Het Van Dale Woordenboek omschrijft verslaving als 'geestelijk of lichamelijk afhankelijk van een bepaald middel door gewenning'. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik schuldig ben. Geen drugs, geen drank, geen internet, nee, zelfs geen World of Warcraft. Mijn verslaving heeft te maken met shreducation, harde muziek en een gitaar gemaakt van plastic. Inderdaad, Guitar Hero. Voor mij is Guitar Hero simpelweg het beste wat er tot nu toe op de Xbox 360 uitgekomen is. Geen Gears of War, Forza 2 of Oblivion dat hier zelfs maar bij in de buurt komt. Er is geen enkel spel zo verslavend als het spelen van een ware rockgod. De moeilijkheidsgraad die langzaam maar zeer goed opgebouwd wordt, de drang om steeds beter te worden en het samen spelen van een lied als Free Bird. Er is echter één aspect dat mij verschrikkelijk irriteert aan Guitar Hero. De grap is dat dit helemaal NIETS te maken heeft met de game zelf. Ook de belachelijk dure downloadable content ontsnapt aan mijn toorn. Neen, het zijn de mensen die Guitar Hero zien en meteen hun oordeel klaar hebben. Meer dan eens is het ondertussen voorgekomen dat ik iemand vertelde dat Guitar Hero simpelweg geniaal was. Ik probeer zoveel mogelijk mensen over te halen om Guitar Hero op zijn minst te proberen. Helaas krijg ik nogal vaak te maken met nogal wat scepticisme(ja, dit is een woord!) wanneer ik mensen vertel over mijn 'geloof'. Meest gehoorde 'argument' is toch wel: ik ga toch niet met zo'n nepgitaartje spelen. Als ik gitaar wil spelen dan koop ik wel een echte gitaar. Op het moment dat ik dit hoor beginnen mijn knietjes te knikken, mijn tanden te klapperen en lijkt mijn sluitspier zijn naam geen eer meer aan te doen. Ik snap deze mensen niet. Bij een game is het de bedoeling dat je je in een andere wereld wáánt. Het hoeft niet echt te zijn! Een voorbeeld lijkt me op zijn plaats. Forza Motorsport 2: Eén van de beste en meest uigebreide racegames ooit. Je koopt je virtuele autootje en gaat los op een virtueel circuit. Let op mijn woordgebruik ik voorgaande zin! Ik gebruik (ter versterking van mijn punt) twee keer het woord 'virtueel'. Dit betekent namelijk dat het niet echt is en dat ik me volledig bewust ben hiervan. Ik wéét dat ik geen echte auto koop! Ook heb ik niemand, maar dan ook werkelijk NIEMAND ooit horen zeggen over een racegame: Tsja, als ik wil racen, koop ik toch gewoon een auto! Waarom voelen mensen zich te goed om met een nepgitaartje in de hand volledig uit hun dak te gaan? Hoe kan het dat ze een gitaar vreemd vinden, maar zonder problemen een racestuur voor die topgame kopen. Of zelfs die light-gun voor dat ene schietspel? Waarom is het dan zo vreemd om een gitaarcontroller te gebruiken bij een game waarin je gitaar moet spelen? Ik heb Guitar Hero gekocht op de dag dat de game uitkwam voor de Xbox 360. Sindsdien ben ik dus een groot fan geworden. Ik ken enkele mensen die eerst nogal twijfelden over de game. Natuurlijk heb ik ze de gitaar in hun handen geduwd en ze waren meteen verkocht. Ik ken werkelijk niemand die Guitar Hero niet leuk vond. Guitar Hero schopt gewoon een flink berg aars. Dus voordat hier fervente gitaarspelers of sceptici hun gal beginnen te spuwen: Hebben jullie de game al gespeeld?