Na de PS2- en Nintendo DS-versie van Pac-Man World 3 is het ook de beurt aan de PSP-versie om aan ons kritische oog te worden onderworpen. De beoordelingen van de eerder geteste versies doen echter al vermoeden dat het deze Pac-Man niet beter af zal gaan. In tegenstelling tot de DS-versie is Pac-Man World 3 voor de PSP wel goed omgezet vanaf de console. De gameplay is simpel genoeg om niet gehinderd te worden door de enkele analoge stick die de PSP rijk is. Het besturen van Pac-Man gebeurt met de stick of vierpuntstoetsen en de andere handelingen, zoals springen en het uitvoeren van combo's, gebeurt met de vier functietoetsen. De camera kan worden bestuurd met de twee schouderknoppen. Iets dat zeker niet overbodig is, want de camera werkt vaker tegen dan mee. Doordat de camera gekoppeld is aan de bewegingen van Pac-Man, zwiept deze bovendien als een bezetene heen en weer. Na niet al te lange tijd begint dit zeer vermoeiend te worden voor de ogen.

  Dat de gameplay goed is omgezet is net zo goed een nadeel als een voordeel. De gameplay was immers al niet om over naar huis te schrijven. Een aantal basisaanvallen zoals een butt-bounce, punch en rev role is alles dat je hoeft te gebruiken om de vijand uit te schakelen. Speciale pellets kunnen Pac-Man sterkere krachten geven. Zo zijn deze pellets nodig om de anders onverslaanbare spoken op te kunnen eten. Andere pellets geven je tijdelijk de mogelijkheid om vijanden met elektrische schokken te verslaan of een superstomp uit te delen. Maar zoals ik al zei, vijanden zijn met de paar basisaanvallen al redelijk makkelijk te verslaan, waardoor de variatie in gameplay behoorlijk gelimiteerd blijft. De wereld van Pac-Man World 3 ziet er wonderbaarlijk goed uit op de PSP. De aanwezigheid van de gehate karteltjes is niet over het hoofd te zien, maar zo op het eerste gezicht is er niet terug gehouden op detail. Het is wel jammer dat de levels niet uitdagend zijn om te spelen. De talloze pellets en bonus pick-ups zijn de enige reden om alle uithoeken van de levels te bezoeken en het verzamelen van al deze objecten (waarvan er echt heel veel van aanwezig zijn in een level) gaat echter al gauw vervelen.Extraatjes zoals een Ad Hoc multiplayer mode en de museumoptie zorgen voor een beetje extra vertier. Vooral de laatste is interessant te noemen, omdat je de oorspronkelijke Pac-Man kunt spelen. De multiplayer mode heb ik niet kunnen uitproberen, maar ik kan wel vertellen dat de modes gestoeld zijn op variaties van de oorspronkelijke Pac-Man game. Dit betekent dat je niet in de 3D wereld zult spelen van de verhaalmode, maar gewoon in een doolhof terecht komt. Wel is er een game-share-mode ingebouwd die je in staat stelt de multiplayer levels met anderen te delen.

Het verhaal is verder niet echt indrukwekkend genoeg om veel woorden aan vuil te maken. Ene Erwin wil de wereld over nemen en Pac-Man moet dit voorkomen. De verwijzingen naar de oude Pac-Man games in de dialogen en de klassieke geluiden tijdens de gameplay verdienen echter wel aandacht. De nostalgische gevoelens die hierdoor worden veroorzaakt, zorgen toch wel voor een glimlach. Conclusie

Zoals voor de zoveelste keer duidelijk wordt, is het voor Pac-Man beter om zich te beperken tot zijn doolhofjes. Pac-Man World 3 is een moedige poging tot een 3D-platformer, maar slaagt hierin wederom op maar weinig punten. De variatie is gewoon niet aanwezig en vernieuwend is het al helemaal niet. De klassieke Pac-Man-game is misschien één van de weinige aspecten die werkelijk de moeite waard is.