Soms zijn er games die je al van mijlenver aan ziet komen. Games waar je, als actief nieuwszoeker, zo mee bent doodgegooid dat je blij bent dat ze eindelijk uit zijn. Van Heavenly Sword werd al twee jaar geleden beweerd dat die game wel eventjes een nieuwe standaard zou zetten voor vechtgames; Nariko zou de natuurlijke opvolgster van Kratos zijn. Niet dus. De game was goed, maar niet God of War-goed, verre van zelfs.

Aan elk verhaal zitten twee kanten. Aan de ene kant zijn er de gehypte spellen, waarbij het meest futiele en belachelijk irrelevante nieuwtje overal de headline vormt. Aan de andere kant zijn er echter spellen waar je opeens tegenaan loopt. Die als het niets uit de hemel komen vallen en die je compleet verrassen. Ik wil jullie, beste lezertjes, zo'n verhaal vertellen.

Na een lange dag werken kwam ik alweer tamelijk moe thuis. Ik wist dat ik nog aardig wat games had liggen die behandeld moesten worden. Maar plotseling lag er nog een dikke envelop met PS3-games, onmiskenbaar met het handschrift van onze Iris en afkomstig uit het Gamer.nl kantoor. Behalve de game van The Simpsons (die me overig best wel tegenvalt) waren er nog vier (!) discs in de envelop aanwezig. Blanco discs.

Ik kon me niet herinneren dat ik al een mailtje gehad had welke games ik zou krijgen om te behandelen, dus het was een honderd procent verrassing wat me te wachten stond. Leuk! Alle vier de hoesjes droegen het logo van THQ. De eerste disc bevatte Juiced 2. Niet iets dat mij nou echt meteen interesseert, dus vol goede moed stopte ik disc twee erin. Ook Juiced 2... Daarna kwam WWE Smackdown vs. Raw 2008 en ik kan ook niet zeggen dat ik fan ben van gespierde topless mannen die net doen alsof ze elkaars nek breken.

Op disc vier stond Conan.

Conan is typisch een game die zich 'onder mijn radar' bevond. Ik had er wel eens van gehoord, ik had wel eens gelezen dat het een God of War-kloon was en meer niet. Praktisch wist ik niets van de game en opeens lag hij daar voor me, klaar om gespeeld te worden. Het hack-and-slash-genre ligt me wél uitstekend en aan dit type games raak ik de laatste tijd steeds meer verknocht. Ik ben nog steeds bezig met God of War, die ik sinds ik een PS3 heb voor de eerste keer backwards compatible kan spelen.

Afijn, laten we teruggaan naar Conan, Conan de Barbaar. Het mini-introstukje deed me denken: "Okee, wat is dit?" In een onduidelijke, onoverzichtelijke donkere gang hak je in op wat schimmen. Leuk... Maar wat zich vervolgens afspeelt op mijn beeldscherm tart elke beschrijving. Vooruit, dat is misschien wat overdreven, maar ik probeer alleen te zeggen dat Conan een goede game is. Een écht goede game. Beter dan Heavenly Sword sowieso.

In de review, die over enkele dagen zal verschijnen, lees je wel waarom (hint: geweldig vechtsysteem en extreem brute combat). Ik wil nu alleen zeggen dat sommige games die zich helemaal niet op je rader bevinden, plotseling als een mokerslag aankomen en je helemaal weten te grijpen. En andere games, waar je al jaren alles over volgt, uiteindelijk toch net niet brengen wat je wilt. En dat is nou typisch één van die leuke dingen aan het gamer zijn.