Als fan van de Ace Combat serie is het maar moeilijk om objectief te beoordelen hoe goed een nieuw deel in de serie is. Als je fan bent, heb je er immers vrede mee gesloten dat er niet veel vernieuwing is te bespeuren en dat de ervaring met elk nieuw deel grotendeels gelijk is. Maarja, dat is juist ook waar de meeste fans naar op zoek zijn. Rot op met die veranderingen, wij willen hetzelfde! Toch lijkt de reeks een beetje te stagneren op de PS2. Hetzelfde grafische stijltje wordt sinds de introductie op deze console gebruikt en ook de gameplay blijft grotendeels gelijk. Ace Combat Zero: The Belkan War is het nieuwe deel in de reeks en wij kijken op welke manier deze game zich weet te onderscheiden.

Aan de basis van Ace Combat Zero staan als vanouds de solide gameplay en de prachtige graphics. In dit deel is weer een blik nieuwe vliegtuigen opengetrokken waarmee het luchtruim onveilig kan worden gemaakt. De setting van de game zal kenners bekend voorkomen, want Ace Combat Zero speelt zich af in de Belkan War, tien jaar voor de oorlog in Squadron Leader. De mensen die hebben opgelet in deze game, weten gedeeltelijk ook al welke grote gebeurtenissen zich voor zullen doen in het verhaal. Een verhaal dat geheel volgens verwachting zeer episch wordt neergezet. In tegenstelling tot de meeste flightsims, is dit ook één van de attracties van de reeks. Hierover later meer. Het verhaal wordt grappig genoeg tien jaar na de oorlog verteld. Een journalist onderzoekt de legende van de Demon Lord (jij dus). Hij gaat bij een aantal veteranen langs die verhalen vertellen over de grote veldslagen waar je in mee hebt gespeeld. Deze veteranen worden gespeeld door echte acteurs. De keuze om acteurs te gebruiken pakt echter maar gedeeltelijk goed uit. De acteurs zijn allemaal onbekend, maar goed gecast voor hun rol. Jammer genoeg is de tekst die hun wordt voorgeschoteld nogal cliché en cheesy te noemen. De Japanse invloed komt hierin sterk naar voren, maar de Engelstalige acteurs kunnen er niet altijd even goed mee omgaan. Een begrip als Demon Lord komt dan ook zeer onnatuurlijk uit de mond van zo’n acteur.   Toch voelt deze game meer aan als een uitbreiding dan als een compleet nieuwe game. In tegenstelling tot Squadron Leader vlieg je in Ace Combat Zero met maar één maatje die opdrachten kan worden gegeven. Dit waren er in de voorganger drie. Nu was dit systeem niet foutloos, maar een uitgebreider systeem lag toch wel in de lijn der verwachting. De aanwezigheid van maar één maatje betekent echter niet dat het command systeem er minder op is geworden. Er is voorzichtig gesleuteld aan het systeem. Zo zijn er drie opties toegevoegd, waarbij aan is te geven op welke soort aanval door je wingman de nadruk gelegd moet worden. Deze zijn lucht, grond of beide. Dit zorgt ervoor dat je buddy zijn eigen gang kan gaan zonder dat specifieke orders gegeven hoeven te worden. Dit alles, inclusief andere opdrachten, zijn ondergebracht onder de vierpuntstoetsen. De andere opdrachten zijn overigens hetzelfde gebleven. Zo kun je de opdracht geven om de doelen aan te vallen die in de HUD (Heads Up Display) te zien zijn. Een andere opdracht laat je wingman verdedigende acties uitvoeren om de aanvallers van je staart te krijgen. De derde geeft toestemming om het speciale wapen in te zetten. Deze opties kunnen worden gebruikt in combinatie met de andere orders. Speciale wapens zijn over het algemeen bommen, extra zware bommen en raketten die wendbaarder zijn of een langere afstand kunnen afleggen. Gedurende de missies heb ik echter maar weinig kunnen bemerken van de inzet van deze speciale wapens door mijn wingman. Over het algemeen is deze zeer zuinig met het gebruik ervan en worden vooral de standaard raketten en het snelvuur kanon ingezet. Een aangename verrassing was wel dat de wingman in dit deel wat agressiever is. In het vorige deel kon de vriendelijke AI nog geen deuk in een pakje boter slaan, maar ditmaal is het een genot om te zien dat je opdrachten (behalve de speciale wapens) meteen wordt uitgevoerd. Uiteindelijk is het toch de taak van de speler om het grote verschil te maken in de strijd, maar het is nu niet meer frustrerend om te zien dat de AI voor spek en bonen meedoet. Ook is de vijandelijke AI op een aantal punten verbeterd. Tijdens sommige missies sta je voor de taak een vijandelijk eskader te verslaan dat bestaat uit alleen maar ‘aces’. Waar andere vliegtuigen nogal eens dom lijken, zijn deze aces heel moeilijk te verslaan. De gameplay zelf is een mix tussen semi-realistische vliegeffecten en een totaal arcade gameplay. Zo zijn de bewegingen van het vliegtuig zeer realistisch te noemen, maar er is tegelijkertijd wel een absurde hoeveelheid bommen en raketten mee te nemen. Dit zorgt ervoor dat je minuten lang vliegtuigen en tanks kun neerschieten zonder dat je door je wapens heen raakt. Dit is altijd al het geval geweest in de Ace Combat reeks en het zorgt voor een unieke en hectische speelervaring. Het geluid in AC0 is zeer goed verzorgd. Het suizen van de wind, het brullen van de straalmotoren en de explosies komen hard maar helder door de luidsprekers geknald. Tijdens de herhaling die na het einde van een missie is te zien, valt vooral op dat het langs razen van een straaljager zeer realistisch klinkt. Mensen die wel eens een F16 laag hebben horen overkomen moeten dit herkennen. Tijdens de gevechten is over de radio bovendien genoeg te horen, want de ander piloten (inclusief tegenstanders) zijn te horen in hun strijd. Dit alles voegt echt iets toe aan de immensiteit van de gevechten die plaatsvinden. Grafisch is er ook maar weinig aan te merken aan Ace Combat Zero. De vliegtuigen zijn weer prachtig weergegeven en ook de wereld onder je ziet er vaak mooier uit dan in veel andere flightsims. De licht- en rookeffecten hebben in dit deel een kleine opwaardering gekregen. Beide zorgen voor een realistisch effect. Zo heeft de rook van bijvoorbeeld de raketten meer een tastbaar volume gekregen. Het licht zorgt dat alles er realistisch, maar tegelijkertijd ook sfeervol uitziet. Het contrast tussen de bovenkant en onderkant van het vliegtuig dat ontstaat door een rode ondergaande zon is indrukwekkend te noemen.

De lichteffecten zijn prachtig

Van een online mode hebben de ontwikkelaars van Ace Combat nog nooit gehoord, dus het mag geen verrassing zijn dat deze optie niet aanwezig is in Ace Combat Zero. Wel is de split-screen multiplayer mode weer terug van weggeweest. Deze mode is niet echt diep te noemen, maar is tussendoor zeker leuk om met een vriend te doen. Er zijn zeven maps waarin verschillende doelstellingen voltooid moeten worden om te winnen. Eén op één dogfighting is een mogelijkheid, maar ook het neerschieten van zoveel mogelijk vijandige vliegtuigen. Daarbij komen ook nog eens beperkingen zoals een maximum vlieghoogte of een beperkt aantal wapens dat is mee te nemen. Net als de singleplayer mode staat deze mode garant voor een aantal hectische momenten.

Uiteindelijk ben ik toch een beetje teleurgesteld in Ace Combat Zero: The Belkan War. Natuurlijk blijven de gameplay en het audiovisuele gedeelte van de game staan als een huis, maar de game voelt door de aanwezigheid van maar één wingman toch meer aan als een uitbreiding dan als een volwaardige game. Uiteindelijk zou dit gezegd kunnen worden voor de hele reeks na Ace Combat 4, want andere ontwikkelaars voegen voor hun games veel meer toe dan alleen een paar extra opties. Dit gebrek aan vernieuwing heb ik dan ook zwaarder laten meetellen in het cijfer. Toch is de game te genieten voor zowel de fans als de beginners. Het verhaal, hoewel van iets mindere kwaliteit dan zijn voorgangers, plus de eerder genoemde positieve aspecten zorgen toch weer voor een vermakelijke game.