Metal Slug is een begrip voor mensen die in het verleden regelmatig in de arcadehallen te vinden waren. Naast Time Crisis en Sega Rally was Metal Slug namelijk de game die je moest gedaan hebben tijdens je bezoekje aan de speelhal. Ondertussen is de populariteit van de arcades heel wat minder dan vroeger en is de liefhebber van videospelletjes zich meer op de consoles gaan richten. Speciaal daarom heeft ontwikkelaar SNK Playmore besloten om alle Metal Slug games te bundelen en samen te brengen onder de naam Metal Slug Anthology, een spel dat naast op de PS2 en de PSP ook voor de Nintendo Wii beschikbaar is. Metal Slug Anthology is qua opzet eigenlijk een verschrikkelijk simpel spelletje. Je loopt met je personage rond in een 2D-sidescroll omgeving, waarin voortdurend allerlei vijanden tevoorschijn komen die jij neer dient te knallen. Door onderweg allerlei power-ups op te rapen verdien je niet alleen meer punten om de high score te verbeteren, maar worden ook je wapens gaandeweg steeds sterker, zodat je telkens op een wat heftigere manier je tegenstanders kunt gaan doorzeven. Aan het einde van elk level staat er een eindbaas op je te wachten die kapotgemaakt moet worden voordat je naar het volgende deel van het spel mag gaan.

Het leuke aan de eindbazen is dat ze soms zwakke punten hebben die, als je erop schiet, ervoor kunnen zorgen dat je sneller korte metten kunt maken met dat laatste obstakel. Natuurlijk moet je zelf uitvissen waar die zwakke punten zich precies bevinden, een opdracht die meestal niet zo heel simpel is en vaak een heleboel levens van je personage kost. Vroeger in de arcades was het verliezen van levens ongelofelijk frustrerend (nadat je bij het spelen van Metal Slug drie keer het loodje legde diende je telkens opnieuw munten in de kast te werpen), maar voor deze consoleversie heeft de ontwikkelaar ervoor gekozen om de speler te voorzien van een oneindig aantal levens.   Klink leuk, maar eigenlijk heeft dit als gevolg dat de spanning een beetje uit het spel verdwenen is. Terwijl het vroeger nog echt zweten was om met zo weinig mogelijk levens een level uit te spelen, lig je nu lui achterover op de bank, wetende dat het toch niets uitmaakt dat je telkens weer opnieuw sterft, de ‘continues’ zijn toch lekker eindeloos. Het is wel mogelijk om Metal Slug Anthology zo in te stellen dat je niet oneindig veel levens hebt, maar volgens mij zullen enkel de echte fans deze optie gaan opzoeken en speelt de rest van de gamers het spel gewoonweg op de gemakzuchtige manier, zeker omdat de standaardinstellingen van Metal Sug Anthology de speler reeds voorzien van een onuitputbaar aantal continues. Spijtige zaak volgens mij, aangezien de spanning van Metal Slug voor een groot deel zit in het zo goed mogelijk leren kennen van de levels om ze daarna op een zo efficiënt mogelijke manier uit te spelen.Metal Slug Anthology bevat alle delen uit de reeks die tot nu toe op de markt zijn gekomen, wat dus wil zeggen dat je alleen of samen met een vriend aan de slag mag gaan met deeltje één tot en met zes, terwijl ook Metal Slug X (oorspronkelijk een verbeterde versie van Metal Slug 2) aanwezig is. Het is misschien indrukwekkend dat je bij het in huis halen van Metal Slug Anthology meteen zeven games in je bezit hebt, maar eigenlijk zullen enkel fans van de reeks plezier halen uit het feit dat alle games gescheiden aanwezig zijn. Personen die nog nooit eerder met Metal Slug in aanraking zijn gekomen zouden het niet merken als de ontwikkelaar ervoor gekozen zou hebben om alle zeven delen gewoon simpelweg achter elkaar te plakken. Elk deel heeft toch steeds weer dezelfde gameplay te bieden, namelijk: knallen, en zien er bovendien grotendeels identiek uitziet. Elk deel heeft wel een verschillend achtergrondverhaal, maar dat kom je enkel te weten als je de handleiding van het spel voor je neemt, iets wat tegenwoordig bijna niemand meer doet.   Een van de grootste troeven van Metal Slug ten opzichte van andere games binnen hetzelfde genre is dat het spel volzit met humor. De graphics zijn helemaal niet van deze tijd, maar toch heeft SNK door de jaren heen Metal Slug leuk weten te houden door subtiele grapjes te verwerken in de games. Het is zelfs vaak zo dat je pas na de vijfde of zesde keer een level te doorspelen op de achtergrond dingen gaat zien die erg komisch zijn. Het is een goede zaak dat elk Metal Slug deel dat in deze Anthology-verzameling zit uitgerust is met de nodige dosis humor, naast de hele tijd schieten en knallen is het namelijk wel leuk om te zien dat de ontwikkelaar zijn spel niet al te serieus neemt. Toch is het zo dat je een echte liefhebber moet zijn van arcadegames om echt van Metal Slug Anthology te kunnen genieten, zelfs al is het spel bij momenten echt wel grappig. De Wii-versie van Metal Slug Anthology heeft ten opzichte van de PS2- en PSP-versie een extraatje met zich meegekregen in de vorm van allerlei verschillende manieren om het spel te besturen. De Wii-mote en de Nunchuck zijn namelijk erg veelzijdige controllers en laten heel wat besturingsvarianten toe. Toch is het al snel duidelijk dat het spel het simpelst te besturen is als je enkel met de Wii-mote gaat spelen en de Nunchuck gewoon laat voor wat het is. De meest optimale positie is met de Wii-mote horizontaal in je handen, de positie waardoor de controller van de Wii gaat lijken op een oude SNES-controller. Het is leuk dat men de speler heel wat verschillende besturingsmogelijkheden weet aan te bieden, maar als het na vijf minuutjes spelen al duidelijk is dat slechts eentje daarvan praktisch is, lijkt het me nogal sneu om de Wii-versie als veelzijdiger of uitgebreider te beschouwen dan de andere twee.   Naast het spelen van de zeven verschillende Metal Slug spellen heeft SNK ook nog een galerij in het spel gestopt die gaandeweg steeds meer artwork en muziekstukken zal gaan bevatten. Opnieuw is dit vooral leuk voor de fans van de reeks, nieuwkomers zullen het vervolledigen van de galerij niet gaan zien als een drijfveer om telkens weer met Metal Slug Anthology aan de slag te gaan.