Er is eigenlijk één enkele uitgever waar ik consoles voor koop, puur om de games van die uitgever te kunnen spelen. De naam mag geen onbekende zijn voor mensen die mij een beetje kennen, Square Enix is namelijk voor mij synoniem aan kwaliteitsgaming. Het begon allemaal voor mij met Final Fantasy VI voor de SNES en vanaf dat moment is het eigenlijk 'bergafwaards' gegaan. Final Fantasy is met afstand mijn favoriete serie en ik hou elke aankomende game van Square Enix nauwlettend in de gaten. Het is dan ook één van mijn levensdoelen om alle grote titels van Square een keer gespeeld te hebben in mijn leven. Mijn liefde voor het bedrijf gaat diep. Erg diep. Er komt echter altijd wel een moment waarop je gewoon even wat zelfreflectie toe moet passen. Hoezeer ik de dingen die Square Enix voortbrengt ook graag met een roze bril op wil bekijken, ook ik moet toegeven dat het bedrijf de plank zo af en toe gruwelijk mis slaat. Zo heeft Square al meerdere keren een geliefde franchise om zeep geholpen door enorm halfslachtige vervolgen uit te brengen (het erbarmelijke Dawn of Mana springt ter geest) en hebben ze daar in Tokyo een enorme liefde voor geld, wat er meer dan eens voor zorgt dat ze constant producten met een bekende naam uitbrengen om maar zoveel mogelijk geld te verdienen. Twee voorbeelden van dit laatste feit zijn de film Final Fantasy VII: Advent Children en de game Dirge of Cerberus: Final Fantasy VII. De eerste een enorm mooie film met een zwak plot en de tweede een opvolger van een baanbrekende RPG die helaas elke vorm van kwaliteit moet missen. Het ziet er zelfs naar uit dat Square voorlopig nog wel even door gaat met het uitmelken van de 'Compilation of Final Fantasy VII', net zo lang tot de uiers van deze gouden koe zijn gereduceerd tot slappe stukken rosbief. Naast het uitmelken van bekende producten, heeft Square er ook wel een handje van om bepaalde delen van franchises tot vervelens toe uit te brengen, soms met minieme verbeteringen. Neem nu het eerste deel van Final Fantasy. Sinds diens initiële release op de Famicom in 1987, is de game in acht (!) verschillende vormen verschenen, waar ik (gek als ik ben) er zeven van bezit met de recente release op de PSP als laatste wapenfeit. De game heeft inderdaad door de jaren heen flink wat aanpassingen gekregen, maar het spel zelf verandert niet en de kern is na al die jaren nog steeds hetzelfde. Wat betreft het dertiende deel in de serie voorzie ik niet echt tijden van glorie. Er zijn op dit moment al drie games aangekondigd die allemaal met “XIII” in de titel rond lopen en als het aan Square ligt, zullen er nog minimaal zeven games bij komen. Of het met het getal te maken heeft weet ik niet, maar een dergelijke strategie kan alleen maar ongeluk betekenen, toch? En toch, ondanks al deze kwade gebeurtenissen en minder hoopvolle toekomstberichten, blijf ik toch ten volste vertrouwen in mijn favoriete bedrijf. Want hoe je het ook wendt of keert, als het er écht op aankomt, dan levert Square Enix kwaliteit, zoals we van hen verwachten. Neem nu Final Fantasy Tactics: The War of the Lions voor de PSP. Het is dan wel een remake van een decennium oude game, maar dankzij enkele treffende aanpassingen en het tijdsloze spel zelf, is dit naar mijn mening het allerbeste wat je op dit moment voor de PSP kunt krijgen. Final Fantasy XII werd geplaagd door wat ferme problemen tijdens de ontwikkelfase, maar de game zelf is een episch spel en een meer dan waardige incarnatie in de serie. Crisis Core: Final Fantasy VII maakt dan wel deel uit van de eerder genoemde uitmelk-compilatie, maar de eerste berichten uit Japan stemmen al hoopvol en het blijkt dat dit deel er eindelijk eentje is om in te lijsten. Zolang Square het nog voor elkaar krijgt om dergelijke titels te produceren, dan gun ik ze die enkele missers van harte. Want als het er écht op aankomt, dan levert het bedrijf games van de bovenste plank. Ik schreeuw het dan ook nog steeds met trots van de daken: Square, ik hou van je!