Rust begint als elke andere survival crafting game: je begint met lege handen en moet vanuit kleine beginselen een bestaan vormgeven. Je mept een aantal keer met een steen tegen een boom en je hebt hout. Vind vervolgens rots en je maakt een simpele bijl. Hiermee verzamel je sneller andere grondstoffen en voor je het weet heb je een inventaris vol met hout, steen, metaal, zwavel en ijzer en ben je klaar om je leven in Rust te beginnen.

Van hieruit is het aan jou om te beslissen waar je deze grondstoffen aan wilt besteden. Je kunt bijvoorbeeld een nederzetting bouwen of verschillende wapens maken. Schop het ver, en je kunt een huis creëren met meerdere verdiepingen, vallen om in te trappen en stalen deuren om doorheen te breken voordat de vijand bij jouw zuurverdiende spulletjes kan komen. Dat, terwijl jij voorzien bent van kevlarbepantsering, een shotgun met genoeg ammunitie om een heel leger te doden en een lading C4 om de huizen van andere spelers te slopen.

Je trouwe tweevoeter

Dat is allemaal leuk en aardig, maar zo makkelijk is het niet om te van de grond te komen in Rust. Om elke hoek kan namelijk de grootste bedreiging voor je bestaan zitten: andere spelers. Je weet namelijk nooit wat hun intenties zijn en hoe ze omgaan met hun medemens. De één kan een wapen op je richten en door de chat gillen dat je alles uit je inventaris moet gooien en je alsnog gewoon neerknallen, terwijl de volgende misschien vraagt naar iets specifieks, je gelooft op je woord en je vervolgens laat gaan.

Het wil ook wel eens voorvallen dat er een groep ervaren spelers langs rent, om stil te staan bij jou, als groentje, en vervolgens openlijk te gaan overleggen wat ze met je willen doen. Het is vooral erg persoonlijk, alsof iemand je woning binnenvalt en je gebruikt wordt als deurmat. Andere psychologische spelletjes zijn bijvoorbeeld constant een verschrikkelijk irritant geluid maken via een microfoon om andere spelers gek te maken en ze zo uit hun verstopplaats te lokken, of door simpelweg te bluffen en dreigen. Rust staat en valt met deze situaties. Aan de ene kant zijn het geweldige momenten die de werkelijke aard van mensen kan tonen in bepaalde situaties, maar aan de andere kant kan het je spelplezier ook erg negatief beïnvloeden. 

Herstarten

Het is niet bepaald makkelijk om te verzamelen wat je nodig hebt om te overleven, laat staan om verder te komen in de spelwereld en daadwerkelijk een speler te worden waar anderen bang voor zouden zijn. Als je dan eindelijk genoeg hout hebt om de beginselen van je burcht neer te zetten, en iemand schiet je zonder pardon neer voor je spullen, is het erg frustrerend om weer helemaal opnieuw te beginnen. Zo gaan er gemakkelijk uren aan voortgang verloren.

Hoe toegankelijk Rust is, is dus puur en alleen afhankelijk van de mensen die je treft. Omdat de intenties van andere spelen nooit gelijk duidelijk zijn, is het moeilijk om te peilen of je op de juiste plek bent. De mechanieken onder de knie krijgen zou je daarom het beste kunnen doen op een rustige server. Maar aan de andere kant verslaat dat wel het doel van het spel: krampachtig proberen te overleven, in een wereld waar alles en iedereen je vijand kan zijn. Uiteindelijk maakt het niet uit wat je doet, zolang het maar de spelervaring oplevert die jij zoekt.

Eerste ervaringen

Onze eerste ervaringen met Rust zagen er precies zo uit. We trokken eenzaam de wereld in om op de harde manier te leren hoe het allemaal in elkaar steekt. Dat vereist doorzettingsvermogen, want achter de hoge muur wat de toegankelijkheid van Rust is, schuilt een diepgaande survivalgame die heel wat in zijn mars heeft. De komende weken gaan we de game daarom veelvuldig spelen, zodat we je later precies kunnen vertellen hoe overleven echt in elkaar steekt.