Het aloude cliché dat games gebaseerd op films per definitie benedenmaats zijn, hoeft niet altijd uit te komen, zo zagen we vorig jaar. Chronicles of Riddick was een ongelooflijk sfeervolle game en wist de movie tie-in weer een beetje uit het slop te trekken. SCI Games probeert nu ook met Constantine een filmwaardige titel op de markt te brengen en laat ons in de rol kruipen van de cynische kettingroker John Constantine. Is de game enkel fraai gepositioneerd in de verplichte franchise of bevat het ook echt nog wat gameplay?

Constantine begint op een cinematische manier met een mooi gerenderd tussenfilmpje, waarin we hoofdpersoon John Constantine de duivel uit een meisje zien drijven. De cut-scenes is prachtig in elkaar gezet en doet de film eer aan qua regisseerwerk. Een paar minuten later neem je voor het eerst de controller in handen en mag je in een kort prequel level alvast kennis maken met het verhaal van het spel. Nadat de tekst “SCI Games presents…Constantine” in beeld is gekomen, barst het feest pas echt los en gaan we ons bezig houden met het neerknallen van allerhande vijandelijk volk.

Constantine is een rasechte action adventure game. De camera is op het derde persoonsstandpunt geplaatst en je houdt je in het spel voornamelijk bezig met het omleggen van vijanden en het voltooien van veel te simpele puzzeltjes. Zoals gezegd speel je met Constantine, een actieheld die naast een arrogant karakter en een portie zwarte humor, ook gespecialiseerd is in 'het occulte'. Het wapentuig in Constantine is dan ook vrij interessant. Naast enkele dertien in een dozijn pistolen en geweren, ieder van een zogenaamd duivels tintje voorzien, zijn er ook kwaadaardige spreuken in de game geïmplementeerd. Zo kun je tegenstanders executeren door middel van een bliksemregen, maar ook een horde kleine insecten op je opponent afsturen. De mate waarin je deze spreuken kunt gebruiken hangt af van een halve mana-balk, die zich na het afslachten van vijanden automatisch weer langzaam aanvult.

Het casten van spreuken gaat vrij eenvoudig, wat niet gezegd kan worden over de soms wat houterige schietbesturing. De game voelt sowieso wat ruw aan, daar ook spring en klauteropdrachten niet altijd even makkelijk uit te voeren zijn. Het spel kent namelijk geen springknop en je moet tegen objecten aanlopen om eroverheen te komen. Sta je iets te scheef gepositioneerd, dan herkent de game niet precies wat je van plan bent en moet je net zolang priegelen totdat je goed staat. Ook tijdens het schieten valt deze niet helemaal subliem gepolijste gameplay op. Je vizier is niet echt lekker soepel over het beeldscherm heen te schuiven, waardoor onverwachte vijanden een grotere kans hebben je in je nek te grijpen.

Iets beter is het gesteld met de sfeer in Constantine. Hoewel de game grafisch geen hoogvlieger is, worden de locaties levend neergezet en is door de ontwikkelaar getracht de omgevingen van zoveel mogelijk detail te voorzien. Helaas zijn niet alle pogingen van SCI Games even sterk en verschillen de levels grafisch flink van elkaar. Zo begint de game aardig, maar zakt het niveau later wat in. Puur rationeel gezien, ga je dan direct denken dat men in tijdsnood gekomen is met de filmrelease in het achterhoofd. Of dit ook echt zo is, weten we natuurlijk niet.

Interactiviteit is niet uitgevonden voor Constantine, wat in deze Half-Life 2 tijd toch wel een gemiste kans is. Zeker wanneer de game uitdagend met objecten gaat gooien verwacht je ook zelf wel wat schade aan te kunnen richten. Jammer, maar helaas. Grappig, maar niet ongelooflijk vernieuwend, is de mogelijkheid om locaties vanuit twee verschillende optieken te bekijken: de menselijke wereld (aarde) en het gebied van de duivel (de hel). Je zult in het spel veelvuldig tussen de twee werelden wisselen, wat de afwisseling an sich wel ten goede komt.

Muzikaal slaat Constantine nog geen deuk in een pakje boter. Hoewel de nepstem van Keanu Reeves als John Constantine nog door de beugel kan, missen de composer van de soundtrack en het soundteam de zogenaamde “Henk Jan Smits X-factor”. Achtergrondgeluid is namelijk sporadisch in Constantine en ook de geluidseffecten klinken enorm lomp. Je verwacht een stuk meer van een productie van deze proporties.

Constantine behoort tot de enorm grote groep games die wij als gamespers maar 'de grijze massa' hebben genoemd. Het spel weet zich moeilijk te onderscheiden van de rest en is op geen enkel punt echt goed uitgewerkt. Echt slecht is het daarentegen ook weer niet, waardoor een middelmatige game overblijft die je niet lang zult herinneren nadat je hem uitgespeeld hebt. Pluspunt is wel dat het spel flink wat uurtjes meegaat en je niet al na een uurtje of acht al met de ellende van een overbodige disk zit. Fans van de film zullen Constantine helemaal geweldig vinden, maar voor de overige 99% van de gamescommunity zijn er veel betere titels verkrijgbaar.

Gameplay: 6,5 Graphics: 6,5 Geluid: 5,0 Totaal: 6,3