Maandagavond, een uur of zeven. Met het bord op schoot neem ik na een lange dag plaats achter de tv. Even ontspannen, een rondje zappen en ondertussen het eten oppeuzelen. Ik blijf hangen bij RTL Boulevard, het dagelijkse egostreelprogramma van Albert. Albert zelf is er die dag echter niet, en dus moet Gerschtanowitz het doen met Gordon en één of andere gladde kerel die ik nog nooit gezien had. Het blijkt Leco van Zadelhoff, een visagist en haarstylist die onder andere Leontine Borsato en Caroline Tensen mooi probeert te maken.

Het programma kabbelt lekker voort over zaken die geen mens zich interesseert behalve de Boulevard-kijker (en dat zijn er nogal wat, waar gaat het heen met de wereld). Totdat het moment aanbreekt waarin het programma besluit aandacht te besteden aan BAFTA-winnares Rhianna Pratchett. Waarschijnlijk vanwege de Elf Fantasy Fair (dit wordt er niet bijverteld), was Pratchett in Nederland om fans van haar werk van handtekeningen te voorzien. Pratchett is namelijk een scriptschrijver in de gamewereld en werkt na onder andere Mirror's Edge nu aan het verhaal van Overlord II. Reden genoeg om voor Boulevard een reportage te maken over de vrouw. Als klap op de vuurpijl mag Zadelhoff vervolgens het commentaar leveren na het zien van de beelden. Blijkbaar bedacht zelfs Gordon dat het beter was om je niet te wagen aan zaken waar je écht niets vanaf weet.

Want tenenkrommend, dat is nog een lichte benaming voor hoe het geheel in elkaar zat. Goed, Boulevard is een programma van 'het volk' en ook oma Truus uit Baddingsveen moet het allemaal snappen. Maar toch. Wanneer de voice-over de vrouw beschrijft als een “eerste level computernerd”, die als “vingervlugge PC-queen” met een “beursgespeelde duim” nu een “nieuwe highscore op haar cv wil zetten” en dus haar “joystick zet” in Overlord, dan weet je dat het mis is. Sarcasme, okay, maar alle deuren die al wagenwijd openstaan nog eens met een SWAT-beuk intrappen, is dat niet wat kort de bocht? Nog steeds geldt: het is Boulevard, dus we zijn wat gewend.

Maar dan begint Leco'tje na het zien van de reportage commentaar op het geheel te geven. En daar is waar het pas echt fout gaat.

“Als je dus maar heel lang voor de computer blijft zitten, zie je er dus zo uit. Ja, dat krijg je hè, een beetje verlept.”

Gordon proest het inmiddels uit van het lachen, maar of hij medelijden heeft met de manier waarop Leco zich voor schut zet of het oprecht grappig vindt, maak ik niet op. Want hoewel je lekker sarcastisch mag zijn en iemand best even voor schut kunt zetten, slaat dit natuurlijk werkelijk nergens op.

Gelukkig is Leco niet vies van een beetje zelfspot en geeft hij direct toe dat het “niet zijn wereld is”. Zijn volgende statement is echter waar het inhoudelijk past echter overhoop komt te liggen:

“De scene wat betreft games, het begint steeds meer op dat van een film te gaan lijken”

Nee Leco, dat begint het niet. Want als de huis-, tuin- en keukenzenders waar de massa zich mee vermaakt games nog steeds als een soort buitenaards voodoo-product blijven beschouwen, gaan games helemaal nooit op films lijken. Had meneer Peter Jackson, ook niet moeders mooiste, hier verteld over een nieuwe Lord of the Rings-film met dezelfde soort fantasy-perikelen als Overlord II, dan had Leco keurig de feitjes opgesomd en gezegd dat we allemaal uitkijken naar de film.

Dit gebeurt echter niet, want Leco heeft in de verste verte geen idee waar hij het over heeft. Ach, we moeten het maar voor lief nemen en oma Truus het plezier gunnen dat Leco even lekker kan zeiken op iets waar ook de gemiddelde Boulevard-kijker nog weinig van snapt. Maar films en games in één adem noemen, dat doet onze haarvriend toch even zelf de das om.