Boiling Point: Road to Hell werd zo'n twee jaar geleden aangekondigd onder de naam Xenus. Het spel kende een waslijst aan indrukwekkende eigenschappen, waaruit duidelijk de grote ambities van ontwikkelaar Deep Shadows naar voren kwamen. Vaak sneuvelen bij dit soort ambitieuze spellen de meeste mogelijkheden al halverwege de ontwikkeling, maar bij Boiling Point heeft haast alles het overleefd. Op papier klinkt Boiling Point als het perfecte spel. Wij gingen na of dit ook in de praktijk het geval is.

De opzet van Boiling Point is eenvoudig. Je neemt de rol aan van een veertiger genaamd Saul Myers, een man gemodelleerd naar acteur Arnold Vosloo. Hij krijgt op een avond in zijn woonplaats Parijs en dringend telefoontje, waarin hem kenbaar gemaakt wordt dat zijn dochter in de jungle van Zuid-Amerikaan, verdwenen is. Omdat de politie niet eens de mankracht heeft om de vele moorden in het land het hoofd te bieden, hoef je al helemaal niet te verwachten dat ze zich met een verdwijning bezig houden. Saul Myers besluit daarom om er zelf opuit te trekken en zijn dochter terug te vinden in de hooiberg die Zuid-Amerika heet.

Freedom of Choice

Aanvankelijk heb je niet veel aanknopingspunten voor de verblijfplaats van je dochter. Je hebt enkel het adres van de hoofdredacteur van het magazine waar je dochter voor gewerkt heeft. Veel wil hij je echter niet vertellen, wanneer je niet met de nodige pesos over de brug komt. Deze pesos heb je echter niet op zak en hoe je wel aan dit geld komt, mag je zelf uitzoeken. Boiling Point stippelt voor de speler namelijk geen overduidelijke route uit, de speler is vrij om missies aan te nemen van diverse partijen in het spel.

Er zijn een zestal partijen in Boiling Point die missies voor je in de aanbieding hebben, waarover je eerder al heb een en ander hebt kunnen lezen. Doordat de groeperingen elkaar niet echt uit kunnen staan, jaag je door de missies voor de ene factie te doen, al snel de andere facties tegen je in het harnas. Hierdoor kom je op een gegeven moment wel in een quasi rechtlijnige stroom van missies terecht, maar het gevoel van vrijheid blijft behouden. Ook de missies zelf bieden namelijk veel vrijheid in de manier van aanpak. De omgeving is geheel vrij toegankelijk en ook de middelen die je voor je missie aanwendt, heb je zelf voor het uitkiezen. De spelwereld

De wereld van Boiling Point is ongeveer 25 bij 25 kilometer groot en bestaat voornamelijk uit bos. Verder zijn er twee steden, de nodige verbindingswegen, een aantal kampementen en dorpjes en luxe villa's in de wereld te vinden. De dichtheid van bezienswaardigheden is niet zo groot als die in GTA: San Andreas, maar er is genoeg variatie om het gevoel van een 'levendige wereld' in stand te houden.

Door de gigantische spelwereld is het onmogelijk te verwachten dat het spel op grafisch vlak toppers als Half-Life 2, Doom 3 of Far Cry zal kunnen overtreffen. Toch presteert Boiling Point nog best aardig op grafisch vlak. Vooral de realistische opbouw van de omgeving en de vele details, zorgen voor een zeer toonbaar geheel. Het water fonkelt prachtig en reflecteert de omgeving, dag en nacht wisselen elkaar netjes af en zo nu en dan wordt je getrakteerd op een hevige regenbui. De vegetatie, waar je het grootste deel van de tijd naar zult moeten kijken, is ook behoorlijk goed uitgewerkt. De gebouwen zijn helaas wat kaal en vierkant, waarbij de textures wat eentonig zijn. Ook zien de personages er soms wat cartoonesk uit, wat niet geheel de bedoeling lijkt te zijn.