Shadow Hearts: From the New World is, in tegenstelling tot wat velen misschien denken, geen spel dat voorzien is van een volledig vers verhaal. Aan deze titel gaan namelijk twee andere delen vooraf, zijnde het originele Shadow Hearts en het vervolg daarop dat als bijtitel Covenant met zich meekreeg. Het is echter zo dat je deze titels niet moet gespeeld hebben om van From the New World te kunnen genieten, het spel kan namelijk het beste gezien worden als een soort van spin-off, zeg maar een zijstapje binnen de serie. Gelukkig wil dit niet zeggen dat we te maken hebben met een flauw afkooksel van de voorgaande edities, integendeel!   We bevinden ons in het jaar 1930 te New York City, een stad die stilaan uit de depressie aan het klimmen is waarin ze haar bevond tijdens de woelige jaren 30. In een knap introfilmpje zien we op een erg filmische wijze bekende bezienswaardigheden als het vrijheidsbeeld voorbijrazen, terwijl er op de achtergrond drukverlichte wolkenkrabbers het straatbeeld van The Big Apple opfleuren. Op een zo'n complex zien we een schaars geklede vrouw staan die zich blijkbaar aan het voorbereiden is om haar van de rand van het gebouw te laten vallen. Na wat lijkt op getreuzel staat haar besluit opeens vast en springt ze van de wolkenkrabber naar beneden, een val die een mens op het eerste gezicht nooit zou kunnen overleven. Tijdens het zien van de val blijkt het echter dat we hier niet te maken hebben met zomaar een of andere vrouw, de dame blijkt opeens te beschikken over een paar witte vleugels die op magische wijze uit de tatoeages op haar rug zijn verschenen. Vleugels of niet, de mysterieuze vrouw blijft naar beneden suizen en doorklieft al snel met een helse knal een dakraam. Blijkbaar wist de gevleugelde vrouw echter heel goed wat ze deed, ze is namelijk terechtgekomen in een kamer waarin een jongeman net aangevallen wordt door een boelstollend monster dat uit een blauwschijnende portaal komt gekropen. Nadat we het verbaasde gezicht van de bange jongen te zien krijgen volgt er een lichtflits waarna we van start mogen gaan met het spelen van Shadow Hearts: From the New World.   Na de bovenstaande inleiding op het verhaal komen we al snel te weten dat de jongen in de kamer met het (nu kapotte) dakraam Johnny Garnald heet en dat hij bovendien het hoofdpersonage van het spel blijkt te zijn. De jonge Johnny staat aan het hoofd van een detectivebureau en laat er net nu een interessante opdracht zijn binnengekomen waarmee de speler de jonge speurneus kan helpen. Tijdens Shadow Hearts: From the New World is het namelijk de bedoeling dat je samen met Johnny het mysterie achter het verschijnen van het vreemde monster uit het introfilmpje gaat ontrafelen. Dat doe je uiteraard niet alleen, naar goede RPG-gewoonte zullen er zo nu en dan enkele personages zich bij je aansluiten, de een al wat vreemder dan de ander. Zo zul je op een bepaald moment een sprekende kat tegenkomen die tot overmaat van ramp te kampen heeft met een drankprobleem en zich, om haar eigen redenen, aan je groep zal toevoegen. Over het algemeen valt de aanwezigheid van absurde, typisch Japanse plottwists in Shadow Hearts: From the New World wel mee, maar net zoals in elke JRPG zul je ongetwijfeld zo nu en dan je wenkbrauwen fronsen. Ontwikkelaar Nautilus heeft gelukkig genoeg Westerse invloeden toegevoegd zodat ook wij kunnen genieten van het spel. De game is bijvoorbeeld voorzien van een opvallend knappe soundtrack waarin zo nu en dan Lord of The Rings-achtige klanken terug te vinden zijn. Het verhaal speelt zich bovendien op het Westerse continent af en handelt over onderwerpen die zonder twijfel elke Europeaan zal kennen, gaande van de aanwezigheid van de maffia in Chicago onder leiding van Al Capone tot de onderzoeken die men in Roswell uitvoert omtrent buitenaardse activiteit. Natuurlijk geeft men aan al deze 'historische' gebeurtenissen een eigen draai, wat het extra leuk maakt voor iedereen die in het verleden al wat dingen afwist van de geschiedenis van Amerika.   Naast een knap verhaal is een van de sterkste punten aan Shadow Hearts: From the New World zonder twijfel de manier waarop de gevechten zich voordoen. Alles gaat op traditionele wijze nog steeds turn-based in z'n werk, maar men heeft net zoals in de vorige delen binnen de reeks de Judgment Ring weer in het spel gestopt, een soort van radarschijf die zowat alles bepaalt tijdens een confrontatie met tegenstanders. De Judgment Ring heb je tijdens zowat alle acties die je moet ondernemen in een gevecht nodig. In plaats van de aanvallen, magische spreuken of items simpelweg te selecteren en te wachten tot een balkje zich heeft kunnen vullen zodat de actie kan plaatsvinden gaat alles in Shadow Hearts er wat complexer aan toe. Stel je voor, je wilt de vijand bestoken met een vuuraanval: je moet dan de nodige magische spreuk selecteren waarna de Judgment Ring in beeld zal komen . Het is nu aan jouw om op het juiste moment de ronddraaiende lijn de gekleurde vlakken op de ring te laten aantikken. Doe je dat op de juiste manier, dan zal de vuuraanval plaatsvinden. Doe je het echter minder goed en laat je de lijn een van de vlakken missen, dan verlies je je beurt en krijgt je tegenstander de kans om aan te vallen. Het klinkt simpel, maar als je weet dat het verder in het spel mogelijk wordt om verschillende Judgment Rings aan elkaar te linken aan de hand van combo's dan kan je wel verwachten dat de nodige vingervlugheid en koelbloedigheid nodig zullen zijn om te overleven.   Naast het feit dat de Judgment Ring dient om aanvallen uit te voeren kan deze ook allerlei vormen aannemen naargelang welke status je personage zich in bevindt. Heeft men bijvoorbeeld een spreuk over je uitgesproken waardoor je blind bent geworden, dan zullen bepaalde delen van de ring niet langer zichtbaar zijn en moet je gokken waar de gekleurde vlakken zich bevinden om je aanval alsnog te laten plaatsvinden. Een erg originele aanpak waar menig andere RPG nog een puntje aan kan zuigen. Het gebruik van de Judgment Ring werkt verder ongelofelijk goed en zorgt ervoor dat gevechten telkens weer anders kunnen uitdraaien. Ook voelt het door de ring steeds weer aan dat je gevechten voor de verandering eens helemaal zelf in de hand hebt, wat in andere RPG's soms niet het geval is door de onzichtbare dobbelsteenrol die in jouw plaats beslist of een aanval succesvol zal plaatsvinden of niet.   Naast het puike vechtsysteem bevat Shadow Hearts ook de nodige extra's om het geheel lange tijd interessant te houden. Natuurlijk is de kwaliteit van het verhaal ook essentieel voor het speelplezier, maar men heeft ervoor gezorgd dat je je tijdens het spelen van From the New World nooit zult vervelen. Er zijn altijd wel dingen te beleven, zonder dat ze volledig nutteloos of onvolledig aanvoelen. Zo kun je, als je dat wilt, elk personage voorzien van enkele speciale krachten die enkel te verkrijgen zijn door je te verdiepen in randopdrachten. Op een bepaald moment zal er zich bijvoorbeeld een gitarist bij je team aansluiten die tijdens gevechten als wapen zijn snaarinstrument gebruikt. Natuurlijk is hij in het bezit van enkele basisaanvallen, maar als je hem écht sterk wilt maken dan moet je op zoek gaan naar allerlei muzen, objecten die een gitarist een speciaal gevoel geven. Hierdoor kan de gitarist in Shadow Hearts niet alleen andere melodieën componeren maar ook andere aanvallen tijdens een gevecht inzetten. Het is echter ook mogelijk om zonder op zoek te gaan naar deze extra's het spel te spelen, men laat de speler volledig vrij.   Ik zou nog uren kunnen doorgaan over de leuke dingen die in Shadow Hearts: From the New World terug te vinden zijn, maar natuurlijk zijn er ook enkele nadelen verbonden aan het spel. Zo zien de tussenfilmpjes er wel heel erg knap uit, maar voelen de ingame graphics wat troebel en soms onduidelijk aan. Ook zou het kunnen dat bepaalde dungeons wat langdradig worden, vooral doordat je telkens weer hetzelfde, overduidelijke stramien moet doorlopen: vijanden doden, wat schakelaars omzetten en de eindbaas verslaan. Als laatste nog even vermelden dat ook dit spel weer te kampen heeft met erg baggere stemacteurs (op enkele uitzonderingen na) waardoor het misschien leuk was geweest om de Japanse stemmen ook toe te voegen aan de Westerse versie. Deze minpunten wegen echter niet op tegen de sterke punten die in Shadow Hearts terug te vinden zijn. Nautilus heeft gewoon een spel weten af te leveren dat elke zichzelf respecterende RPG-liefhebber op z'n minst moet getest hebben, al was het maar om het sublieme vechtsysteem zelf eens te mogen hanteren.