Amper een week geleden draaide de film omtrent het mystieke alter ego van mechanicus Tony Stark, beter bekend als Iron Man, voor het eerst in de bioscopen. Toch gaat de beste man nauwelijks in op de verregaande aandacht van de internationale pers. Het was dan ook een meer dan aangename verrassing dat één telefoontje van Gamer's lieftallige manager voldoende was om een exclusief interview met deze gewilde superheld te regelen.

Dat het interview een unieke ervaring zou worden stond vast, maar dat Tony Stark ons gehuld in het alom bekende ijzeren pak te woord zou staan, had niemand ooit durven voorzien. Het is dan ook allesbehalve vreemd dat deze imposante verschijning van de oersuperheld in het perskamertje van Marvel een langdurige stilte onder de aanwezigen tot gevolg had. We betreuren het dan ook tot op de dag van vandaag dat we de eerste negen minuten van het vraaggesprek nauwelijks iets uit onze strot kregen, wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat lang niet al onze vragen behandeld konden worden. Desalniettemin hebben we enkele sappige details uit het leven van de IJzeren Man los weten te peuteren die het excentrieke beroep van de superheld naar alle waarschijnlijkheid ietwat tastbaarder maken.

Gamer: Uw acteerdebuut wordt nu al als een van de meest voorspoedigste uit de geschiedenis van de filmindustrie gezien. Toch is het, gezien uw relatief individualistische karakter en uw tijdrovende beroep, in wezen best vreemd dat u in zee bent gegaan met een filmmaatschappij. Hoe bent u tot dit besluit gekomen? Tony: Wel, zo vreemd is het eigenlijk niet. Vooral als je de rol van de doorsnee superheld in onze maatschappij onder de loep neemt, kom je tot de ontdekking dat het sinds de millenniumwisseling voor vrijwel elke superheld noodzakelijk is dit soort commerciële activiteiten te ondernemen. Dit komt vooral door het dozijn aan levensverfilmingen van mijn collegae, wat niet alleen zorgde voor een enorme publiciteit voor het beroep, maar ook voor een enorme afname van mijn persoonlijke naamsbekendheid. Op een gegeven moment was er zelfs een groepje jonge telgen dat me onwetend talloze oorpijnigende termen toewierp. Toen een soortgelijke gebeurtenis enkele weken later nogmaals overkwam, wist ik dat er iets moest gebeuren om mijn roemrijke imago niet ten onder te laten gaan. Een autobiografische film produceren leek me, gezien de zogenoemde televisiejeugd, de beste manier om deze onrechtvaardige ontwikkelingen te stoppen. Gamer: Dus in feite draaide het volledig om het herstellen van uw eigen naamsbekendheid? Tony: Nee, dat niet. Er waren namelijk ook een aantal andere leuke bijkomstigheden die meespeelden. Zo kon ik eindelijk weer eens in contact komen met het vrouwelijke geslacht en mocht ik, geheel kosteloos, een overvloed aan spiervergrotende middeltjes te verorberen. Daarnaast moet ik erkennen dat ook het financiële aspect een rol heeft gespeeld. De film was namelijk dé uitgelezen mogelijkheid om wat extra geld in het laatje te brengen. En gezien de kosten van mijn glanzende ijzeren pakje regelmatig de pan uit rijzen, was dit natuurlijk geen overbodige luxe. Gamer: Daar brengt u gelijk een aspect aan het licht dat u onderscheidt van andere superhelden, niet? Tony: Jep, dat klopt. Vrijwel alle andere superhelden maken gebruik van hun innerlijke kracht en dragen een felgekleurd lapje of een gezichtbedekkend hoofddeksel om hun macht uit te dragen. Ik bestrijd daarentegen het kwaad in een hypermodern ijzeren pak, dat de mogelijkheid kent uitgebreid te worden met de nieuwste technische snufjes en krachtige wapens. Omdat ik dit als het leukste aspect van mijn beroep beschouw, doe ik dit dan ook na vrijwel elke missie. Ook is het zeer handig dat het de mogelijkheid biedt het pak naar eigen wens aan te passen. Zo kan ik bijvoorbeeld de ene missie razendsnel zijn, terwijl ik even later moeiteloos zwaarbewapend voor de dag kan komen.

In eerste instantie is dit glansrijke pakje overigens ontwikkeld om als pacemaker voor mijn aangetaste hart te dienen en om enkele Vietnamese communisten bij te staan in een oorlog. Dit laatste heb ik echter nooit gedaan. Integendeel; toen mijn hart weer ietwat krachtiger was heb ik jarenlang gestreden tegen de communisten. Na deze strijd zag ik in dat onze wereld een superheld nodig had om politieke kwesties als de Koude Oorlog op te lossen, al dan niet met geweld. Om deze reden besloot ik bij superheldenbedrijf Marvel te solliciteren opdat ik later de wereld kon behoeden van politieke catastrofes.

Gamer: Maar is het dan niet zeer onlogisch om het superheldenpak van ijzer te maken? Dit materiaal kenmerkt zich immers door het hoge roestgehalte en een enorme massa. Was het niet vele malen makkelijker geweest om vijanden te verdelgen in een pak van titanium of aluminium? Tony: Deze vraag wordt me al sinds m'n eerste publieke verschijning gesteld en hangt me zo langzamerhand de keel uit. Enfin: Men moet niet vergeten dat elke arbeider continu geprikkeld dient te worden om optimaal te functioneren. Om deze reden heb ik een pakje ontwikkeld dat me tijdens de heldenmissies onafgebroken laat balanceren tussen leven en dood. Het vliegen heb ik bijvoorbeeld zo goed als ondoenbaar gemaakt door een onnatuurlijk besturingssysteem te implementeren. Ook de overige functies heb ik zo onlogisch mogelijk geplaatst, waardoor ik handen tekort kom om het geheel naar behoren te laten functioneren. Gamer:  Nou, dan kent u een behoorlijk afwijkende visie wat betreft het begrip werk. Als er bij ons al het woord 'deadline' zachtjes gefluisterd wordt, rent driekwart van de redactie al gillend het kantoor uit. Ehh, laten we maar snel terugkeren naar de orde van de dag voordat er ontslagen vallen: wat houden de zogenoemde heldenmissies eigenlijk in? Tony: Het komt er kort gezegd vrijwel altijd op neer dat ik een aantal krachteloze legerbasissen en -eenheden dien te vernietigen, waarna een zeer sterke antiheld me het leven zuur probeert te maken. Dit vindt allemaal plaats in een levenloze en allesbehalve indrukwekkende omgeving. Tel hierbij de ergerlijke robot op die mij ongewild opdrachten verschaft, en je hebt enig idee wat mijn dagelijkse bezigheden zijn. Gamer: Even iets heel anders: Superman of The Hulk? Tony: Superman. Het is in mijn optiek bewonderenswaardig dat een persoon van zijn kaliber het aandurft om zonder enige vorm van schaamte in een veel te strak tenue en een felrode onderbroek zijn grote liefde keer op keer weet te redden. Gamer: Tegen wie kijkt u het meeste op? Tony: Sylvester Stallone, zonder enige twijfel. Hoe je van een softpornoacteur uit kunt groeien tot een der grootste in Hollywood, blijft voor mij een heus huzarenstukje. Gamer: Heeft u tot slot nog een leuke anekdote voor ons? Tony: Nou, toen ik laatst op de zoveelste repetitieve missie was, gebeurde iets behoorlijk opzienbarends. Terwijl in een kale, woestijnachtige omgeving de nodige oerdomme vijanden van het leven beroofde, zakte ik plots weg in de grond. Eerst dacht ik nog dat het drietal biertjes die ik voorafgaand aan de missie gedronken had hier de oorzaak van was. Toen ik echter vernam dat dit uren later wederom gebeurde, wist ik dat het niet aan mij lag. Wie of wat hier nu precies verantwoordelijk voor is, blijft onduidelijk, maar ik kan je wel vertellen dat het een zeer unieke ervaring is om de wereld eens letterlijk van een andere kant te bekijken.