De Saints Row-spellen kenmerken zich door bijzonder goede timing. Toen een grote schare gamers zat te wachten op een next-gen Grand Theft Auto, kregen ze opeens Saints Row voorgeschoteld. Een game die misschien niet zo verfijnd was als Grand Theft Auto: San Andreas, maar die een meer dan goed (en wel heel erg vergelijkbaar) alternatief wist te bieden. Saints Row 2 heeft die luxe niet, het vierde deel in de driedimensionale GTA-serie zag afgelopen april immers het levenslicht.

Wederom heeft Saints Row 2 echter niets om zorgen om te maken. Rockstar heeft namelijk na GTA: San Andreas een duidelijke keuze gemaakt. De vorige generatie GTA-games combineerden het hebben van ongecompliceerd vermaak met een bijzonder sterke verhaallijn en unieke personages. De ontwikkelaar heeft er met het vierde deel voor gekozen om juist die laatste punten te versterken en een realistischer kant op te gaan. Het plezier dat je kunt hebben met het stelen en opblazen van auto's en neermaaien van onschuldige burgers is in GTA IV een beetje komen te vervallen ten koste van een vergroot realisme.

Deze keuze heeft vele GTA-spelers, met name die spelers die helemaal niet geïnteresseerd zijn in het verhaal, toch teleurgesteld. Waar zijn de Kill Frenzy's? Waar is die enorme paarse dildo waarmee je politieagenten de hersenen in kunt slaan? En waarom is het autorijden zo moeilijk? Wederom stapt Saints Row in een gat dat Grand Theft Auto achterlaat. Een gat dat deze tweede game met verve opvult.

Ontwikkelaar Volition heeft namelijk ook een duidelijke keuze gemaakt. Het eerste deel van Saints Row leek wel erg veel op GTA: San Andreas, dus in feite zijn GTA IV en Saints Row 2 min of meer vanaf hetzelfde punt geëvolueerd. Maar waar Rockstars game de serieuze kant is opgegaan, heeft Volition de onderbroekenlol tot een ware kunst verheven. Waar Grand Theft Auto een verhaalgedreven spel is, is de plot in Saints Row 2 veel meer bijzaak. In het begin van Saints Row 2 word je dan ook overladen door elementen die je aandacht van het hoofdverhaal afleiden.

Nog voordat je een stap in de wereld gezet hebt, krijg je bijvoorbeeld al de vraag hoe je eruit wil gaan zien. Voor je het weet ben je een uur bezig met het tot in de puntjes aanpassen van je eigen personage. Als je daarmee klaar bent, ontdek je verderop in het spel dat je hetzelfde kunt doen met je auto's, en je bendeleden, en je huizen… Het is misschien een beetje flauw om de vergelijking maar weer eens te maken, maar de customization-opties doen denken aan een uitgebreide versie van die van GTA: San Andreas.

En zo heeft Volition wel bij meer dingen goed nagedacht over hoe ze bepaalde GTA-elementen konden pakken en uitbreiden. De Activities in deze en de vorige Saints Row zijn daar een goed voorbeeld van. In GTA had je Kill Frenzy, in Saints Row 2 heet dat Mayhem. Maar dit is slechts één van vele extra activiteiten die je kunt doen. Zo kun je ook een politieagen spelen die in een televisieprogramma als Cops acteert. Omdat de cameraman die je bij je hebt alleen spectaculaire beelden wil hebben, moet je oproerkraaiers opblazen met een bom of aan stukken schieten met een raketwerper. Een hardere knal en meer losvliegende lichaamsdelen betekenen immers hogere kijkcijfers.

Zo heeft Volition nog een flinke handvol activiteiten toegevoegd die je wel even bezighouden. Wat dacht je bijvoorbeeld van Zombie Uprising, een computerspel dat je in je appartementen kunt spelen. Deze game ziet eruit als een grauwere versie van Saints Row en laat je in een klein gebied golf na golf aan zombies afmaken met een beperkt wapenarsenaal. Een verbazingwekkend leuke afleiding.

Ook heeft de ontwikkelaar minigames gemaakt van typische handelingen die je toch wel uitvoert in GTA en Saints Row. Wie heeft er nou nooit geprobeerd mee te liften op het dak van een auto? In Saints Row 2 kom je dan met één druk op de knop terecht in een autosurfgame waarin je de balans moet proberen te bewaren. En je hebt vast wel eens een auto gestolen waar nog iemand in zit. In Saints Row 2 kun je dan een gijzelaarsmissie spelen waarin je een korte tijd uit de handen van de politie moet zien te blijven. Ook het feit dat je mensen nu kunt oppakken en wegsmijten is erg grappig. Saints Row 2 houdt je voortdurend bezig met onschuldig en vaak wat minder onschuldig kattenkwaad, en dit laat je het verhaal bijna vergeten.

Dat gevoel is nog sterker wanneer je Saints Row 2 coöperatief speelt met een vriend. De complete game is met twee personen door te spelen. Je kunt samen het verhaal volgen en missies doen, maar zinloze activiteiten als Mayhem zijn nog veel spectaculairder. Met twee man kun je immers twee keer zoveel schade aanrichten en dat is dan ook twee keer zo leuk dan in je eentje spelen. Het beste is dat het gewoon werkt, zonder verbindingsproblemen. Een coöperatieve modus in een game die vooral draait om volwassen kattenkwaad in een open wereld is iets waar iedere gamer waarschijnlijk plezier aan kan beleven. En de sociale gamer kan daarnaast ook aan de slag met de competitieve multiplayer-modus. Deze bevat een aantal standaard modi zoals Deathmatch, Capture the Flag en Race. Strong Arm is echter de belangrijkste modus en ook het meest origineel. In deze speelmodus strijd je in teams en krijg je voortdurend nieuwe opdrachten voorgeschoteld.

Ondertussen ben je nog steeds niet begonnen aan het verhaal. Dat betekent niet dat de plot niet de moeite waard is, waarin jij de controle weer neemt over het hoofdpersonage uit de eerste game. In het ziekenhuis van Stilwater ontwaakt hij uit een lange coma. Er is in de tussentijd veel veranderd in de stad. De Saints zijn verdwenen en het bedrijf Ultor heeft de touwtjes strak in handen. Met een nieuw uiterlijk stap je de straten van Stilwater in en besluit je uiteraard de macht weer in handen te krijgen. Met een aantal oude bekenden en veel nieuwe gezichten moet je van de Saints weer de machtigste bende in Stilwater maken. Heel erg spannend is het verhaal niet, maar het bereikt zijn doel: je vermaken. Niet alleen door personages die grappig zijn, maar ook door je leuke missies voor te schotelen. De missies omvatten veelal het opblazen en neerschieten van vijandige bendeleden en het scheuren met auto's en motoren. Af en toe krijg je ook wat originelere missies voorgeschoteld, zoals één waarin je een vriend op een ziekenhuisbed moet vooruitduwen terwijl je de vijanden van je afknalt.

Een nadeel van die missie met het ziekenhuisbed is echter dat deze zich niet goed laat sturen, een technisch mankementje dat tot irritaties kan leiden. Op technisch vlak is Saints Row 2 dan ook verre van perfect. De game ziet er niet heel erg goed uit, er is bijzonder veel pop-up en auto's hebben last van de voormalige GTA-ziekte: als je jezelf omdraait en terugdraait zijn ze plotseling verdwenen. Ook de Nederlandse schermteksten zorgen voor frustratie, zelden heb ik zo'n slechte vertaling gezien. Een five o'clock shadow is een stoppelbaard en geen 'vijf uur schaduw'. Shaven head is geschoren hoofd en niet 'gescheerd hoofd'. Het is al helemaal jammer dat je in het menu geen taalopties hebt, de game gaat uit van de instellingen van je spelcomputer.

Ook de kunstmatige intelligentie van je tegen- en medestanders laten veel te wensen over. Vrienden blijven vaak haken achter objecten en vijanden komen recht op je afgerend. Regelmatig gaan ze zelfs met hun rug naar je toestaan. Het feit dat de kunstmatige intelligentie van je tegenstanders niet van een heel hoog niveau is, is echter niet altijd even erg. Dat de politie in GTA IV zo haar best doet is er debet aan dat het minder leuk is om door Liberty City te stampen en lukraak wat auto's en mensen overhoop te knallen. In Saints Row 2 heb je daar dus geen problemen mee: je knalt je dan ook vrij eenvoudig door de game heen, zonder al teveel kleerscheuren. De vrij lage moeilijkheidsgraad zorgt echter niet voor minder spektakel en zorgt er wel voor dat het spelletje leuk blijft. En daar draait het immers om.