Wie een hack-and-slash RPG wilde spelen op de PSP, was vooralsnog altijd aangewezen op de Untold Legends-reeks van Sony Online Entertainment. Hoewel deze games toch zeker wat uurtjes vermaak wisten te bieden, schoten ze uiteindelijk tekort op het gebied van uitdaging, diepgang en variatie. 2K Games zag hier een gat in markt en besloot de populaire Dungeon Siege-reeks naar de PSP te converteren. De kersverse ontwikkelaar Supervillain Studios werd op deze job gezet en het eindresultaat mag er wezen! Dungeon Siege: Throne of Agony leunt opvallend nauw aan bij wat we van de reeks gewend zijn voor de PC. Het spel draait voornamelijk om het hakken, het stijgen in niveau en je personage continu uitrusten met nieuwe, betere voorwerpen. Hoewel er wel sprake is van hoofd- en subquests en er soms parallelle verhaallijntjes ontstaan, is het geenszins een diepgaande RPG met een briljant verhaal. Je bent simpelweg iemand die aanspoelt op het strand en het kwaad in de voor hem onbekende wereld, wel even uit de weg wil helpen. Toch valt er door middel van de boeken die je in het spel vindt aardig wat te leren over de achtergrond van de wereld waarin Dungeon Siege: Throne of Agony zich situeert. Toch zijn er ook een aantal opmerkelijke verschillen tussen de Dungeon Siege spellen voor de PC en de PSP. Zo maakt Throne of Agony geen gebruik van de klassieke point-and-click interface, maar bestuur je je personage rechtstreeks met de linker analoge stick. Aanvallen voer je uit met de knoppen aan de rechterkant. Je hebt één standaardaanval, de overige knoppen kun je mappen op een speciale aanval naar keuze. Ook kan de rechter trigger gebruikt worden als een shiftknop, zodat je nog eens dubbel zoveel speciale mogelijkheden onder deze knoppen kunt herbergen. De linker trigger wordt gebruikt om direct een health potion te consumeren, wat overigens in Untold Legends ook al het geval was. Qua speelstijl ontlopen beide games elkaar niet veel. Een ander verschil is dat Dungeon Siege: Throne of Agony geen gigantische, naadloze wereld biedt. Laadtijden lijken haast inherent aan de PSP en zelfs Dungeon Siege, dat nota bene bekend staat vanwege het ontbreken van laadschermen, moet eraan geloven. Throne of Agony bestaat uit een aantal losse locaties die zich allemaal op één grote overzichtskaart bevinden. Wanneer je een locatie verlaat zul je via de overzichtskaart naar nieuwe locaties moeten lopen. Hierdoor behoud je nog wel een idee van de scope van de wereld, daar waar je bij Untold Legends een locatie moest selecteren op een tweedimensionale kaart. De aanpak van Dungeon Siege heeft ook wel een nadeel, want het lopen over de kaart gaat soms tergend langzaam. Bij aanvang zul je in Throne of Agony een personage aan moeten maken. Je kunt hierbij kiezen uit drie verschillende personages, namelijk een vechter, een magiër en een boogschutter. Later in het spel kun je je personage tot twee maal toe door evalueren naar een nieuwe klasse, wat weer nieuwe speciale vaardigheden met zich meebrengt. Daarnaast krijg je de mogelijkheid een tweede personage uit te kiezen die aan je zijde mee zal vechten. Gedurende het spel zullen meer personages zich aan je party toevoegen, maar je kunt er maar eentje tegelijk oproepen. Waarin Throne of Agony duidelijk boven de Untold Legends-reeks uitsteekt, is de diepgang van het hack-and-slash gedeelte. Er zijn echt honderden verschillende wapens met allemaal speciale eigenschappen, zodat het weer ouderwets puzzelen wordt om de juiste balans te vinden tussen de bepantsering en de aanvalskracht van je uitrusting. Leuk is trouwens ook dat je vaak al veel sterkere wapens en uitrusting vindt, voordat je die kunt gebruiken. En dan bedoelen we niet een paar puntjes sterken, maar uitrusting die ruim twee maal zo goed is als je huidige uitrusting. Je moet wel wat mazzel hebben om het tegen te komen, wat de drang om alle gevallen zakjes na te pluizen alleen maar groter maakt. Bij Untold Legends kwam je veel minder verrassende voorwerpen tegen. Levelen is van groot belang in Dungeon Siege. Als je even vergeet om te investeren in je personage, dan heb je een hele kluif aan je tegenstanders. Maar wanneer je netjes alles in de pan hakt of locaties vaker bezoekt (tegenstanders worden regelmatig gerespawned) dan kun je de tegenstand ruimschoots aan. Persoonlijk vond ik het wel leuk om de uitdaging een beetje op te zoeken en niet nodeloos te levelen voordat ik aan een nieuwe quest begon, maar iedereen is natuurlijk vrij zijn eigen speelstijl te hanteren. Wat trouwens opvallend is, is dat je tussen de levels 28 en 32 echt als een trein omhoog gaat in niveau. Waar je normaal een honderdtal wezens moet doden om een niveau om hoog te gaan, zijn bij die levels een vijftal tegenstanders al voldoende. Je zou haast denken dat men daar ergens iets uit het spel geknipt heeft, en met het snel levelen het ‘gat’ heeft opgevangen. Dungeon Siege: Throne of Agony is een lang, voor handheld-begrippen zelfs heel lang spel. Met de hoofdverhaallijn ben je al gouw een twintigtal uurtjes zoet en dan zijn er ook nog heel wat subquetst om je aan te vergrijpen. Daarnaast is het spel behoorlijk herspeelbaar, omdat de andere personages voor een geheel nieuwe stijl zorgen en je ook nog eens kunt doorevalueren naar allerlei verschillende klassen. Toch zijn er wel enkele dingen aan te merken op het spel. De AI van de tegen- en medestanders is bijvoorbeeld niet van een bijster hoog niveau. Tegenstanders zullen je pas aanvallen wanneer je binnen een bepaalde afstand van hun af staat, en zo gauw je daar buiten bent stoppen ze ook direct met aanvallen. Ze vinden het ook lastig om om objecten heen te lopen die tussen jou en hun in staan. Soms kun je ze moeiteloos de pan in hakken terwijl ze vast zitten in een bepaald object. Het meest vervelende is echter het overzicht. Hoewel de graphics Throne of Agony best verzorgd zijn, staat de camera wel heel dicht op de actie. Ook ontbreekt er een fatsoenlijke overzichtsmap. Je kunt alleen een map oproepen van je nabije omgeving en daarbij is ook nog eens niet te zien welke paden je al wel, en welke paden je nog niet bewandeld hebt. Wanneer je ergens in een kale vlakte een katapult gemist hebt, duurt het vrij lang om deze weer te lokaliseren. Ook de overzichtsmap van de gehele wereld is niet iets dat je snel op zult roepen, al was het al omdat het ruim vijftien seconde duurt voordat het ding een keer ingeladen is. PSP-tje toch!