Na het overweldigende succes van Medal of Honor: Allied Assault heb je vooraf hoge verwachtingen van 'de volgende game van 2015'. Zoals velen weten is het team dat Allied Assault in elkaar zette inmiddels bijna geheel overgestapt naar Infinity Ward, maar toch: de naam blijft. Kan 2015 ook met deze formatie een kwaliteitstitel neerzetten? Je leest het in de review.

Wat ook behoorlijk kan irriteren, is het feit dat er geen mogelijkheid tot saven is. Je moet gewoon zorgen dat je van de ene autosave Over het verhaal van Men of Valor valt niet veel te vertellen. Jij bent Dean Shepard, een Amerikaanse marinier die naar Vietnam wordt gestuurd om daar oorlog te voeren. Voor de afwisseling ben je eens niet een blanke Amerikaan, maar een Afro-Amerikaanse soldaat. Niet veel ontwikkelaars maken de hoofdpersoon in een spel gekleurd, maar 2015 durfde dit toch aan. In het spel zul je dan ook geregeld wat te horen krijgen over het racisme waar Shepard mee te maken krijgt. Elk level begint met een brief naar of van je ouderlijk huis. Deze brieven, waarin bijvoorbeeld wordt gesproken over de problemen die je kleine broertje thuis heeft, maken het allemaal wat echter en zorgen voor een realistische sfeer.

Het spel is opgedeeld in een aantal onderdelen. In elk deel staat een ander soort strijd centraal, net als de plaats waar het zich afspeelt. Zo zul je in het eerste deel de Vietcong op zien komen en gewone dorpen ten prooi zien vallen aan de rebellen. In het tweede deel moet je een bepaalde heuvel van de tegenstander veroveren, terwijl je in het derde 'hoofdstuk' weer samen met Zuid-Vietnamese strijders allerlei opslagplaatsen onschadelijk moet maken. Elk deel wordt ingeleid door een filmpje met echte beelden uit de oorlog, wat soms behoorlijk indrukwekkend is. Tijdens de laadschermen van de levels zul je allerlei leuke citaten en feitjes te zien krijgen over de oorlog. Altijd fijn om te weten natuurlijk dat de gemiddelde soldaat in de Vietnamoorlog 240 dagen per jaar strijd zag.

Wanneer je eenmaal de jungle kan gaan verkennen, zul je bijna altijd in teamverband opereren. Op elke patrouille lopen er wel minstens twee Amerikaanse of Zuid-Vietnamese troepen met je mee. Erg veel zul je echter niet hebben aan deze soldaten, want ze lopen alleen maar wat rond, vuren soms een paar kogels af en zijn te dom om een varken van een vliegtuig te onderscheiden. Wanneer een tegenstander op twee meter van ze afstaat, zonder dekking, zullen ze daar niet op schieten. Nee, dan kiezen ze wel een doelwit dat veel verder af staat. De tegenstanders zijn echter ook niet bijster intelligent: ze komend rennend op je af, stoppen anderhalve meter voor je, om je dan nog te missen. De Artificial Intelligence, dat in dit spel beter Artificial Dumbness genoemd kan worden, is dus ver te zoeken.

naar de andere loopt. Wanneer je dus op een bepaald punt doodgaat, vlak voor de volgende autosave, moet je het hele stuk weer opnieuw spelen. Zo moest er op een gegeven moment een wapenopslagplaats opgeblazen worden. Op vier plaatsen moesten bommen geplaatst worden. Nadat ik er drie had geplaatst, ging ik steeds dood bij het laatste stukje. De vierde bom kreeg ik maar niet geplaatst. Elke keer dat ik stierf, moest ik weer de eerste drie bommen plaatsen, waar ik na een keer of drie toch echt genoeg van had. Ik voelde me verplicht om toen even te stoppen met Men of Valor, omdat ik bijna van plan was het spel het raam uit te gooien. De cutscènes in het spel, die nooit weggedrukt kunnen worden, wekken ook behoorlijk wat ergernis op.