Clive Barker is zondermeer een van de meest gestoorde personen die de voorbije jaren de toelating hebben gekregen om ideeën te leveren die in videospellen toegepast worden. Zo'n zes jaar geleden kwam Undying op de markt, een game waarin PC-bezitters voor de eerste keer met de man zijn zieke brein mochten kennismaken. Barker had echter nog meer griezelmateriaal in zijn hoofd zitten en sinds kort is dat verwerkt tot een gloednieuw spel: Clive Barker's Jericho. Verhalen waarin godsdienst en bijbelverhalen een centrale rol spelen doen het na The Da Vince Code beter dan ooit. Toch blijven die vertelsels meestal relatief braaf, met hier en daar een straffe uitspraak waardoor de gelovige wereld even in rep en roer staat, waarna de storm alweer snel gaat liggen. Met Jericho gaat men echter een stapje verder door de Bijbel, het Scheppingsverhaal van Adam en Eva en nog meer typische geloofsiconen op een dusdanig ranzige manier weer te geven dat je jezelf af gaat vragen wat voor ziekelijke dagdromen Clive Barker tijdens de eerste lezing van de zondagsmis had.   Een van de sterke punten van Jericho is dan ook het verhaal. Al teveel verklappen we niet graag, maar het komt erop neer dat de speler op pad gaat met een zeskoppig team dat bestaat uit personen met paranormale gaven. Deze moderne tovenaars hebben als opdracht gekregen een vreemde ruïne uit te kammen waar volgens geruchten iets van groot belang gehuisvest is. In de uren daarna (het spel eist ongeveer tien à twaalf uur van je tijd) maak je een reis door de geschiedenis, met als haltes mijlpalen als de Tweede Wereldoorlog en het Romeinse Rijk. Verwacht echter geen saaie bezoekjes aan musea of historische gebouwen, maar een met bloed en darmen besmeurde omgeving. Het mag duidelijk zijn dat Jericho geen hartverwarmend spelletje is. Clive Barker heeft zich helemaal laten gaan tijdens het scheppen van de sfeer, met als resultaat een arsenaal aan angstaanjagend uitziende vijanden, gaande van zwevende babyrompjes tot een in latex gehulde Duitse oorlogscommandante. Het spijtige aan de zaak is dat het er allemaal wel ranzig en gortig uitziet, uit je stoel springen van de schrik zal zelden tot nooit gebeuren. Jericho is dan ook niet te vergelijken met titels als Resident Evil of Silent Hill die het angstzweet van je rug doen lopen. Het spel heeft daarentegen wel een enorm creapy soundtrack aan boord en bevat een hoop knappe geluidseffecten die met een surround sound geluidset extra tot leven komen. Toch heeft Clive Barker ervoor gekozen om van zijn creatie geen pure thriller te maken, maar een  knalfestijn waarin je niet moet letten op een kogel meer of minder.   Soms roept Jericho dan ook spontaan herinneringen op aan Painkiller, een first-person shooter voor de PC. Ook in die game was de spanning meestal ver te zoeken doordat je altijd wel genoeg ammunitie voor handen had om de gedrochten van je af te knallen. Aan de ene kant krijg je dus een ziekelijke wereld te zien, maar aan de andere kant heb je altijd de geruststelling dat je genoeg vuurkracht achter de hand hebt, wat een veilig gevoel achterlaat. Nochtans krijg je tijdens Jericho nooit nieuwe wapens aangeboden: tijdens de eerste missies van het spel worden alle trucjes en gadgets al meteen beschikbaar waarna het aan jou is om van al die dingen efficiënt gebruik te maken. Het leuke is dan ook dat elk teamlid zijn eigen specialiteit heeft. Zo is er Delgado, een spierbundel die een railgun aan zijn arm heeft gemonteerd en gebruik kan maken van vuurmagie. Het is duidelijk dat dit teamlid dient om het brutere werk uit te voeren. Aan de andere kans is er echter de snelle ninja Church die tegenstanders in tweeën kan klieven met haar zwaard om daarna lekker los te gaan met een automatisch handgeweer. De ontwikkelaar heeft zijn best gedaan om elk teamlid een volledig andere speelstijl mee te geven, waardoor hij of zij automatisch een eigen functie binnen de groep toebedeeld krijgt. Het is leuk om het juiste teamlid uit te zoeker dat het best bij elke situatie past, maar soms merk je dat er een paar dingen niet kloppen.   Zo zijn er bepaalde teamleden die tijdens een groot deel van het spel volledig overbodig of simpelweg te zwak blijken te zijn. Als voorbeeld nemen we Jones, de persoon die als kracht de mogelijkheid heeft om uit zijn eigen lichaam te treden om op die manier een vijandig lichaam binnen te dringen. Een gave met heel wat potentie, maar je moet enkel van Jones gebruik maken wanneer er zich een object achter een muur bevindt dat je nodig hebt, bijvoorbeeld een schakelaar. Je kruipt op zo'n moment even in het lichaam van een vijand achter de omwalling en hup, de hendel kan omgezet worden. Leuk om te doen, maar verder heeft Jones weinig tot geen nut en zorgt hij er bovendien voor dat je voortdurend doktertje moet spelen. De leden van je team gaan tijdens gevechten namelijk nooit helemaal dood. In plaats daarvan liggen ze bewusteloos op de grond, wachtende tot een van de andere teamleden ze tot leven komt roepen. De intelligentie van je medespelers is niet van het hoogste niveau, waardoor jijzelf meestal de pineut bent en constant heen en weer aan het lopen bent om teamgenoten te genezen. Het is al frustrerend genoeg dat je groep soms met vijf tegelijk het loodje legt door een of andere domme actie die ze hebben ondernomen. Als jij dan ook nog eens je tijd moet verdoen om ze één voor één terug tot leven te roepen is het spelplezier snel weg. Zeker tijdens de situaties waar je normaal gesproken simpelweg aan het knallen zou moeten zijn.

Wat ook niet helpt is de bekrompenheid van sommige levels. Telkens als de actie zich binnen de muren van een of ander gebouw verplaatst lijkt Jericho eerder op een digitale schietkraam dan op een spel waarin je enigszins de vrijheid krijgt om dingen te ontdekken. Gelukkig worden de ingesloten stukken soms afgewisseld door ruimere gebieden, zoals een Romeinse arena of een immense kerk. Op zulke momenten merk je dat Jericho heel wat potentie in zich heeft en dat het zonde is dat er veel te veel saaie gangetjes in het spel zitten. Een leuke afwisseling na het voortdurend leegpompen van kogelladers zijn de occasionele knoppencombinaties die je moet uitvoeren. Zo kan het gebeuren dat een vliegend gedrocht je van de grond tilt om je kop eraf te bijten, maar als je knoppen die in een razendsnel tempo op het scherm verschijnen correct indrukt, deel je wat rake klappen uit en laat het monster je uit zijn greep los.   Veel meer afwisseling is er echter niet: Clive Barker's Jericho bevat namelijk geen multiplayer. Het is ook helemaal geen noodzaak voor een first-person shooter om een online knalfestijn aan te bieden, maar door de nogal korte levensduur van het spel zou het wel eens kunnen dat het griezelfestijn van Clive Barker snel naar de kast zal verdwijnen. Het spel herspelen op een hogere moeilijkheidsgraad zorgt er wel voor dat vijanden wat moeilijker tegen de vlakte te krijgen zijn, maar waarschijnlijk heb je het na één keertje doorspelen wel allemaal gezien.