De JRPG is een behoorlijk vastgeroest genre. De loskoppeling tussen het verhaal en de eigenlijke gameplay, het gebrek aan dynamiek tijdens het spelen zelf, een achterhaald save-systeem en een overdaad een zinloze spelopties, personages en zijsporen in het plot, zijn in elke game in het genre terug te vinden. Toch blijven we altijd hopen dat er eens een JRPG komt die het genre flink op zal schudden. Infinite Undiscovery bijvoorbeeld, een spel dat géén geschiedenis heeft van twaalf eerdere delen en minstens zoveel spin-offs. Een mooie gelegenheid om alles anders te doen, zou je denken. Het begint alvast clichématig. Een introfilmpje toont in vogelvlucht een gigantisch bouwwerk onder rustgevende muziek, terwijl de Japanse namen van de medewerkers van de ontwikkelstudio in beeld komen. Wat volgt is een actiescene die we veel liever zelf hadden gespeeld, maar waar we passief naar mogen kijken. Vervolgens dalen we af een kerker in, waar een jongen bevrijd wordt door een spionne. Voorbereid op een lange uiteenzetting van het verhaal zetel ik me wat beter op de bank, wanneer ik plotseling geacht wordt de controller ter hand te nemen. Dat is sneller dan verwacht. We zijn weer hoopvol. De eerste stapjes in de wereld wakkeren de hoop alleen maar verder aan. Het gevechtssysteem is volledig in real-time en de gevechten vinden plaats in dezelfde omgeving als waar je doorheen loopt om van A naar B te komen. Geen aparte arena's dus, een verademing.  Heel gecompliceerd is het vechten niet. Je hebt een korte, zwakke en een lange, krachtige aanval en de combo's bestaan uit een x aantal keer de korte aanval, gevolgd door de lange. Later komt er nog wel wat meer diepgang in het vechtsysteem, maar het blijft hoofdzakelijk rammen op de twee aanvalsknoppen. Het verhaal is wel weer typisch JRPG. De hoofdpersoon Capell is jong, naïef en heeft een voorgeschiedenis die bij hemzelf niet bekend is, of er niet toe doet. Toch is hij degene die de zware last op zijn schouders krijgt om de wereld van de ondergang te redden. Iemand heeft de maan vastgeknupt met grote kettingen en die moeten stuk voor stuk verbroken worden om de vrede te herstellen. Helaas hebben ze die kettingen niet allemaal op dezelfde plek bevestigd, waardoor je van hot naar her moet reizen om die kettingen te vinden. Dit uiteraard met een divers gezelschap, van een toekomstig staatshoofd tot een grote beer en van twee kleine kleutertjes tot een rancuneuze vechtersbaas. Je komt bij dit gezelschap aanvankelijk door een misverstand. Je wordt bevrijd uit een kerker omdat je wordt aangezien voor ene Koning Sigmund, een belangrijk figuur de wereld van Infinite Undiscovery. Hij is aanvankelijk de enige die de kettingen omver kan meppen. Uiteraard kun je op je klompen aanvoelen dat de uiterlijke overeenkomst meer is dan een toevallig gegeven, en dat het later in het verhaal nog een rol zal gaan spelen. Enfin, het komt er op neer dat je telkens naar een andere ketting toeloopt en intussen allerlei avonturen beleeft. Tijdens deze avonturen voegen zich steeds weer nieuwe mensen bij je meute en krijg je daardoor weer meer inzicht in het achterliggende verhaal. Dat verhaal is niet bijster origineel, maar is wel interessant genoeg om gedurende het spel te blijven boeien en kent een licht humoristische ondertoon die de boel net luchtig genoeg houdt, al is de humor eerder infantiel dan spitsvondig. Zoals het een RPG betaamt is Infinite Undiscovery meer dan hakken alleen. Je doet ervaring op, trekt een nieuw harnas aan en gebruikt drankjes en kruiden om jezelf weer op te peppen. Daarnaast zijn er nog tal van spelmogelijkheden die de nodige diepgang moeten brengen. In het eerste uur van Infinite Undiscovery worden in een rap tempo vrijwel alle spelmogelijkheden er doorheen geramd. Het ene is nog niet bezonken, of het volgende spelelement wordt alweer uitgelegd. Sommige daarvan zullen vervolgens nauwelijks een rol van betekenis spelen, tot later in het spel of soms helemaal niet. Waarom ze dan zo nodig meteen geïntroduceerd moeten worden, is ons een raadsel, want het haalt de vaart er enorm uit in het begin en je cognitieve beperkingen worden snel bereikt.Een van de belangrijkste mogelijkheden is het connecten met andere personages. Dit is een vreemde manier om hun speciale krachten op jouw commando uit te laten voeren, mocht je wat meer controle willen hebben over het gevecht. Zelf heb je echter niet de beschikking over speciale aanvallen, wat de gevechten alleen maar verder versimpelt als je niet geconnect bent. Je hebt wel een fluit, maar dat ding is schier nutteloos, behalve voor het onthullen van verborgen voorwerpen. Als die fluit er niet was geweest en je zelf ook twee speciale krachten kon hebben, werd het vechten direct wat meer divers en scheelde het alweer één optie in het uitgebreide menu. Het spelverloop van Infinite Undiscovery is strikt lineair, soms op een wel heel vervelende manier. Dit kan het best geïllustreerd worden met een voorbeeldje. Op een gegeven moment krijg je de opdracht om het huisdier van iemand te zoeken. Je moet eerst rondvraag doen in het dorp om erachter te komen waar het dier te vinden is. Een kindje vertelt me dat hij het huisdier het dorp heeft zien verlaten. Dus ik ga door de poort naar buiten en kam een hele woestijn uit, maar geen beest te vinden. Wel veel vijanden. Infinite Undiscovery geeft je weinig indicatie of je op het goede pad zit of niet, omdat overal wel vijanden respawnen en er soms vrij open locaties zijn met meerdere uitgangen. Dus ik dacht dat huisdiertje nog wel ergens te kunnen vinden. Zonder succes. Bleek dat ik eerst terug naar het dorp moest gaan om met mijn opdrachtgever te praten nadat ik met het kindje had gepraat. Blijkbaar was het niet vanzelfsprekend dat ik het dier zelf ging zoeken en moest dat eerst bevestigd worden. Eenmaal ik dat gedaan had, was het huisdier ineens wel in de woestijn. Niet plausibel, onrealistisch en nodeloos frustrerend. Gelukkig zijn zulke situaties vrij zeldzaam omdat je doorgaans alleen een recht pad af kunt wandelen waarin je hordes monsters de pan in hakt. Dit is niet heel enerverend, want zoals gezegd is het vechtsysteem vrij beperkt. Mensen die houden van levelen en plunderen, zullen er echter wel hun ding in vinden, hoewel het plunderwaar dat je vindt wel ietwat tegenvalt. Zelden kom je echt mooie dingen tegen, al kun je met heel veel zinloze materialen wel weer interessante voorwerpen maken. Sparen dus! Verder is de drang om je personage helemaal uit te kienen of te levelen niet heel groot, mede door de geringe noodzaak ervan. Als je genoeg gezondheidsdrankjes meeneemt, dan ben je beter bewapend tegen een eindbaas dan wanneer je een net iets beter harnas aanhebt. Het is trouwens geen pretje om het af te leggen tegen een eindbaas, want dan mag je het voorafgaande gedeelte ook overnieuw doen. Men is niet zo vriendelijk geweest net voor de eindbaas de mogelijkheid te bieden om je spel op te slaan. Waarin Infinite Undiscovery wel verschilt van de doorsnee JRPG is de spelduur. In een krappe twintig uur kun je het uitspelen, een groot verschil met de vijftig tot honderd uur die je in sommige andere games in het genre moet investeren. Op zich was die twintig uur niet erg geweest wanneer het spel ontdaan was van de zinloze zijpaden in het plot en van eindeloze, herhalende omgevingen met steeds dezelfde monsters, maar Infinite Undiscovery stikt ervan. Zou je die eruit halen, dan blijft er nog minder speeltijd over, je krijgt dus zeker niet meer waar voor je uren dan bij een doorsnee JRPG, eerder minder. Ook visueel weet Infinite Undiscovery geen potten te breken. Het ziet er allemaal wat flets uit, de texturen herhalen zich te snel en sommige effecten zoals ontploffingen, zijn ronduit lelijk. Je magische spreuken mogen er dan wel weer wezen, net als de personages zelf. Infinite Undiscovery is geen rampzalig spel, maar het doet ook niets buitengewoon goed. Tegelijk zijn er wel een aantal dingen die toch echt anders moeten, anno 2008. Het begaat veel fouten die haast bij het JRPG-genre horen, maar zet daar geen slimme innovaties tegenover. Het real-time vechtsysteem mist diepgang, een aantal spelmogelijkheden komt niet uit de verf en met een geringe spelduur die ook nog eens bol staat van de herhaling, krijg je weinig waar voor je geld. Het verhaal is leuk, maar niet bijster origineel. Grafisch is het ietwat achterhaald. Wat blijft er over? De muziek is leuk en het is competent. Daar hebben we een passend cijfer voor.