Een goed begin is het halve werk. Zit het eerste uur dat ik met een game doorbreng goed in elkaar, dan verkoop ik meestal mijn hart wel aan de game in kwestie. Veel games beginnen met een tutorial die negen van de tien keer zo tergend saai en langzaam zijn dat de vieze nasmaak nog lang in mijn mond blijft nasudderen. Dat is zonde natuurlijk. Het kan ook anders. Banjo-Kazooie, om maar eens een gouwe oude uit de kast te trekken, combineerde de tutorial met veel humor. Leuker is echter nog als je meteen in het avontuur wordt gegooid en door de knappe kunsten van de ontwikkelaars zonder dat je het merkt aan de besturing went. Metroid Prime en Half-Life 2 bijvoorbeeld zijn hier heel kundig in. Eigenlijk heeft een goede game (of geliefde) geen handleiding nodig; haar besturen gaat vanzelf. Het gaat om de binnenkant! Zijn we intussen al over deze fabel heen? Ik zal het maar eerlijk toegeven: een aardige meid met veel humor is belangrijk, maar ik wil toch ook een leuk koppie en een adembenemend figuur. Uiteindelijk is dat figuur niet hetgene dat je gelukkig zal maken, maar het zorgt er wel voor dat ze opvalt en dat je met veel zin aan de gameplay begint, om maar in game-termen te blijven. Zo werkt het voor mij dus ook met games. Natuurlijk wil ik goede gameplay, maar ik zou liegen als ik zou beweren dat graphics mij niet bezig houden. Ik word graag van de adem benomen door spectaculaire actiescènes. Uiteindelijk wen je er aan en dan moet de gameplay nog steeds als een huis staan natuurlijk. Ze moet lekker kunnen babbelen. Sommigen zitten maar stil in een hoekje, anderen klinken als een raar beest als ze beginnen met praten. Nee, niet allemaal zijn ze met een mooi klinkende stem gezegend. Daarom is het ook zo speciaal als je er eentje tegen komt die perfect klinkt. Neem nou Uncharted: Drake's Fortune. De voice acting is hier van zo'n hoge kwaliteit dat het verder absurde verhaal geheel geloofwaardig over komt, of toch in ieder geval honderd maal geloofwaardiger dan in de meeste games. Goede voice acting, daar val ik als een blok voor. Ze is nieuw. Het leukste is gewoon wanneer ze net op de markt komt kijken, wanneer ze nog niet gebruikt is door talloze anderen. Dan is de gameplay nog zo nieuw, zo fris, zo uniek. Tegenwoordig is het erg moeilijk om nog nieuwe genres te verzinnen, maar als het ontwikkelaars lukt, of in ieder geval een nieuwe combinatie van genres, dan geeft dat een erg goed gevoel. Vaak neem ik de schoonheidsfoutjes dan op de koop toe: die wegen niet zwaar mee in mijn uiteindelijke oordeel. Wanneer ik dan terug moet kijken op mijn tijd met haar, kan ik alleen maar denken aan hoe anders, hoe nieuw het was. Als je dan uiteindelijk wat quality time met haar mag besteden, moet de gameplay dus ook goed zijn. Het feit dat ik met haar mag spelen, is natuurlijk niet genoeg. Het moet wel leuk zijn. Ze moet goed reageren als ik op de knoppen druk. Ik moet feedback krijgen en uiteindelijk moeten we er beiden van genieten. Ehh... een game kan niet genieten natuurlijk, dus let even niet op die laatste zin. Je denkt nu misschien: goh, logisch, natuurlijk moet een game goed reageren op de knoppen die je indrukt. Helaas komt het nog vaak genoeg voor dat dit niet het geval is. Om God weet wat voor reden voelt het besturen van een karakter vaak als het verschuiven van een blok beton, of het uitvoeren van een sprong als het trachtten een mier zelfstandig een salto te laten doen. De klassieke franchise hebben de juiste mechanieken onder de knie, maar hoe zit het met al die gelicenseerde troep? Willen die boven de middelmaat uitkomen, dan mogen ze de bewegingen wel eens wat meer afstemmen op de knoppen.

Uiteindelijk gaat het erom dat er genoeg leuke dingen te beleven zijn met games om er helemaal verliefd op te worden. Heb je dus geen partner om deze Valentijnsdag mee te delen, ga dan lekker een favoriete game spelen. Daar houd je toch ook van? Volgende Valentijn post ik hier een liefdesgedicht over een game. Ook leuk.