Vanavond zond het televisieprogramma Zembla een documentaire uit rond het fenomeen gameverslaving. De strekking van het programma was voorspelbaar en eenzijdig: online games zijn verslavend en de mensen die het spelen houden er geen sociaal leven op na. Aan het woord kwamen de bekende partijen. Ouders van verslaafde gamers, de verslaafde gamers zelf, een wetenschapper die zich in gameverslaving verdiept heeft en uiteraard de wonderdokter op het gebied van gameverslaving, Keith Bakker. Naast de stelling dat games verslavend zijn, werd ook benadrukt dat ontwikkelaars games bewust verslavend maken en zo min mogelijk proberen te doen om verslaving tegen te gaan. Oftewel, dat Blizzard en consorten bewust de sociale levens van tienduizenden gamers ruïneren. Een partij die echter niet aan het woord kwam, waren de partijen die juist bestrijden dat games verslavend zijn. Aanvankelijk dacht ik even dat dit te wijten was aan Zembla zelf, een programma dat wel vaker andere denkwijzen achterwege laat om zo een beter punt te kunnen maken. Maar aan het eind van de uitzending bleek dat Zembla wel degelijk geprobeerd heeft om ook Blizzard of Vivendi om een reactie te vragen. Alleen, die kregen ze niet. De kritische vragen bleven onbeantwoord. Het enige wat ze kregen was een e-mailtje met standaard antwoorden, waarbij onder andere wordt verwezen naar de 'parental control'-opties, die naar verluidt voor de meeste gamers makkelijk te omzeilen zijn. Dat Blizzard besloot niet aan het programma mee te werken, werkt behoorlijk tegen ze. Niet alleen zorgt het ervoor dat Zembla een heel eenzijdig beeld schetst en het fenomeen gamesverslaving nog verder doorgedrongen is in de publieke opinie, het voelt vooral als een stilzwijgende bekentenis van het bedrijf zelf.  Wie zwijgt stemt toe immers en als je niets te verbergen hebt kun je zelfs de meest kritische journalisten te woord staan. Maar Blizzard gaat bewust alle vragen uit de weg. En dat is ook logisch, want ze hebben iets te verbergen. Blizzard weet zelf namelijk dondersgoed hoe verslavend hun games zijn. Die verslavingsfactor is nodig om mensen in eerste instantie aan het spel te binden en ervoor te zorgen dat ze ook op langer termijn verder blijven spelen. Alleen werkt het beloningssysteem in World of Warcraft zo, dat zeer intensief spelen de grootste beloning oplevert voor de speler. Hierdoor zorg je niet alleen dat gamers het spel blijven spelen, maar dat ze het zoveel moeten spelen dat daardoor hun sociale leven naar de knoppen gaat.  Die uitwassen zijn niet alleen slecht voor de gamers, het imago van World of Warcraft en games in het algemeen, maar ook voor Blizzard's zelf. De zeer intensieve World of Warcraft-gamers kosten namelijk meer geld dan dat ze opleveren. Het zijn juist de mensen die nog wel een abonnement hebben maar slechts sporadisch spelen, waar Blizzard veel geld door binnen haalt. Die gamers doen namelijk een veel minder grote belasting op de servers van het bedrijf. Daarnaast zouden de negatieve uitwassen van de intensieve spelers er wel eens voor kunnen zorgen, dat andere mensen terughoudender zijn om aan World of Warcraft te beginnen. Juist daarom is de terughoudendheid van Blizzard in de Zembla-documentaire des te opvallender. Men heeft namelijk geen directe baat bij de echt verslaafde gamers en heeft dus prima argumenten op zak waarom de schuld niet bij henzelf ligt. Daarnaast zou men er goed aan doen om eens concrete maatregelen te nemen die ervoor zorgen dat intensief spelen geen voordelen meer oplevert voor de spelers. Hierdoor laat men zien dat ze niet doelbewust de sociale levens van mensen ruïneren en tegelijk maakt men World of Warcraft geschikt voor een nieuwe groep gamers (lees: abonnees) die misschien wel World of Warcraft willen proberen, maar hun sociale contacten daarvoor niet op willen geven.