Ninja's in videogames. De gedachte alleen al moet je doen sidderen van angst. De rol van een ninja aannemen in een game staat vaak gelijk aan genadeloze krachtmetingen. Stokslagen incasseren tot je eindelijk voorbij die ene vijand komt, totdat je waardig genoeg bent om jezelf ninja te mogen noemen. En dan stop je Mini Ninjas in je console… dat toch net even een ander soort uitdaging biedt, namelijk geïnteresseerd blijven.

Wanneer de slechte Evil Samurai Warlord langzaam maar zeker het vredige land van de ninja's overneemt, worden vijf verschillende nobele strijders zijn kant opgestuurd om hier een einde aan te maken. Helaas keren deze ninja's nooit meer terug en is het aan Hiro, de kleinste ninja die nog over is, om de rest te bevrijden en de Evil Samurai Warlord alsnog een koekje van eigen deeg te geven.

Mini Ninjas is IO Interactive's poging een game voor het hele gezin te maken. De studio achter de Hitman-reeks en Kane & Lynch heeft het wel eventjes gezien met al dat bloederige geweld. Men heeft dan ook overduidelijk zijn best gedaan zowel kinderen als volwassenen aan te spreken. Daardoor loert het gevaar dat de game kant noch wal raakt.

Lineair en teleurstellend

Dat gebeurt dan ook vrijwel meteen. De game oogt zo simpel dat je als ervaren gamer even het gevoel hebt op de vorige generatie spelcomputers te spelen. De grafische stijl is natuurlijk een bewuste keuze, maar de lege, overduidelijk afgebakende gebieden nodigen niet bepaald uit tot nader onderzoek. Dat is maar goed ook, want de game is zo lineair als een gemiddelde tweedimensionale platformer. Je loopt level na level af en buiten een aantal splitsingen in de weg en enkele geheime locaties, doe je dat in een rechte lijn.

Ook het vechtsysteem weet weinig indruk te maken. Dat is extra teleurstellend omdat IO Interactive overduidelijk heeft geprobeerd hier de nodige diepgang in aan te brengen. Je hebt een knop om in het rond te slaan en een knop om vijanden tijdelijk duizelig mee te maken. Als echte ninja kun je natuurlijk ongezien door hoog gras rondsluipen. Daarnaast kun je verschillende voorwerpen gooien, zoals rookbommen en werpsterren. Hiro kan tevens magische spreuken gebruiken om bijvoorbeeld de controle over rondwandelende dieren te krijgen of extra schade aan vijanden aan te richten. Verder bevrijd je onderweg verschillende ninja's die je vervolgens wanneer je maar wil kunt besturen. Ze hebben elk hun eigen vechtstijl: de één is een zwaargewicht en richt dus meer schade aan, de ander schiet van ver pijlen.  

Al deze opties zijn grappig en werken ook wel, maar de kern van het probleem ligt iets dieper. Wat heb je namelijk aan dergelijke mogelijkheden als je er eigenlijk geen gebruik van hoeft te maken? De krappe zeven uur die je nodig hebt om het einde te bereiken biedt weinig uitdaging. Daardoor voel je je haast nooit geroepen gebruik te maken van de vele mogelijkheden van de ninja's. De enige momenten dat je vast komt te zitten is wanneer je niet precies door hebt hoe je een vijand moet doden. Eén bepaalde rotzak die je vanaf de tweede helft van het spel tegenkomt en de neiging heeft net zo snel weer te verdwijnen als dat hij verschijnt, is een goed voorbeeld van hoe frustrerend het spel kan worden. Op deze momenten is de game te moeilijk voor kinderen om te doorgronden, terwijl de rest van de game te geestdodend is voor ervaren gamers. Kant noch wal dus.

Zen-effect

D eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de game wel een uitermate ontspannen zen-effect op je kan hebben. De uitgeklede graphics zorgen ervoor dat elk level een distinctief kleurenpallet toegekend heeft gekregen, of het nu gaat om donkergroene, dichtbegroeide wouden of ijswitte bergpaden. Wanneer je met een bootje rustig over een meer vaart, een lijntje uitgooit om vissen te vangen terwijl roze bloesems van de bomen dwarrelen, kun je niet anders dan glimlachen. Helemaal als datzelfde tochtje uitmondt in een dolle wildwaterbaan. Dit zijn de momenten dat Mini Ninjas haar charme toont.

Maar er zijn meer positieve punten. Je kunt bijvoorbeeld recepten kopen, zodat je verschillende plantensoorten die je gedurende je reis vindt kunt combineren. Hiermee maak je diverse drankjes die je gezondheid en magische krachten weer opvullen. Hoewel de omgevingen lineair zijn, kun je ver genoeg van het pad afdwalen om dergelijke ingrediënten te zoeken. Het heeft iets ontspannends om tussen het vechten door op zoek te gaan naar paddenstoelen en diverse bloemen. Ook de geluidseffecten en ingesproken tekst zijn van een hoog niveau. Personages krijgen via hun stemmen een kleurrijk karakter en vijanden die je verslaat maken een bevredigend 'plop'-geluid. De eindbazen zijn een welkome afwisseling op de repetitieve gameplay, al dood je meestal ze via weinig innoverende quick-time events.

Maar bovenbeschreven positieve aspecten zorgen er vooral voor dat de rest van de game extra gewoontjes aanvoelt. Het is allemaal net te repetitief, te simpel en te standaard om een goede indruk achter te laten. Je speelt de game zonder al teveel moeite uit en wat is de gedachte waarmee je achterblijft? Die is er niet, en dat is misschien nog wel veel erger dan een negatieve gedachte. Er is niet eens een andere modus om je tanden in te zetten. Dit is nu net een game die misschien een beetje peper in de kont had gekregen van een coöperatieve modus. Het is een mooie en nobele poging van IO Interactive om eens wat anders te doen. De ontwikkelaar slaagt er deels in, want er zijn wel degelijk leuke avonturen te beleven in Mini Ninjas. Toch weet de game te weinig indruk achter te laten en is dit een typisch geval van schoenmaker blijf bij je leest.