform naar platform manoeuvreren. 1up's, muntjes, blokjes met vraagtekens, vuurbloemen en andere vertrouwde dingen zijn weer helemaal terug, en hoewel dat voor de fans een feest van herkenning is, is dat niet hetgeen dat het spel zo goed maakt.

Waar het spel in straalt is het gebruik van zwaartekracht, en dat is dan ook het kernwoord van Super Mario Galaxy. Om Princess Peach te redden, zul je de mooie Rosaline moeten helpen. Deze dame geeft je de kracht om door de ruimte te reizen om zo sterren te vinden. Met die sterren open je weer nieuwe werelden, waardoor je weer nieuwe sterren kunt vinden. Het klinkt allemaal erg als Super Mario 64, en dat klopt. Het centrale kasteel is alleen dit keer een observatorium waar je in verschillende kamers richting de galaxy's kan reizen. In totaal zijn er zo'n 40 verschillende galaxy's, met elk drie grootse zoektochten naar sterren. Daarnaast nog de eindbazen in de vorm van Bowser of Bowser Jr. en tal van extra puzzels voor extra sterren.

Elke galaxy bestaat uit tal van kleine wereldjes, die elk hun eigen zwaartekracht hebben. Zo zijn er veel hele kleine bolletjes waar je helemaal omheen kunt lopen, maar ook flinke werelden waar je platformkunsten op de proef worden gesteld. Omdat elke planeet en elk ding een eigen zwaartekracht heeft, kun je bovenop, onderop en aan de zijkant lopen, springen en doen wat je wilt. Je kunt zelfs van de ene naar de andere planeet springen en dat zonder ook maar enig moment het overzicht te verliezen.

Om je te verdedigen in je reizen heeft Mario naast zijn standaard palet aan bewegingen de mogelijkheid tot een draaiaanval en kun je sterrenstukjes naar je vijanden schieten via de Wii-afstandsbediening. Deze sterrenstukjes moet je net als de muntjes verzamelen, maar in tegenstelling tot de muntjes hoef je er niet helemaal heen te lopen. Je hoeft enkel te wijzen met de Wii-afstandsbediening en ze vliegen al richting Mario. Een tweede speler kan ook met een tweede Wii-afstandsbediening de controle over die sterrenstukjes overnemen, maar meer dan een leuke gimmick is dat niet. Het is overigens goed te merken dat het spel speciaal voor de Wii gemaakt is, want de besturing werkt heerlijk. Er wordt niet teveel van de afstandbediening gebruikt omdat het zou moeten, maar je gebruikt het wanneer het logisch is om te gebruiken.

Nintendo slaat op drie opvallende punten de plank volledig raak. Allereerst is er de sublieme afwisseling. De verschillende galaxy's en planeten verschillen zo erg van elkaar, dat je elke keer weer een verrassing staat te wachten. Ben je de ene keer op een vuur- of een ijsplaneet, sta je de volgende keer weer in de woestijn of zwem je in een exotisch paradijs dat we nog kennen uit Super Mario Sunshine. Maar het gaat verder dan de standaard werelden, want er zijn nog tal fantasieplekken van snoepwerelden tot een galaxy die volledig bestaat uit speelgoed dat zweeft in een kinderkamer. En dan heb je nog meer afwisseling in de races, de puzzelwerelden en de andere type gameplay die je door het spel heen tegenkomt. Hoewel het spel tientallen uren aan gameplay biedt, gaat het nooit vervelen.

Het tweede is het ontzettend slimme gebruik van de zwaartekracht in combinatie met puzzels en platformgameplay. Er wordt op zoveel manieren met de zwaartekracht gespeeld, dat je telkens weer versteld staat van de slimheid. Is het de ene keer weer dat je van planeetje naar planeetje springt, omdat ze elk hun eigen zwaartekracht hebben, is het later weer een 2D-achtig stuk waarbij de zwaartekracht bij elk vlak weer een andere kant op staat. Helemaal in de latere werelden word je alle kanten op gegooid. En hoewel je op de kop, achterstevoren, heen en weer en van boven naar onder gaat, raak je nooit het overzicht kwijt. Dit komt voornamelijk door de camera die voor de verandering eens erg goed werkt. In noodgevallen kun je de deze trouwens nog met de richtingstoetsen verstellen.

Het derde punt waar Nintendo scoort is dat Super Mario Galaxy er in slaagt om mainstream en gamers bij elkaar te brengen. Het spel is voor iedereen gemakkelijk in te stappen, want alles wat je moet doen spreekt voor zich en de besturing is simpel. Je weet altijd wat er van je verwacht wordt. Daarentegen staan weer de moeilijkere werelden, want de moeilijkheidsgraad bouwt langzaam op, en het idee is ook dat je voor het uitspelen van het verhaal maar 60 sterren nodig hebt, maar dat er in totaal 120 sterren te vinden zijn.. Het verhaal is voor de gemiddelde mainstream gamer met een beetje doorzettingsvermogen prima te doen, maar de latere werelden zijn echt voor de gamer bedoeld. Voor je het weet zit je zo aan de 50 uur gameplay, en dat zonder vervelende opvulstukjes of herhaling.

Verder is het spel extreem gepolijst en helemaal af. Grafisch is het niet zomaar leuk, maar het ziet er gewoon briljant uit. Nintendo perst veel mooie effecten en prachtige vergezichten uit de Wii en het is zonder twijfel het mooiste spel voor de console tot nu toe. Wat zeker ook nog vermeld moet worden is de orkestrale soundtrack die perfect op elke wereld is afgesteld. Van geruststellende deuntjes, tot epische muziek met opzwellende koren. Prachtig!

En dan heb ik het nog niet eens over de verschillende krachten gehad die Mario kan krijgen door de paddestoelen. Zo verandert hij in een extreem aandoenlijk bijtje dat kan vliegen, een spook dat door tralies heen kan zweven of een soort springveer waarmee je flinke hoogtes kunt bereiken. En dan zijn er nog races waarbij je op een rog over het water racet, de mogelijkheid om op een bal te balanceren terwijl je de Wii-afstandsbediening rechtop vasthoudt en zo kan ik nog wel een tijdje door gaan. Super Mario Galaxy is alles wat je van een nieuwe Super Mario-titel kunt verwachten, en nog veel meer.