Colin McRae mag dan onlangs zeer tragisch aan zijn eind gekomen zijn, zijn naam prijkt nog steeds op de verpakking van misschien wel de beste rallygame-serie ooit gemaakt. De laatste incarnatie van de McRae-reeks, met de subtitel DiRT, verscheen al eerder op de Xbox 360 en zoals je al in die review kon lezen, is het een zeer degelijke moddercrosser geworden. Een kleine drie maanden later komt de game ook uit voor de PlayStation 3. Is DiRT voor Sony's zwarte monster ook een racegame van grote klasse of kon hij nog wat pitstops gebruiken?Hoewel de game een paar maanden heeft liggen rijpen voordat hij voor de PS3 is uitgekomen, is er eigenlijk niets nieuws aan de game toegevoegd wat betreft exclusieve content. Collega Peter is in zijn review voor de Xbox 360-versie al uitgebreid in gegaan op de verschillende facetten van de game, dus die platgetreden paden zal ik niet betreden. Dat er praktisch niets nieuws aan de game is toegevoegd, betekent niet dat deze versie geen aanschaf verdient, het tegendeel is zelfs waar. Sony's console kan wel wat vlotte racers gebruiken en wat dat betreft komt DiRT op precies het  goede moment. Natuurlijk, MotorStorm wist onze aandacht tijdens de launch periode vast te houden, maar de lage herspeelwaarde van de game speelde het spel parten. Dat is bij DiRT wel anders, er zijn namelijk legio dingen te beleven. Naast de gebruikelijke rally races waarbij er met een enkele wagen over een parcours wordt gereden en de tijd laat zien of je de winnaar bent, is er nu ook de mogelijkheid om tegen maximaal zeven andere tegenstanders te rijden. Persoonlijk vond ik dit veel leuker dan de traditionele races, aangezien de tegenstand feller is en je veel meer bij de race wordt betrokken. Je wagenpark is ook niet beperkt tot de gebruikelijke opgevoerde moddermonsters, maar dit keer kun je ook plaats nemen op snelle, wenbare buggy's of in grote big-rigs die een stuk zwaarder en logger zijn, maar een bijna ongeëvenaarde wegligging hebben. Wat wel flink jammer is, is dat de auto's soms wat vreemd reageren op het wegdek. Tijdens het rijden heb je eigenlijk constant het gevoel alsof je op een wolk rijdt en niet door het zand en de stenen ploetert. Daarnaast maakt het vrij weinig uit op welke ondergrond je rijdt en hebben de verschillende wagens eigenlijk iets té veel grip op de modderwegen. Geen enorm obstakel, maar toch slordig. Misschien wel het meest positieve facet van DiRT is de presentatie, deze is namelijk ronduit fenomenaal te noemen. De game is namelijk prachtig en daar is geen stok tussen te krijgen. De omgevingen zijn divers, kleurrijk en zijn allemaal voorzien van een zandkleur-achtige filter die het geheel een warme uitstraling geeft. De auto's zijn eveneens enorm gedetailleerd en het doet je af en toe gewoon pijn wanneer je auto gedurende de race langzaam in een armzalig hoopje schroot ziet transformeren. Het schademodel is enorm indrukwekkend; werkelijk álles aan je auto kan kapot en elke beschadiging heeft wel effect op het rijgedrag van je auto. De ervaring is helemaal intens wanneer je plaats neemt in een van de views van de cockpit. Op het moment dat je met een onmogelijke snelheid door de modder ploetert en je hoort het fantastische gebrul van je auto achter je, dan weet je dat dit binnen het genre niet veel beter kan.

Misschien wel het grootste minpunt dat werd genoemd toen de game uitkwam voor de Xbox 360 en de PC, was het gemis van een degelijke multiplayer modus. Het zou ronduit geweldig zijn om tegen mensen uit andere delen van de wereld te racen, maar helaas is deze modus alleen beperkt tot het rijden van tijdsgebonden ritten waardoor je nooit echt idee hebt dat je tegen andere mensen rijdt. Een enorm gemis en helaas zal dit een behoorlijk negatief effect hebben op de houdbaarheid van de game. Ondanks deze laatste slipper is DiRT ook voor de PS3 een racegame van grote klasse. Er valt genoeg te beleven, de presentatie is bijna vlekkenloos, maar helaas valt er na het uitspelen dan de singleplayer nog maar weinig te beleven.