Ik betrapte mezelf er tijdens de Gamescom op dat de potentie van Titanfall nooit tot me was doorgedrongen. Ik merkte bij andere journalisten dat ik daar niet alleen in stond. Respawn Entertainment moet zich nog bewijzen, en met het Activision-debakel in het achterhoofd zou Titanfall een vuurproef worden van jewelste. Sommige mensen willen dat Titanfall faalt, anderen willen oud-Infinity Ward-hoofd Vince Zampella zien schitteren op het hoogste podium.

Ik was na de E3 enkel voorzichtig enthousiast, en dat gold voor velen. Daar maken we op Gamer, na een officieuze hands-on-sessie, resoluut korte metten mee. De combinatie van snelle actie, een vloeiende besturing en een weinig origineel maar desondanks eigen stijltje, staat garant voor een shooter die leuker is dan alle multiplayershooters die ik tot nu toe op een beurs heb gespeeld. En dus kan ik na al die jaren zeggen dat we er weer een hebben: een shooter waar je een console (in dit geval een Xbox One) of pc voor koopt.

Morbide wensen

Zoals gezegd is Titanfall niet mooi. We speelden de game op een krachtige pc, maar hadden bij vlagen het gevoel op een Xbox 360 te spelen. Het stijltje compenseert dat gebrek aan grafische overtuigingskracht. De Titans, de gigantische mechs waarin spelers na het behalen van genoeg punten kunnen plaatsnemen, hebben genoeg uitstraling zonder corny te zijn, in tegenstelling tot veel van hun Japanse concollega's. En ook de wapens zijn behoorlijk uniek. Met name het pistool dat met één kogel meerdere vijanden kan 'locken' en uitschakelen voldoet aan mijn morbide wensen.

Wat mij direct opviel – we speelden een team deathmatch-achtige modus op een kleine, compacte map - is dat Titanfall een uitstekende balans kent. De mechs zijn vrij snel kapot te krijgen en het duurt niet heel lang voordat je zelf in een Titan plaats kunt nemen. Zo draait de strijd niet om 'de Titans versus de Titans', waarbij de soldaatjes enkel een dienende rol hebben. Nee, ieder individu kan het verschil maken, zolang hij of zij maar goed of slim genoeg speelt.

Dikke Titan

Daarin speelt de mobiliteit en finesse van de 'Pilots' (want zo heten de voetsoldaten) een grote rol. Gunz Online is geen bekende game, maar het is wel het beste refentiekader als je een beeld wilt schetsen van de ongelofelijke finesse waarmee personages zich in Titanfall door een level bewegen. Wallrunnen, jumpen, doublejumps, doublewallruns: in Titanfall rijg je ze moeiteloos aan elkaar. De Titans zijn minder mobiel en daarom allerminst de beste of leukste speeloptie bij uitstek.

Een voorbeeld: in een smalle straat ren ik van muur naar muur. Ik benut het juiste momentum om me af te zetten en heb zo zeker twintig seconden de grond niet meer geraakt. Ondertussen leg ik  - al muurrennende - twee vijanden neer met mijn automatische shotgun en sprint ik naar het einde van de straat, waar een Titan de doorgang blokkeert. Hij ziet me niet. De muur raakt op. Ik zet me af, spring in de Titans nek en begin op hem in te schieten totdat zijn generator het begeeft. Wellicht klinkt dat weinig spectaculair, maar op zo'n  moment waar je je in Titanfall oprecht een superheld.

Wapenfeit

Het is een van de vele voorbeelden van hoe je een Titan kunt uitschakelen. Het is tekenend dat je je zonder Titan zo machtig kunt voelen, maar het is vooral ook illustratief voor de grootste kracht van deze game: Titanfall is ontzettend speels en leuk. Speelser en leuker dan vrijwel iedere game die ik op de beurs gespeeld heb. Zoals gezegd, dat is een groot wapenfeit. Maar er is geen groter wapenfeit dan de exclusiviteit van Titanfall zelf. Daar zal Microsoft zich heel bewust van zijn.