Ik strik de veters van mijn schoenen, trek mijn warme leren jas aan en knoop mijn sjaal strak rond mijn nek. Klaar om het gure weer buiten te trotseren. De wintermaanden zijn weer in aantocht en dat is te merken ook. De dagen worden korter, de nachten langer en mijn lichaam begint weer langzaam aan te snakken naar de warme zonnestralen die volop je huid strelen tijdens de lente en zomer. De meeste mensen trekken tijdens de eindejaarsperiode lekker hun stulp in om te genieten van gezelligheid, warmte en wat quality time met familie en vrienden. Voor ons gamers breken nu de mooiste maanden van het jaar aan: de meest veelbelovende games komen rond deze periode uit en aangezien er buiten weinig valt te beleven, heb je des te meer reden om lekker binnen op je bank te ploffen met een hapje en drankje en te genieten van de nieuwste spellen. De laatste maanden van 2007 kunnen nu waarschijnlijk al de boeken in als fantastische tijden waarin enorm goede games het daglicht zien. Zo heb ik net Uncharted en de nieuwe Ratchet uitgespeeld, ligt Mass Effect al te spinnen in mijn Xbox 360 en The Orange Box smeekt om mijn aandacht. Genoeg te spelen dus, maar ook dit jaar duikt er een terugkerend ritueel bij mij op; het herspelen van bepaalde games die elk jaar weer rond deze periode hun weg naar mijn knuistjes weten te vinden. Dit jaar is het niet anders. Er is een aantal games dat ik ieder jaar weer rond deze tijd herspeel. Eén daarvan is mijn favoriete game aller tijden: Final Fantasy IX. Ik speelde deze game voor het eerst rond november 2000. Voor mij ging een tweede wereld open zoals ik die voorheen nog niet had meegemaakt. De hele winter van 2000/2001 heeft de game mijn leven beheerst en tot op de dag van vandaag is voor mij het gevoel van het winterseizoen onlosmakelijk verbonden met deze game. Ik ga dan nog steeds ieder jaar terug naar Alexandria om weer samen met Zidane en co op avontuur te gaan. Elk jaar is het weer een fantastisch herzien van oude vrienden en gegarandeerd een weergaloos verhaal. Een andere game die ik ook trouw ieder jaar weer opstart, is Metal Gear Solid. Ook deze game speelde ik het eerst in de winter, die van 1998 om precies te zijn. Bij deze game heb ik eveneens het gevoel dat hij het beste tot zijn recht komt wanneer de kachel staat te gloeien, de sneeuwvlokken buiten naar beneden dwarrelen en ik mij lekker in bed of de bank kan nestelen onder een warme deken met een kop hete chocola of anijsmelk. Niet geheel vreemd, wanneer je je bedenkt dat het grootste deel van Metal Gear Solid zich afspeelt in het ijzige Alaska. Deze twee games zijn de games die ik elk jaar rond deze tijd religieus herspeel, hoeveel toffe (nieuwe) games er op dat moment ook op me liggen te wachten. Ik kom op dit moment om in de vette nieuwe games en terwijl ik de hete adem van collega's Jaap en Erwin in mijn nek voel als een horde hitsige bloedhonden die snakken naar mijn teksten, zit ik de laatste tijd weer elke avond te genieten van twee kunststukken die mijn jeugd voor een deel hebben gevormd. Het is moeilijk om aan te geven waar dit terugkerende ritueel precies uit voort vloeit. Het sentiment gaat dieper dan simpelweg nostalgie, het is voor mij veel profaner dan dat. Het voelt gewoon als een herzien met oude kameraden en het opnieuw beleven van waanzinnige avonturen en verhalen. Ik kijk eigenlijk ieder jaar weer uit naar het einde van het jaar, zodat ik eerdergenoemde games weer kan spelen, al dan niet aangevuld met ander speelvoer uit vervlogen tijden. Het is een gevoel wat je mee moet maken en wat je dient te kennen, wil je precies weten waar ik het over heb. Woorden schieten nu eenmaal te kort om deze emotie volledig te kunnen beschrijven. Deze games zijn voor mij echte klassiekers en blijven oneindig speelbaar, zoals een rasechte klassieker behoort te zijn. Het gevoel wat ik krijg als ik weer het ontroerende subplot van Vivi Ornitier volg, of tegen Sniper Wolf vecht, is werkelijk onbetaalbaar en is voor mij één van de belangrijkste redenen waarom videogames nog steeds het ultieme tijdverdrijf zijn. Terwijl ik dit aan het schrijven ben, krijg ik weer zin om vanavond mijn trouwe PSX aan te zwengelen en verder te gaan. Een avondje heerlijk Tetra Master spelen, ik kan niet wachten! Wat zeg je Jaap? Waar mijn recensies blijven? Zucht, m'n maatjes zullen nog even op me moeten wachten, ben ik bang…