Slaan de vlammen uit het dak van je kantoorgebouw? Dreigt er een schip te zinken? Staat het ziekenhuis op instorten na een aardbeving? Laat Superman, Spider-Man en al die andere superhelden maar lekker slapen en bel meteen Mr. Esc! Deze hip geklede ontsnappingsdeskundige zal iedereen ongedeerd in veiligheid brengen.

Exit DS is een echte puzzelgame met platform- en actie-elementen. Het is de bedoeling dat je in ruim honderd levels, verspreid over tien scenario's, mensen in veiligheid brengt die door een ramp in een benarde situatie zijn geraakt. Elk scenario behandelt een andere ramp op een andere locatie, variërend van overstromingen tot aardbevingen. Door middel van een kort stripverhaaltje krijg je een beeld van de ramp die zich voltrokken heeft, waarna aan jou de taak is om binnen de tijdslimiet iedereen veilig naar de uitgang te leiden.

Dat Exit DS een echte puzzelgame is, merk je vooral aan hoe traag je jezelf door elk level heen werkt. Je kunt niet snel naar de uitgang rennen, omdat je allerlei obstakels en problemen op je weg tegenkomt. Vaak moet je in het begin eerst even het hele level doorscrollen, zodat je een goed overzicht krijgt van wie je allemaal moet redden en wat voor handelingen je moet verrichten om uiteindelijk de uitgang te bereiken. Vooral de volgorde waarin je alles doet is bij dit spel van levensbelang. Elk level heeft maar één correcte manier om iedereen in veiligheid te brengen. In het begin is dat nog simpel als je maar één persoon hoeft te redden, maar als dat er vier zijn zal het nog een hele opgave blijken.

De mensen en dieren die je moet redden hebben ieder hun eigen sterke en zwakke punten en zijn onder te verdelen in vijf groepen: kinderen, jonge mensen, volwassenen, gewonden en honden. Kinderen en honden kunnen in de kleinste ruimtes komen en honden kunnen zelfs gebruiksvoorwerpen voor je apporteren. Jonge mensen hebben vergelijkbare fysieke mogelijkheden als Mr. Esc. Volwassenen zijn veel sterker en kunnen zware objecten verplaatsen, maar weer minder ver en hoog springen. De gewonden zijn echt een blok aan je been en moeten door iemand gedragen worden. Hierdoor kan die persoon niet meer rennen of springen, wat voor een flinke uitdaging kan zorgen in sommige levels.

De personages in het spel zijn in het zwart-wit, silhouetachtig vormgegeven en dat heeft zeker zijn charme. De kleine details van de personages, zoals de animaties, maken het leuk om naar te kijken. De visuele stijl van de game is het best te vergelijken met die van een comic. Het is wel jammer dat het spel veel van zijn visuele pracht verloren heeft ten opzichte van de PSP versie van bijna drie(!) jaar geleden.

Waar de besturing met de stylus bij veel DS spellen uitstekend werkt, geeft het bij Exit DS nog wel eens problemen. De DS registreert niet altijd de opdrachten die jij aan Mr. Esc of de andere mensen geeft en dat kan nog wel eens voor frustratie zorgen. Vooral in het begin is het erg wennen. Om Mr. Esc naar een bepaald punt te laten lopen, moet je eerst op hem tikken en daarna op het punt waar je hem naar toe wilt laten lopen. Als je bijvoorbeeld een kist opzij wilt duwen, moet je bij elke stap opnieuw eerst Mr. Esc aantikken en daarna de kist. Je kunt wel een aantal opdrachten in de rij zetten door de L-toets ingedrukt te houden, maar vaak begrijpt hij onderweg een opdracht niet en dan ben je de hele rij met opdrachten kwijt. Je zit jezelf sowieso vaak in de weg als je meerdere opdrachten wilt geven. Je moet dan namelijk meerdere toetsen combineren en aangezien je maar twee handen hebt, kan dat nog wel eens mis gaan.

De stylus kun je in het menu ook omruilen voor besturing met de vierpuntsdruktoets en knoppen, maar dat is zelfs nog meer frustrerend. Bij de besturing met de stylus houdt het spel zelf rekening met sprongen die gemaakt moeten worden over gaten, maar als je de besturing met de knoppen doet zul je alles handmatig moeten doen. Hierdoor val je regelmatig te pletter. Niets is meer frustrerend dan om al je harde werk ongedaan gemaakt te zien worden door falende besturing.

Het grootste minpunt van Exit DS zijn de geluidseffecten. Vooral de hulpkreten van de slachtoffers zorgen ervoor dat je af en toe de neiging hebt om een gebouw nog wat extra in de fik te steken. Het enige wat ze uitkramen is “I'm over here!” of “Somebody help me!” en als je dat elke vijftien seconden weer hoort totdat je bij ze bent, begint het op je zenuwen te werken. Gelukkig zetten de puzzels je vaak flink aan het denken, waardoor je het spel deze minpunten wel kunt vergeven. Met meer dan honderd levels ben je een flinke tijd zoet. Het is alleen jammer dat er geen extra levels te downloaden zijn via de Wi-Fi verbinding. Nu kun je alleen je snelste tijden op de leaderboards zetten. Een gemiste kans.