Games die onmogelijk uit te spelen zijn, komen niet vaak voor. Animal Crossing er zo één. Vanaf het moment dat je de game opstart ben je inwoner van je eigen dorp vol dieren. In je dorp kun je kennismaken met alle inwoners en vrienden met hen worden. Zo nu en dan vragen ze je klusjes te doen, zoals pakketjes bezorgen, waarvoor je voorwerpen terug krijgt. Je leeft in je eigen wereldje en beslist zelf hoe je je tijd invult. Omdat de hele game real-time verloopt, zal het in de avond ook daadwerkelijk donker zijn in de game en zullen veel dorpsgenoten al op bed liggen. Speel je in de ochtend dan heb je kans een speciaal soort vis te vangen. Animal Crossing is sinds de eerste versie op de GameCube al ontzettend veelzijdig. We hebben twee jaar moeten wachten op een nieuwe Animal Crossing. Maakt deze game de verwachtingen waar?

Dag 1:

Ik bevind mezelf in een bus samen met een medereiziger die verdacht veel op een kat lijkt. Hij vraagt me hoe ik heet en waar ik naar toe ga. Ik vertel hem dat ik afreis naar Umeda om mijn nieuwe leven te beginnen. Eenmaal uitgesproken, zijn we al aangekomen en stap ik uit. Hoewel het lijkt alsof ik afgezet ben in het midden van een bos, al verraden de huisjes en de winkeltjes het. Ik ben er echt, in mijn nieuwe dorp. Snel ren ik richting een groot gebouw wat het postkantoor cq stadhuis blijkt te zijn. Na een kort gesprek met de receptioniste word ik aan de burgemeester van Umeda voorgesteld. Tot mijn verbazing is het een schildpad, die mij nu vraagt wat mijn favoriete dier is. Met als keuze een schildpad, een kat en wat andere dieren, besluit ik zijn ego op te krikken en kies ik voor een schildpad. Hij straalt van geluk en ik heb mijn goede daad voor vandaag alvast binnen.

Na mijn gesprek word mij verteld dat de eigenaar van de lokale winkel mij een huis wil verkopen. Ik heb de keuze uit vier verschillende huisjes die verspreid staan door Umeda. Ik kies uit gemakzucht degene die het dichtst bij de winkels gelegen is, waarna een wasbeer mij begroet. Dit excuus voor een kartonnen doos kan van mij zijn voor 18900 Bells. Ik besluit het te nemen. Omdat het al laat is zoek ik mijn bed op en hou het voor gezien vandaag.

Hoewel velen er niet van op de hoogte zijn, is het concept van Animal Crossing al wat jaren oud. Het eerste deel in de serie, die alleen in Japan uitgekomen is, heet Animal Forest en zag in 2001 het l op de Nintendo 64. Al snel bleek de game een grote hit te zijn bij zowel een jong als een volwassen publiek. Drie jaar na de Japanse release mochten wij in Europa ook aan de slag met ons eigen virtuele beestenbos. Na deze versie, die verscheen voor de Nintendo GameCube, kwam er in 2005 een draagbare versie op de markt. In Animal Crossing: Wild World voor de Nintendo DS waren talloze verbeteringen doorgevoerd in zowel de presentatie als de inhoud, waardoor de beleving zelfs voor ervaring spelers weer leuk was.

In 2006 werden veel fans blijgemaakt met de aankondiging van Animal Crossing voor de Nintendo Wii, die uitgebreid gebruik zou gaan maken van WiiConnect24. Veel beloftes werden gedaan, maar een releasedatum bleef uit. Animal Crossing is inmiddels gearriveerd op de Wii, maar maakt helaas niet alle gestelde verwachtingen waar. De game maakt als eerste gebruik van WiiSpeak, een klein apparaatje wat boven op je sensorbar van de Nintendo Wii te plakken is. In plaats van een headset te gebruiken kun je, zonder te schreeuwen, tegen je vrienden praten terwijl je op bezoek bent in hun dorp.

Dag 2:

Na een goede nachtrust besluit ik verder te gaan met het verkennen van Umeda. Ik verlaat mijn huis en ren richting de winkel van Tom Nook, de wasbeer die mij gisteren een huis aangesmeerd heeft. Onderweg kom ik een aap tegen genaamd Cesar. Ik stel me voor aan mijn nieuwe dorpsgenoot en ren snel door. Bij binnenkomst wordt me opgelegd te werken om mijn schuld af te betalen. Mijn eerste taak: bloemen planten buiten de winkel van Tom Nook. Vervolgens vraagt hij mij een pakketje af te leveren aan één van mijn dorpsgenoten. Ik ren naar het huis van een kat genaamd Bob om hem zijn pakketje te geven. Hij is zo blij, dat hij besluit me er iets voor terug te geven, namelijk een oud wagenwiel! Ik ren terug naar huis om eindelijk iets nieuws toe te kunnen voegen aan mijn inrichting. Het oude wagenwiel pronkt naast mijn kartonnen doos en radio. De eerste stap naar mijn droompaleis is gezet.

Als men Animal Crossing: Let's Go To The City vergelijkt met zijn voorganger(s), dan valt het op dat er grafisch weinig veranderd is ten opzichte van de eerdere delen in de serie. Animal Crossing op de Wii neemt de verbeteringen die gemaakt zijn voor de Animal Crossing: Wild World over, maar voegt maar een gering aantal aspecten toe. Een van de toevoegingen waar over te spreken valt is WiiSpeak. Als het apparaatje eenmaal gepositioneerd en ingesteld is, zal hij vrijwel alle geluiden uit de woonkamer op kunnen vangen. Je hoeft dus niet dicht bij de TV te gaan zitten om met vrienden te kunnen praten. Helaas is deze functie alleen aan te zetten op het moment als je bij iemand op bezoek bent of iemand bij jou op bezoek is. Voor iets wat goed uitgewerkt is, zijn er dus helaas gelimiteerde opties in de game.

De volledige opzet van het spel is afgezien van de menustijl volledig hetzelfde als op de Nintendo DS. Ook zijn hotspots als het museum, het stadhuis/postkantoor of Tom Nook volledig hetzelfde en is er niets toegevoegd of veranderd op gebied van layout. Waar de WiFi-connectie op de Nintendo DS zaken te wensen overliet op gebied van communicatie, is WiiSpeak zeker een verbetering. Het geringe aantal opties bij het bezoeken van een ander dorp is echter niet uitgebreid, waardoor je toch snel uitgekeken bent in het dorp van je vrienden. Animal Crossing: Let's Go To The City doet vrij weinig om zich te onderscheiden van zijn voorganger en herbruikt grote delen opnieuw. De voornaamste toevoeging, naast een aantal nieuwe vissen en fossielen, is het kleine stadje waar je personage met de bus naar toe kan gaan.

Dag 3:

Na gisteren mijn werk bij Tom Nook afgerond te hebben is het tijd om mijn omgeving te gaan verkennen. Op het bord bij de bushalte staat dat er een bus naar de stad gaat. Voor ik het weet staat er een gele bus, zoals degene waarin ik aangekomen was, voor mijn neus. Aangekomen in de stad bevind ik me op een plein waar winkels aan grenzen. Ik kan naar Katrina, de waarzegster, toe gaan. Ook kan ik mijn haar laten doen bij de kapper, mijn schoenen laten poetsen, naar het veilinghuis gaan, een zeer duur warenhuis bezoeken, nieuwe gezichtsuitdrukkingen leren in het theather, op bezoek gaan bij de winkel van Crazy Redd of mijn score bij de Happy Room Academy opvragen. Hoewel dit klinkt als een waslijst aan dingen, heb ik het na een minuut of vijftien wel gezien en besluit ik terug naar Umeda te gaan.

Hoewel de toevoeging van de stad aan Animal Crossing een heel nieuw gebied lijkt toe te voegen, is het slechts leuk om dagelijks even te kijken of het veilinghuis Crazy Redd zeldzame voorwerpen voor je museum of huis verkoopt. Verder is het veelal hetzelfde en zul je er niet zo lang zijn. Vernieuwend is Animal Crossing: Let's Go To The City, op een aantal toevoegingen na, dus niet. Desondanks blijft het concept van Animal Crossing erg sterk. Doordat alles volledig real-time is, zul je jezelf moeten dwingen om de tijd in de gaten te houden voor bepaalde evenementen of feestdagen. Vergeet je op kerstavond te spelen, dan zul je helaas tot volgend jaar moeten wachten om je cadeautje te krijgen.

Het concept van Animal Crossing is verslavend. Ik kan me niet herinneren bij welke andere game ik zoveel plezier heb gehad gedurende zo een lange tijd. Het mag dan niet vernieuwend zijn, maar de game is nog even sterk als eerdere versies. De toevoeging van WiiSpeak mag dan wel niet zijn waar we op gehoopt hadden, het apparaat werkt wel degelijk en is een goede toevoeging ten opzichte van de Nintendo DS-versie. Door de toenemende casual doelgroep voor de Nintendo Wii, twijfel ik er niet aan dat de game eindelijk de aandacht krijgt die het verdient. Voor degenen die nog nooit een Animal Crossing gespeeld hebben is dit een titel die in de collectie aanwezig moet zijn. Ervaren spelers zullen verrast worden door de hoeveelheid herbruikt materiaal, waardoor dit niet voor iedereen een geschikte game zal zijn. Hoewel de game vrijwel hetzelfde doet als zijn voorganger, blijft het ontzettend leuk om te spelen.