Hoewel de Dragon Ball Z tv-serie alweer een aantal jaartjes uit de running is, kunnen fans er maar niet genoeg van krijgen. Geen wonder dat telkens maar weer DBZ games worden uitgegeven om de behoefte van de fans te stillen. Gelukkig kunnen we concluderen dat in de loop van de tijd, de kwaliteit van de games met sprongen vooruit is gegaan. De laatste vechtgame in de reeks is Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi. We kijken of de ingezette verbetering van kwaliteit ook wordt doorgezet in deze game.

Direct na het opstarten van de game valt op dat de game heel gelikt aanvoelt. De intro ziet er tenminste oogstrelend uit. Na even rond te hebben gebrowsed door de menu's wordt dit alleen maar verder bevestigd. Elke aanklikbare optie wordt uitgelegd door verschillende karakters uit de franchise. In het optie menu is zelfs de mogelijkheid aanwezig om de originele Japanse stemmen aan te zetten, dus qua compleetheid zit het meteen goed. Een nadeel is dat het commentaar in de menu's niet uitgezet kan worden, dus ze kunnen na een tijdje op de zenuwen gaan werken.

Fans kunnen hun hart ophalen, want alle vechtersbazen uit de reeks zijn aanwezig. De meeste hiervan moeten wel vrijgespeeld worden, dus om de beschikking te krijgen over alle personages zal er flink moeten worden doorgespeeld. Naast alle bekende karakters zijn ook veel omgevingen aanwezig waar grote gevechten in de tv-serie zich afspeelden. De makers van de game hebben aanwezigheid van deze twee aspecten gebruikt om een gamemode te maken waarin bijna alle grote gevechten na te spelen zijn. In deze zogenaamde Z Battle Gate mode worden de gevechten in chronologische volgorde gespeeld, dus je kunt door middel van de gevechten het hele verhaal opnieuw beleven. Het leuke is dat je meestal niet zomaar eventjes moet winnen, maar aan bepaalde voorwaarden moet voldoen. Zo zul je bijvoorbeeld simpelweg in leven moeten blijven, of je tegenstander moeten afmaken met een speciale move. In deze mode zijn overigens ook items te verzamelen waarmee je karakters in de loop van de tijd zijn op te waarderen.

Meer standaard gamemodes zijn ook te kiezen. Zo kun je meedoen aan een World Tournament, waarin je jezelf op moet werken van de laagste tot de hoogste rang. Duel mode stelt je in staat tegen een computergestuurde of menselijke tegenstanders te vechten. In Practice mode is het mogelijk om je vaardigheden op een redelijk peil te brengen. Dit is ook wel nodig, want de moeilijkheidsgraad is behoorlijk hoog te noemen.

De moeilijkheids graad is hoog om verschillende redenen. Zo is er de AI, die bruut en zonder medelijden in blijft rammen op jou, maar ook de controls maken het spelen niet al te gemakkelijk. Nu moet ik wel even verduidelijken dat het hier niet gaat om een doorsnee vechtgame die op een tweedimensionaal vlak wordt gespeeld. Je speelt hoofdzakelijk in 3rd person met de camera achter je gekozen karakter, waarbij de uitgebreide levels je in staat stellen om volledig vrij door de landschappen te bewegen. Pas als je dichter bij je vijand komt, is er een nieuw mechanisme die het camerastandpunt veranderd, waardoor er een meer traditioneel 2D gevecht ontstaat. Hoewel er eigenlijk maar één knop wordt gebruikt voor schoppen en slaan, is het in combinatie met ander moves te gebruiken als vervaarlijk wapen. Vooral de mogelijkheid om te “dashen”(een snelle spurt maken) helpt om snelle combo's uit te voeren. Sowieso is deze beweging erg belangrijk, want om grote afstanden snel te overbruggen, zul je de dash knop vaak moeten gebruiken.