Sonic the Hedgehog voor de Xbox 360, en binnenkort ook voor de Playstation 3, was een grote teleurstelling. De angst aan mijn kant was dan ook groot voor Sonic and the Secret Rings voor de Nintendo Wii. Er komen maar bijzonder weinig goede Wii-games uit de laatste tijd, dus de hoop ligt nu op de blauwe schouders van Sonic.

Sonic is al sinds tijden niet meer op zijn oude niveau en volgens velen ligt het aan de overgang van 2D naar 3D. Sonic heeft in drie dimensies nooit de kwaliteit kunnen bereiken van de oude toppers. Sega doet gelukkig nog steeds zijn best om die 3D-haters het tegendeel te bewijzen. Met Sonic and the Secret Rings gebruikt de ontwikkelaar alle goede elementen van de oude Sonic games en dat nog steeds in 3D. Snelheid, springen en nog eens snelheid. En ja, ook nog iets met ringen.

Het verrassend uitgebreide verhaal gaat dat de slechterik Erazor Djinn alle bladzijdes van de 1001 Arabische Nachten aan het wissen is. Een hele wereld dreigt dus in te storten en slaagt Erazor er in, dan kan hij naar de echte wereld keren. Het verhaal wordt verteld door tekeningen die met een vage, zandkleurige filter overgoten zijn. Helaas zijn de stukjes zelden echt boeiend en zelfs bijna saai te noemen. Een vervelend contrast met het snelle spel. Want als Sonic and the Secret Rings ergens goed in is, dan is het in het gevoel van snelheid.

De eerste saaie trainingslevels voorspellen weinig goeds, maar gelukkig biedt het spel meer dan dat. Sonic moet door verschillende werelden razen met elk tientallen missies. Elke wereld start meestal met een level waarin je gewoonweg het einde moet halen. Sonic raast door het level heen en door het kantelen van de Wii-afstandsbediening zorg je dat hij wat naar links of rechts gaat. Je houdt de Wii-mote trouwens met twee handen vast, zodat je Sonic goed kunt besturen. Zo wordt de 2-knop ook eindelijk eens in gebruik genomen, om te springen. De levels zitten uiteraard ouderwets vol met ringen en parels, maar ook zijn er genoeg vijanden om je het leven zuur te maken. De vijanden kunnen worden verslagen door een dash, wat gebeurt door je Wii-afstandsbediening wild naar voren te duwen. Het is even wennen, maar als je het eenmaal door hebt werkt het erg goed.

Wanneer je levels met succes volbrengt, speel je weer andere levels vrij in hetzelfde of in andere werelden. Een wereld is eigenlijk niet meer dan een veld dat telkens van net een andere invalshoek bekeken wordt in verschillende missies. De nieuwe levels zijn meestal verschillende uitdagingen. De uitdagingen verschillen van het binnen de tijd uitrennen tot een bepaald aantal vijanden verslaan, en van het juist niet verslaan van de vijanden en een bepaald aantal ringen verzamelen.

Helemaal vernieuwend voor de Sonic games is het nieuwe ervaringssysteem. Na het behalen van missies krijg je ervaringspunten, waardoor je ook echt in level stijgt. Met elk level hoger krijg weer een nieuwe vaardigheid, zoals het naar achteren springen of soepeler naar links en rechts bewegen. Al deze vaardigheden kun je in speciale Skill Rings verzamelen die je vervolgens kunt dragen tijdens een missie. Je kunt niet alle verdiende vaardigheden tegelijk op één ring kwijt, dus je zult moeten kiezen welke je echt wilt en welke niet zo nodig zijn.

Een briljante Sonic game dan? Helaas blijkt de waarheid minder mooi te zijn. Hoewel de besturing in de vaste paden goed werkt, blijkt de ellende van de 3D-Sonic weer op te duiken wanneer je afremt, of nog erger: achteruit loopt. Sonic kan niet stilstaan. Hij wil alsmaar vooruit, maar kan wel met het kantelen van de Wii-mote met kleine stapjes achteruit lopen. De besturing en de camera worden op dat moment zo verschrikkelijk irritant. Helemaal als je vijanden moet verslaan die achter je staan. Ook is het de besturing die er voor zorgt dat je regelmatig in het gapende niets verdwijnt.

En of het nou een negatief punt is zul je voor jezelf moeten bepalen, maar Sonic and the Secret Rings kan extreem frustrerend zijn. Sommige missies zijn echt bijzonder lastig. Een uitdaging voor de doorzetter, maar wellicht een flinke frustratie voor de Wii’er met minder geduld.

Naast de singleplayer biedt Sonic and the Secret Rings ook nog plezier in multiplayer. Er zijn verschillende modes waarin je een doel moet bereiken door zoveel mogelijk partygames te winnen. Je kunt ze met in totaal vier spelers spelen en de overgebleven posities worden opgevuld door de AI. Het lijkt wat op Mario Party, maar dan minder goed uitgewerkt. Er zitten teveel wachttijden in en de partygames zijn nou niet zo spectaculair. Leuk als extra, maar echt niet meer dan dat.

Sonic and the Secret Rings is een hele leuke game voor de Wii geworden. De besturing en camera willen nogal eens tegenwerken wanneer Sonic langzamer en achteruit gaat, maar de manier waarop de Wii-afstandsbediening wordt gebruikt is briljant gevonden. Qua multiplayer moet er niet al teveel verwacht worden, want de minigames zijn niet meer dan een leuke extra. Sonic and the Secret Rings komt tot nu toe in 3D zo dicht mogelijk bij het oude 2D-plezier. Verre van perfect, maar een erg vermakelijke game.