Misschien weet je dit niet, maar Lucky Luke is ontworpen door Morris, een Belgische cartoonist uit Kortrijk die in 1946 zijn eerste stripverhaal over de charismatische cowboy liet verschijnen in het blad Spirou. Mocht de bedenker van het Amerikaans geïnspireerde verhaal nu nog leven zou hij dan ook erg trots zijn op het feit dat de in Vlaanderen uitgevonden Lucky Luke een eigen videospel heeft gekregen dat, naast voor de PC, ook op de Wii verkrijgbaar is. Na mijn geschiedkundige en lichtjes vaderlandslievende inleiding is het misschien beter om gewoon te starten met het daadwerkelijk bespreken van Lucky Luke: Go West. Atari schotelt ons met deze game een verzameling aan minigames voor die allemaal op de een of andere manier verbonden kunnen worden met Lucky Luke: De Karavaan, een verhaal dat als strip en als tekenfilm te verkrijgen is. Natuurlijk is het absoluut geen noodzaak dat je beschikt over enige vorm van voorkennis over de inhoud van dit verhaal, Lucky Luke: Go West is nu niet bepaald wat je noemt een verhalende spelervaring.   Niet dat diepgang noodzakelijk is om een leuke game te bekomen, maar in dit geval blijft hetgeen je te zien krijgt wel erg hard aan de oppervlakte drijven. In essentie zijn er op het schijfje gewoon 45 minigames te vinden, niets meer, en niets minder. De verantwoording waarom elk spelletje aanwezig is wordt in Lucky Luke: Go West weergegeven in een vreselijk kort en kwalitatief minderwaardig videofilmpje. Laat het fragment bijvoorbeeld zien dat de gebroeders Dalton een bank overvallen, maak je dan maar klaar voor een schietspelletje. Er zijn echter nog andere mogelijkheden, zoals een videofragment waarin je dansende meisjes (een minigame rond ritme) of een op hol geslagen tram (een bestuur-de-tram-minigame) te zien krijgt. Het klinkt als een aardig idee, maar het spelen van de spelletjes is vaak minder amusant. De Time Crisis-achtige gedeeltes waar je de rol aanneemt van een Dalton-broeder en vijanden moet neerschieten (raak je ze dan ploffen ze weg in rookwolkjes) zijn wel te pruimen, maar eens je de teugels van Jolly Jumper (het paard van Lucky Luke) in de hand moet nemen gaat het alweer mis.   Om het beest te besturen moet je de Wiimote horizontaal in je handen houden, net zoals je de teugels zou vasthouden in het echte leven. Om je paard sneller te doen lopen moet je de controller kort van boven naar onder zwiepen, terwijl draaien gebeurt door naar links of naar rechts te bewegen. Al met al een erg intuïtieve besturing, maar eens je begint te rijden begint de miserie. De handelingen die je met de Wiimote uitvoert worden omgezet in vreselijk logge bewegingen, waardoor Jolly Jumper om de haverklap tegen obstakels zal aanlopen. Bovendien heeft de ontwikkelaar het merendeel van de minigames voorzien van een zeer krap tijdslimiet, waardoor een paar fouten maken al snel resulteert in een scherm met daarop een droevige Rataplan, de domste hond van het Wilde Westen, die laat weten dat het spelletje mislukt is. Ook de spelletjes waarin ritme voorkomt zijn een hel om te spelen, doordat de bewegingen die je moet maken vaak niet herkend worden door de sensorbar. De minigame waarin een lid van de Daltons de regendans moet doen vereist bijvoorbeeld van de speler dat hij of zij de Wiimote of de Nunchuck naar onder beweegt als het daarmee corresponderende logootje in beeld komt. Een heel simpele opgave dus, maar de moeilijkheid bestaat er vooral in om de bewegingen die je maakt ook te laten registreren door het spel. Vaak zit je als een bezetene met je Nunchuck te zwaaien alvorens het spel je beweging als correct herkent. Dit met een pijnlijke pols als gevolg. Gelukkig bevat Lucky Luke: Go West ook enkele minigames die samen met de al eerder genoemde schietonderdelen wel amusant zijn. Lucky Luke een pak laten aantrekken door de randen van wat kledingstukken met een stift na te trekken en het koken van een stoofpotje zijn enkele voorbeelden van de toffere activiteiten die je voor je kiezen krijgt. Deze dingen behoren echter nog steeds tot de middelmaat en verantwoorden niet dat je na ongeveer twee uurtjes spelen wel klaar bent met alle minigames en het spel waarschijnlijk in de kast zal verdwijnen om er nooit meer uit te komen.   En daar ligt net het verschil tussen Lucky Luke: Go West en bijvoorbeeld Rayman: Raving Rabbids of Wario Ware. Die twee laatste games blijven leuk om snel even een half uurtje te spelen om even goed te lachen of om die ene slim bedachte minigame nog eens wilt testen, terwijl Lucky Luke: Go West geen leuke grappen of uitermate originele spelletjes bevat. Mocht je toch een hele grote fan zijn van Lucky Luke, dan is deze game uiteraard een onmisbaar object in je verzameling. Ben je dat niet, dan zijn er simpelweg betere titels op de markt die je de nodige minigame-fix kunnen geven.PC-versie van Lukcy Luke: Go West! Naast de Wii-versie heeft Atari ook besloten om Lucky Luke: Go West voor de PC uit te brengen. Het enige verschil met de Wii-versie is de manier waarop je de spelletjes dient te spelen. Het ritmisch met de Wiimote en Nunchuck bewegen wordt op de PC het ritmisch indrukken van corresponderende toetsen, terwijl schieten gewoon met de muis kan gedaan worden in plaats van met de Wiimote op je scherm te richten. Algemeen gezien speelt Lucky Luke: Go West wat lekkerder op de PC doordat deze versie wel vlotjes alle handelingen die je uitvoert herkent, in tegenstelling tot de Wii-versie. Vandaar dat in dit geval het spel een puntje hoger scoort dan zijn consoletegenhanger, al blijf je nog steeds te maken hebben met een spel dat uitermate kort is vol met middelmatige tot slechte minigames.Cijfer PC-versie: