Men denkt vaak dat er in gamesland tegenwoordig veel meer uitgemolken wordt dan vroeger. Niets is echter minder waar. Blik maar eens met een kritische blik terug op de jaren ’80 en de eerste helft van de jaren ’90. Als een spelconcept eenmaal succesvol bleek, dan kon je er vergif op innemen dat er vele klonen zouden volgen.

Wie herinnert zich niet al die platform-klonen van Mario en Sonic, meestal met vrolijke tekenfilmfiguurtjes in de hoofdrol? Franchises werden destijds net zo belangrijk geacht als tegenwoordig, en in de jaren ’80 was Pac-Man één van de bekendste. Hoewel iedereen Pac-Man tegenwoordig nog steeds maar al te goed kent, stelt de merknaam eigenlijk niet veel meer voor. De games die tegenwoordig van Pac-Man verschijnen zijn van bedenkelijke kwaliteit en eigenlijk geeft niemand nog iets om de gele happer. Namco, de ontwikkelaar van deze pionier van gamemascottes, heeft dit mede zelf veroorzaakt. Hoewel de markt na het verschijnen van de doolhofgame al snel overspoeld werd met klonen, deed Namco er namelijk zelf aan mee. Ms. Pac-Man was één van de eerste klonen en kun je eigenlijk zien als een puur uitmelkproduct. Kort door de bocht is het niet meer dan Pac-Man, alleen met een vrouwelijk karakter. De versie voor XBLA is gelijk aan de originele arcade-release en is op dezelfde manier geport als andere Namco-klassiekers die we al eerder besproken hebben. Dat betekent een artwork kader rond het spelbeeld en de toevoeging van het automatisch opslaan van het spel na elk level. Je hoeft je wederom niet druk te maken over de hoeveelheid levens die je nog hebt, want je kunt simpelweg een savegame aanroepen en weer verder spelen waar je gebleven was. Dit maakt het behalen van alle achievements ook buitengewoon simpel.