Heel toevallig. Net nu Thiery liet weten dat hij vol trashtalk zit, speelde ik de reviewcode van Stuntman: Ignition. Niet bepaald een spel voor diegenen zonder geduld of mensen die snel opgeven: Stuntman: Ignition is bij vlagen echt gruwelijk moeilijk. En ja, daar ga je (ja, zelfs ik!) soms best van vloeken! Laat dit spel dan vooral niet in de buurt van mijnheer Erkens komen…

Het originele Stuntman uit 2002 was misschien wel pittiger, in opvolger Stunt Man: Ignition kun je echter nog steeds niet bepaald uit je neus gaan eten tijdens het rijden. Als stuntman van een snelle bolide, brute motor of kolossale truck moet je continu letten wat er voor je op de weg gebeurt en zal je te allen tijde moeten luisteren naar wat de regisseur (mooie filmsnobs zijn dat trouwens) van je verlangt. Dit kan variëren van een opdracht als “rijdt tussen twee auto's door” tot “spring over deze schans” tot “ontwijk de explosies, gebruik de boostknop en maak een mooie scherpe bocht als je toch bezig bent”.

Alle daagse kost voor een stuntman. De echte held van het verhaal.

Vaak is het zo dat je pas laat van te voren weet wat de volgende actie zal zijn. Tijdens het laadscherm kun je weliswaar het script doorlezen, maar dit geeft natuurlijk nooit aan hoe het allemaal in het echt er aan toe gaat. Kijk dan ook niet vreemd op als je een opname minstens tien keer over moet doen. Eerst om een beetje af te tasten wat je kunt verwachten, daarna om alle stunts tot in de puntjes goed op camera te laten krijgen. Met andere woorden, door met zo min mogelijk fouten de scène door te racen. Je mag maximaal vier fouten maken. Met vijf fouten heeft de regisseur er genoeg van en laat hij je de scène opnieuw spelen.

Natuurlijk is het maken van een foutje geen probleem om de 'race' te behalen. Met minder punten stijg je ook op de ranglijst der 'Grootsche Stuntmannen' en speel je uiteindelijk steeds meer en meer van het spel vrij. Maar het echte plezier komt voort uit een race die je perfect weet te voltooien en waar je die mooie “String it!”-waardering (vijf dikke sterren) in de wacht kunt slepen. Een beetje a la Burnout of een Flatout dus. Qua chaos en het nodige autogeweld op de weg kun je het overigens wel vergelijken met die titels: ook Stuntman: Ignition zit vol met snelle races waar alles omver gebeukt kan worden en je auto abnormaal veel schade kan hebben.

Enig verschil met die spellen is dat je daar nog enige vrijheid hebt in hoe je kunt racen. Wil je daar een auto finaal aan de kant beuken, dan is dat gewoon mogelijk. In Stuntman: Ignition niets van dit alles: je moet je aan de regels van de regisseur houden. Zoniet, dan houdt het spel er gewoon mee op. Tel daarbij op dat sommige scènes echt vreselijk lastig zijn om uit te voeren en je hebt een spel dat niet voor iedereen geschikt is. Stuntman: Ignition is zoals gezegd soms afschuwelijk moeilijk, wat kan resulteren in frustratie en een hele hoop vieze woordjes. De regisseur die al die stunts heeft bedacht heeft het al meerdere malen mogen ontgelden. De cumslet.

Gelukkig kun je al je woede loslaten op de andere stuntmannen. Stuntman: Ignition heeft namelijk ook een flinke online modus waarin je gezamenlijk de scenes uit het spel kunt spelen. Leuker is de optie om zelf arena's te bouwen, die je vervolgens samen kunt spelen. Vroeger in Stunts (wie kent het niet?) was het al leuk om je eigen banen en stuntcreaties te bedenken en in Stuntman: Ignition is dit niets anders. Een waardevolle toevoeging op een toch al origineel spel.