Overdreven snelle slag- en schopbewegingen, mega grote explosies tevoorschijn toveren uit niets meer dan je eigen handen, transformaties en natuurlijk heel veel drama. Het zit weer allemaal ingesloten in de nieuwe game van Dragonball Z voor de Nintendo Wii.

Als fan van animé heeft de Dragonball serie daar ook netjes ingepast. Niets leukers dan om een van die series lekker uitgebreid na te kunnen spelen dus. Vraag is natuurlijk of dit ook leuk is.

Verhaallijn

Dragonball Z Budokai Tenkaichi 2 biedt veel mogelijkheden. Een zeer uitgebreide trainingsmode legt je uit hoe het spel werkt met de Wii-mote. Na wat oefening went dit uiteindelijk wel, al is gewenning daar niet echt het juiste woord voor. Uiteindelijk voelt het gewoon goed. Enfin, na die uitgebreide training kun je losgaan op verschillende spelmodi. Dragonball Adventure is de mode waar ik het even over wil hebben.

Dragonball Adventure laat je het hele verhaal van de tekenfilmserie naspelen (Saiyan Saga, Frieza Saga, etc). Daarnaast komen de verschillende verhaaltjes die de Dragonball films boden ook aan bod. Zo mag je ook Lord Slug en Cooler bijvoorbeeld helemaal aan gort slaan.

W-w-w-wapperen

De besturing is speciaal gemaakt voor de Wii-mote, al valt er ook met een classic controller te spelen. De Wii-mote maakt veel gebruik van de bewegingsensor, wat een unieke speelervaring met zich meebrengt. Wapperen met de Nunchuck (in combinatie met het indrukken van een van de overige toetsen) laat je bijvoorbeeld springen, of een dash aanval uitvoeren, wat niets anders inhoudt dan op de vijand afsnellen en deze een tik verkopen.

Toch blijft het heel even wennen, maar als het eenmaal in je systeem zit wil je niet meer anders. Het werkt goed, soepel en bovenal ook heel erg snel. En snel moet je zijn in dit spel. De energiestoten vliegen je om de oren, evenals snelle verplaatsingen voor, achter, naast, boven of onder jouw personage. Het is dus van wezenlijk belang om goed te weten waar je mee bezig bent.

Voordeel hiervan is dat het button-bashen voorkomen wordt. Zinloos op de knoppen rammen red je mogelijk nog een gevecht of twee. Later in het verhaal zul je echter tegen steeds sterkere vijanden aanlopen, die bovenal veel sneller hun aanvallen zullen uitvoeren. Weten wanneer je moet verdedigen, aanvallen of simpelweg moet ontwijken is dus de enige redding.

Toetscombinaties

Het spel blijft echter ook een vechtspel. Dat betekent dus ook per verschillend personage lange toetscombinaties uit het hoofd leren om deze los te laten op je vrienden. Die zich hopeloos proberen te verweren.

Het enige wat wel vrij simpel gehouden is, is het uitvoeren van de ‘special blasts’. Hiervan zijn drie soorten: de eerste soort heeft betrekking op jouw personage. Het uitvoeren van een ‘Blast 1’ heeft als effect dat jouw personage tijdelijk meer kracht krijgt, of een maximale energiebalk krijgt, waarmee de volgende blasts uitgevoerd kunnen worden. ‘Blast 2’ is de al wat meer traditionele enorme-straal-energie aanval. Dit verschilt per personage. Bij hoofdpersoon Goku is dit bijvoorbeeld de Kamehameha-wave, terwijl dit bij Gohan de Masenko is en bij Vegeta de Galick Gun. Van de ‘Blast 2’ zijn twee varianten en sommige daarvan vallen niet eens onder de categorie blast, maar meer onder een combo van voorgeprogrammeerde slagen en stoten. De ‘Blast 3’ kan alleen maar uitgevoerd worden als jouw personage zijn maximum aan energie verzameld heeft. Dit is dan ook de ultieme aanval en berokkent de meeste schade. Denk aan Goku’s Spirit Bomb of Piccolo’s Hellfire Grenade.

Het simpele aan deze blast aanvallen, is de manier waarop ze uitgevoerd moeten worden. Wanneer je personage genoeg energie bezit, kun je door middel van de Z- en B-knop op de Wii-mote in te houden met nog één of twee extra bewegingen de aanval inzetten. Deze ‘extra’ beweging houdt vaak niet meer in dan de Wii-mote omhoog en omlaag te bewegen, van naar links naar rechts, of van rechts naar links en terug.

Cell-shading heerlijkheid

Een game over een animé kan eigenlijk niet zonder cell-shading. Zo ook Dragonball Z niet: de tekenstijl druipt er vanaf en wordt op geen enkel moment storend. Ook zien de graphics er eigenlijk niet slecht uit. Het is af en toe wat hoekig, maar toch volop gedetailleerd. Wanneer de ultrastoere blasts worden uitgevoerd spatten de vonken letterlijk en figuurlijk van het scherm. Ook de combo’s die uit te voeren zijn worden heerlijk in beeld gebracht.

Naarmate de personages meer klappen vangen valt dat te zien aan hun kleding en uiterlijk. Blauwe plekken, bloed en gescheurde kleding geven hun gehavende toestand aan. Wie de serie door en door kent, zal vaak ook zien dat die gehavende toestand letterlijk gekopieerd is uit de tekenfilm serie. Goku als Supersaiyan in zijn rode pakje, met de borst ontbloot bijvoorbeeld. Een grappige extra dus, maar het voegt verder weinig toe aan de gameplay.

“Over here!”

Dragonball Z Budokai Tenkaichi 2 bezit vele spelmodi. Naast de verhaallijn is er ook een duelmode mogelijk, waarin je tegen vrienden of juist tegen de computer kunt spelen. Ook kun je twee computergestuurde tegenstanders tegen elkaar bewonderen, om trucs op proberen te pikken qua speelstijl. Ook kan er deelgenomen worden aan het “Earth Martial Arts tournament” wat in de tekenfilmserie vaker terugkwam (die Goku ook een aantal keren gewonnen had).

Al met al is Dragonball Z: Budokai Tenkaichi 2 een heerlijk spel om te spelen, zowel in je eentje als met wat vrienden. De singleplayer wordt gewaarborgd door een nog hogere moeilijkheidsgraad en Z-items die te verzamelen vallen en de vele personages die vrij te spelen zijn. Het enige wat op de game aan te merken valt is de ietwat hoge instapdrempel voor mensen die niet bekend zijn met de Wii-controller, omdat de vele toetscombinaties een wat tijd vergen om onder de knie te krijgen. Ook is het vaak vreemd om te begrijpen dat er in de campagne een strijd gewonnen wordt, maar, omdat het in het verhaal nu eenmaal zo is, jouw personage toch verslagen wordt. Vreemd, maar ach: het is gewoon tof!