Zoals de naam Legends of WrestleMania al doet vermoeden, mogen we met de oude rotten uit de worstelsport aan de slag. Uiteraard kan de goedgebruinde, geelbesnorde Hulk Hogan niet ontbreken en ook André the Giant, de corpulente legende die door Hogan van het voetstuk werd geduwd, mag niet ontbreken. Verder zat in onze previewversie ook The Rock nog, nu b-acteur, die buiten de ring meestal Dwayne Johnson heet.

Qua inhoud is onze previewversie karig: we mogen een exhibition match spelen tegen de computer of één historische wedstrijd dunnetjes overdoen. We kiezen voor dat laatste en krijgen de legendarische match voorgeschoteld waarin André the Giant door Hulk Hogan wordt verslagen. De wedstrijd wordt ingeleid door een filmpje met historische beelden die je in de stemming moeten brengen voor het echte werk. Uiteraard krijgt elke worstelaar een waardige entree. André wordt voorgereden met een karretje en laat zijn ronde blubberbuik in te strak latex aan het publiek zien. Hij glimt van de zweetdruppeltjes, net als Hogan die leven later wel op eigen benen de ring weet te bereiken en handig het publiek bespeelt. Zijn torso is in Legends of WrestleMania nog net wat onrealistischer gespierd dan in het echt, maar de juiste spieren lijken wel mee te bewegen met zijn ledematen.

Worstelgames staan niet bekend om hun meest dynamische gevechten. De stevige kerels bewegen stug en veel van de spectaculaire moves zijn volledig voorgebakken. Toch zat er achter die wat kunstmatige façade meestal nog best interessante gameplay verscholen. Legends of Wrestlemania geeft echter nog wat minder controle over het gevecht dan Smackdown vs. Raw. Je hoeft maar een enkele knop in te drukken om een hele sequentie aan spectaculair ogende aanvallen op je tegenstander los te laten. Het hele spel is te besturen met slechts één analoge stick en de vier gekleurde knoppen op je controller. Het komt vooral neer op het tijdig counteren van vijandige aanvallen, af en toe een quick-time event tot een goed einde brengen en een hele hoop buttenbashen. Er gebeuren soms de meest gekke dingen omdat je toevallig op een context-gevoelige plek een bepaalde knop indrukt en slechts zelden omdat je het van plan was.

Toch zijn er wel wat leuke vondsten. Het systeem waarmee je een knock-out voorkomt is leuk bedacht. Je kunt kiezen tussen buttonbashen of de knop gewoon ingedrukt houden. In beide gevallen loopt een metertje vol dat je op de juiste plek moet stoppen. Houd je alleen de knop ingedrukt, dan gaat dit metertje steeds sneller en wordt het lastig hem tijdig te stoppen. Buttonbash je, dan ga je te langzaam om binnen drie tellen het stopgebied te bereiken. Een juiste balans vinden tussen snelheid en zekerheid, en dat binnen drie seconde, is het doel.

Legends of WrestleMania versimpelt de gameplay van Smackdown vs. Raw behoorlijk, maar zal daarmee geen mensen over de streep trekken die normaal niet van worstelen houden. Worstelfans zullen de bekende commentaarstem van vroeger horen, lang vergeten arena's herkennen en de helden uit hun jeugd in digitale vorm mogen besturen, maar ook voor hen is de eigenlijke gameplay misschien wat te beperkt. Niet-worstelfans zien vooral een traag en weinig interactief vechtspelletje waarin je personage spectaculaire dingen doet die je zelf niet eens voor ogen had. Het is een worstelgame als alle andere: net zo vooropgezet als het worstelen zelf. Zou het niet leuk zijn als we ooit wat meer naar eigen inzicht met de tegenstander mogen stoeien? Misschien dat een casual gamer met passie voor zwetende mannen precies zijn ding vindt in Legends of WrestleMania. Wie weet slaagt THQ erin om de game voor april dusdanig aan te passen dat het ook andere doelgroepen weet aan te spreken.