Siinterklaas is in het land en de climax van het feest wordt aanstaande woensdag bereikt als de goedheiligman zijn verjaardag viert en Nederland en masse aan de consumptie gaat. Omdat ik er graag vroeg bij ben, of eigenlijk omdat dit mij meegedeeld werd, vierde ik gisteren al met een select gezelschap mijn Sinterklaasfeest. En een feest dat het werd.

Althans, het werd uiteindelijk een feest, maar een kwartier voor het slot van de avond was de spanning nog te snijden en de sfeer alles behalve goed. Het geval? De gekregen cadeautjes van de kleinste jongen vielen tegen en een gigantische V-wenkbrauw werd opgezet. Conclusie: ik ben boos en Sinterklaas is een oetlul. Achter de teleurstelling van de mindere cadeautjes zat echter nog een viel diepere reden van onvrede. Al maandenlang wordt in het huis waar de GameCube nog regeert op haast aanbiddende wijze gepraat over de nieuwe toverdoos van Nintendo: de Wii.

Want een Wii, ooooh een Wii! Waar gamejournalisten, hardcore gamers en ander gameminnend publiek de laatste maanden een beetje lacherig hebben gedaan over het succes van het apparaat zonder een uitgebreide line-up aan games, is de situatie in de gemiddelde huiskamer totaal andersom. Aldaar is de Wii een vorst, een Messias. En enkel als deze Messias op z'n knieën uit Spanje naar het Noord-Hollandse huis zou kruipen, zou de avond van de jongen geslaagd zijn.

Overigens vergeet ik een kanttekening te plaatsen die wel van invloed is op het verhaal. Onder de reeks cadeau's bevond zich namelijk het spel Rampage: Total Destruction, voor, juist ja: de Wii. Een Wii-spel als je alleen een GameCube hebt, dat klopt toch niet? En dus werd vaders met een dodelijke blik verteld dat Wii-games niet, ik herhaal NIET, op de GameCube gespeeld kunnen worden. “Oh nee, dat wist ik niet?”, was de tekenende reactie. Het toneelstukje werd overtuigend neergezet en zelfs ik begon te twijfelen aan de kennis van de beste man.

Na een tirade over hoe graag de jongen een Wii had gewild en dat het beloofd was, besloot het ouderlijke paar de joker tevoorschijn te halen. Een grote doos werd uit de keuken gesleept en in een fractie van een seconde verschoot het gezicht van de jongen van mega, mega boos en verdrietig, naar euforisch, onoverwinnelijk en uitzonderlijk gelukkig. Hoe simpel de kindergeest toch te manipuleren is.

Het pakket werd gulzig uitgepakt en een schreeuw van geluk volgde: een Wii! Om het cadeau compleet te maken was er ook nog een tweedehands tv op de kop getikt en kon er een speciale Wii-hoek ingericht worden. Een uur later stond de jongen samen met zijn broer heftig bewegend te tennissen en lachte iedereen hard om de bizarre Mii's die gecreëerd waren.

Op dat moment gingen mijn gedachten naar een alternatieve versie van de avond, waarin de Wii niet door de schoorsteen gevallen was en een air van teleurstelling en woede het decor voor een 'gezellige' avond had gevormd. De Wii is meer dan een leuke console, het is in sommige gevallen zelfs de digitale belichaming van een engel: een redder in nood.