Er was eens een gepassioneerde hobbyist. Zijn naam was Jonathan Mak. In zijn armetierige zolderkamertje zat hij tot diep in de nacht achter zijn PC codes in elkaar te flansen. Zijn ontwikkelstudio Queasy Games bestaat uit één persoon: Jonathan Mak. Op een dag werd hij door zijn vertegenwoordiger gebeld met de mededeling: “pak je koffers, we gaan naar LA om Sony te ontmoeten.” Van het een kwam het ander, en nu is Riff: Everyday Shooter voor miljoenen gamers wereldwijd beschikbaar vanaf het PlayStation Network. Goed, bovenstaande passage is misschien ietwat overdreven. Jonathan Mak heeft vast meer dan een armetierig zolderkamertje en het feit dat hij een vertegenwoordiger heeft zegt ook wel wat. Bovendien heeft de game al enkele prijzen gewonnen tijdens het Independent Games Festival in 2007. Maar de boodschap moge duidelijk zijn: in het tijdperk van miljoenenprojecten, talloze vervolgen en veelkoppige ontwikkelteams is er ook nog ruimte voor creatieve eenlingen. Jonathan Mak heeft zijn oorspronkelijke idee zonder een enkele concessie te doen overgezet naar de PlayStation 3 en het resultaat is wonderbaarlijk.

Riff: Everyday Shooter (in Amerika gewoon Everyday Shooter) is een 'pookjesshooter', enigszins vergelijkbaar met Super Stardust HD, Every Extend Extra en Geometry Wars. Er zijn echter ook grote verschillen, zowel op artistiek als op gameplaytechnisch vlak. Zo is de game opgezet als een muziekalbum met nummers. Elk level heeft zijn eigen muziek en onderin zie je een balkje waarin je kunt zien hoe ver je in het level gevorderd bent. Een level speel je dus uit wanneer de tijd om is. De muziek, allemaal rock, klinkt erg goed en is ook tamelijk gevarieerd: van lekkere elektrische gitaren tot wat rustigere tonen. De sterke muziek zorgt ervoor dat je sowieso lekker aan het spelen bent. Bovendien zorgen je eigen acties voor extra geluidseffecten. De impact van je schoten op verschillende objecten en vijand klinkt telkens verschillend, waardoor een leuk muzikaal geheel ontstaat. De gameplay en de muziek gaan bovendien vaak hand in hand, waardoor alles erg harmonieus en natuurlijk aanvoelt. Deze levels zijn overigens briljant ontworpen en totaal uiteenlopend. De gameplay van Riff: Everyday Shooter komt er vooral op neer om zoveel mogelijk combo's te maken om hoge puntenaantallen te scoren. Echter, in elk level is de manier waarop je die combo's maakt, totaal uiteenlopend.

In het eerste level zijn er speciale objecten die, wanneer je ze kapotschiet, een cirkel vormen waarbinnen alle objecten en vijanden die binnen die cirkel terechtkomen, tevens vernietigd worden en zelf ook zo'n cirkel vormen, enzovoorts. Dit ene level alleen al zorgt voor een feest van timing, inschattingsvermogen, reactievermogen en inzicht. In het level erna ontstaat er een soort netwerk van centrale punten, waaruit vijanden verschijnen. Als je een centraal punt kapotmaakt, worden de punten die aan dat punt verbonden zijn, vernietigd. Hiervoor is een volledig andere speelstijl vereist dan voor het eerste level. En hoe verder je in de game komt, hoe meer bewondering je krijgt voor de creatieve ingevingen van Jonathan Mak. We willen nog niet teveel weggeven over alle levels, maar vast staat dat alles echt totaal verschillend speelt en dat je telkens weer verrast wordt. In dit opzicht weet Riff: Everyday Shooter zich zeer te onderscheiden ten opzichte van zijn genregenoten. De manier waarop je progressie boekt in de game, is redelijk goed gevonden. Aanvankelijk kun je slechts kiezen voor de sessie waarbij je de game bij het begin begint en de acht levels probeert door te spelen totdat je dood bent. Bij elke speelsessie die je uitvoert, krijg je een aantal punten, waarmee je losse levels, levens en artistieke veranderingen kunt kopen. Het slimme hieraan, is dat je door veel te spelen uiteindelijk verder kunt komen door levens extra te kopen en latere levels aan te schaffen om in te oefenen. Enerzijds kan de game hierdoor repetitief worden: je moet vaak dezelfde levels doorspelen om punten bij elkaar te sprokkelen. Anderzijds kun je, als je maar door blijft spelen, het jezelf altijd makkelijker maken, waardoor er een gebruiksvriendelijk element wordt geïntroduceerd. Je moet de volledige speelsessie echter altijd bij het eerste level beginnen, wat ervoor zorgt dat je de eerste paar levels na een tijdje een beetje zat bent en je deze plichtmatig speelt om toch maar verder te komen. Je kunt echter wel levels kopen als je genoeg punten bij elkaar hebt verzameld, zelfs als je dit level nog niet bereikt hebt in de doorgaande speelmodus.

Jammer is dat Riff: Everyday Shooter geen online leaderboards heeft. Zowel voor de doorlopende speelsessie als voor de losse levels krijg je een aantal punten en hierbij is een online leaderboard toch echt wel verplichte kost. Een ander minpuntje is dat het scherm soms toch wel te vol wordt. Het object waarmee je speelt, is iets te klein en onopvallend om helemaal nooit uit het oog te verliezen. En de eerder genoemde manier van progressie boeken, is enerzijds vergeeflijk en zorgt ervoor dat, hoe meer je speelt, hoe verder je ook kunt komen: je helpt jezelf als je langer speelt. Hier tegenover staat dat je de eerste paar levels snel zat wordt en je soms een beetje het gevoel hebt dat je plichtmatig puntjes aan het sprokkelen bent om maar dat extra leven te kunnen kopen. Maar deze genoemde minpunten staan totaal niet in verhouding tot de genialiteit en de explosie van artistiek talent waarmee de game van Jonathan Mak gezegend is. De muzikale aard van de game zit briljant in elkaar en elk level is anders dan het vorige. Riff: Everyday Shooter is een game waar vrijwel iedereen van zal genieten.