Vroeger, toen de gulden nog van hout was en ik nog op de basisschool zat, werd Nederland plotseling getroffen door het succes van de Japanse tekenfilmserie Dragon Ball Z. De serie werd door de Nederlandse jeugd officieel toffer bevonden dan de Power Rangers en dat werd vanzelfsprekend gevierd door elkaar op het schoolpleintje naar de verdoemenis te trappen en kamehameha'en. Maar helaas word ook ik steeds ouder en zal ik het nu met de digitale variant van Dragon Ball Z moeten doen. Kan het die nostalgische gevoelens weer terugbrengen? In Burst Limit speel je drie Saga's na, namelijk de Saiyan, Frieza en Cell Saga. Het is alleen jammer dat bepaalde situaties uit deze Saga's zijn aangepast. Zo gaat Frieza in het spel niet dood door een spindisc, maar door een explosie. Het zijn kleine details die niet iedereen zal opmerken, maar voor een Dragon Ball Z-fan voelt het toch wat inconsistent. De niet-fans zullen zich vooral storen aan de voorkennis die vereist wordt. De personages worden vaak zonder inleiding geïntroduceerd en belangrijke gebeurtenissen worden lang niet altijd weergegeven. Zo wordt nergens uitgelegd wie de androids zijn of wat ze komen doen. Ze verschijnen plotseling en het is jouw taak om ze te vernietigen, maar waarom weet je niet. Jammer, want verhaaltechnisch zit  Dragon Ball Z verder namelijk goed in elkaar.

Maar laat ik niet te veel hameren op de manier hoe het verhaal wordt verteld. Het verhaal in een vechtgame is vanzelfsprekend ondergeschikt aan het vechten zelf en daarmee zit het in deze game wel snor. Je hebt de keuze uit vrijwel alle personages tot en met de Cell Saga, waaronder ook een tweetal personages dat onverwacht hun opkomst maakt. Er zijn verscheidene spelmodi, waaronder het naspelen van de verhaallijn waar je zo'n vier uurtjes mee zoet zult zijn. Gelukkig kun je daarna nog wat extra uurtjes uit het spelhalen met trial, versus en uiteraard een online spelmode. Onder trial vallen drie verschillende uitdagingen. Je moet hierbij denken aan simpele dingen zoals een survival-modus en een time attack-modus. Er is aardig gesleuteld aan het vechten vergeleken met die in de Dragon Ball Z: Tenkaichi-serie. Onder in het scherm vind je nu een energiebalk. Wanneer deze vol is kun je een zogenaamde aura spark doen. Je concentreert dan al je Ki (energie). In deze status zijn al je normale aanvallen super attacks en kun je ook een ultimate attack doen. Deze ultieme aanval breng een prachtig, beeldvullend spektakel teweeg. Het ziet er supertof uit en met een beetje geluk blaas je de tegenstander letterlijk de ruimte in. Het vechtsysteem en de combo's die je kunt uitvoeren zijn simpel gehouden. Bij elk personage zijn de knoppencombinaties hetzelfde, enkel het grafisch spektakel dat op je scherm volgt is bij elke vechter anders. Zo zal Krillin zijn befaamde Destructo-Disc gooien in een bepaalde actie, terwijl Vegeta bij deze actie de allesvernietigende Final Flash zal  uitvoeren.De verschillende acties zijn simpel uit te voeren. Het voelt alsof je volledige controle hebt over je personage en je hebt geen ervaring nodig met andere vechtgames om in Burst Limit te excelleren. Dat het vechtsysteem ietwat aan de simpele kant is, kan echter ook als een nadeel worden gezien.  Vooral de mensen die Tenkaichi hebben gespeeld, zullen bij Burst Limit aanvankelijk teleurgesteld zijn door het schaarse aanbod aan moves.  Laat je hierdoor echter niet van de game wegjagen, je krijgt er namelijk een erg verslavende gameplay voor terug.  Doordat je de moves zo snel onder de knie hebt zul je gauw de meest spectaculaire aanvallen uit je mouw toveren.  Bovendien focust de game zich nu meer op de basis van het vechten: aanvallen en verdedigen. Een groot scala aan aanvallen zou de gevechten enkel onoverzichtelijker maken.

 

Grafisch is Dragon Ball Z: Burst Limit een pareltje. Mede door het cel shaded stijltje lijkt de game nu nog meer op de animeserie. Op sommige momenten weet de game zelfs de grafische kwaliteit van de tekenfilmserie te overtreffen. Alles in de game ziet er prachtig uit, van de ontwerpen van de personages tot de absolute vernietiging van een ultimate kamehameha. Tevens zul je nergens een gekarteld lijntje tegenkomen. Dit is absoluut de mooiste cel shaded game ooit gemaakt. Het spel weet een filmisch gevoel te benaderen, mede door de nieuwe drama pieces. Met deze hulpstukken kun je bepaalde gevechten naar je hand zetten door bijvoorbeeld de tussenkomst van een tweede personage of het gebruik van een zogenaamde Senzu Bean. Het enige wat jammer is, is dat je deze filmpjes niet kan wegklikken. Zo zul je vaak geforceerd moeten kijken naar bepaalde scènes die je al eerder hebt gezien.

Waar ik minder over te spreken ben is de nasynchronisatie. Aangezien de game ontwikkeld is in het Japans (deze taal is overigens optioneel aanwezig) klopt er geen moer tussen dat wat de karakters in het Engels zeggen en de bewegingen van hun lippen. Het ziet er een beetje klungelig uit, maar het valt te vermijden door te kiezen voor de Japanse taaloptie. Hoewel je dan wel de verwijfde Japanse stemmen aan zult moeten horen. Bovendien lijken de personages aan een chronische vorm van “Darn it!” te lijden. Dat schallen ze namelijk vaker dan mij lief is.

Als je de singleplayer hebt uitgespeeld kun je de strijd altijd met vrienden op de bank of over Xbox Live voortzetten. Online is er soms wel wat vertraging merkbaar, zeker als je tegen mensen uit Japan speelt. Een ander probleem is het gedrag van sommige tegenspelers. Bepaalde mensen zijn geneigd  de stekker er snel uit te trekken wanneer ze op het punt staan te verliezen. Op die manier word je rank niet beïnvloed. Het is erg triest en zielig en eigenlijk zou het spel dit gedrag moeten bestraffen om deze uitwassen te voorkomen.