Metrico is zo’n zeldzame (2D-platform)puzzelgame die de speler om de paar minuten ontzettend slim laat voelen. Dat gevoel weet het op te wekken niet doordat het de speler bombardeert met tools, mogelijkheden en een hintsysteem, maar juist door het verdraaid eenvoudig te houden. In de eerste spelwereld is het silhouetten mannetje dat je bestuurt en laat springen het enige ‘gereedschap’ om de spelwereld om je heen te beïnvloeden.

Vanaf de eerste seconde voelt dat intuïtief; er komt een puzzel in beeld en door met je figuurtje bewegen, veranderen platformen van bijvoorbeeld hoogte en richting. Spring je in die ene kamer, dan schiet een blok abrupt naar beneden dat eerder nog boven je uittorende doordat het reageerde op het feit dat je van links naar rechts had gelopen. Door de effecten te analyseren en vooral ook te experimenteren kom je vaak een heel eind. Het mooie van deze opzet is dat je een puzzel oplost door het echt ‘helemaal zelf’ te hebben bedacht en uitgevoerd. Wat nou hintsysteem of GameFAQs?

Oplossing niet gevonden

Uiteraard zou Metrico geen echte puzzelgame zijn als je af en toe niet flink op het verkeerde been gezet wordt. Soms wordt het zijaanzicht van een puzzel zo geprojecteerd dat je constant probeert via de onderzijde van het level verder te komen, terwijl de oplossing bovenin gniffelend net wel/niet in het zicht op de speler ligt te wachten. Op andere momenten ligt de oplossing in het feit dat je jezelf in een onoverkoombaar ravijn moet werpen; een klein knipoogje naar de leaps of faith die je soms in platformers maakt als je het even niet meer weet.

Het stukje Metrico dat we konden spelen, voelde qua opbouw in ieder geval erg sterk. Een paar introducerende puzzels, een mentale blokkade om je een nieuw mechaniekje te laten ontdekken, gevolgd door weer wat opbouwende puzzels. En vervolgens was daar weer een nieuwe pittige uitdaging waar je al snel een paar minuten mee bezig bent.

Nieuwe rekenmogelijkheden

Het begin van Metrico is uitermate eenvoudig gehouden om spelers mentaal voor te bereiden op wat komen gaat. Daarnaast is het dan nog even volop te genieten van de simplistische vormgeving die wat doet denken aan een kruising tussen Exit (de hoofdpersoon), Journey (de achtergrond) en Echochrome (de levelelementen). Het eenvoudig gehouden design valt later niet meer op omdat de puzzels snel in moeilijkheid stijgen.

Zo krijg je in de tweede spelwereld de mogelijkheid je spelfiguur terug te teleporteren naar vaste posities in het level. Hierdoor resetten sommige elementen zichzelf, maar andere weer niet. Waar je eerder nog enkel te maken had met het kijken hoe de X- en Y-as waren te beïnvloeden, dien je plots ook rekening te houden met een exacte positie van jouw spelfiguur. Een hele nieuwe dimensie die Metrico toch moeiteloos direct weet over te brengen.

Metrico + poetswerk = ??

Metrico is een ontzettend veelbelovende titel die momenteel exclusief in ontwikkeling is voor de Vita, hoewel de versie die wij speelden nog niet gebruikmaakte van specifieke Vita-functies. Die moeten er uiteindelijk wel in komen, aldus de jongens van het Nederlandse Digital Dreams. We zijn benieuwd hoe dat uitpakt, want functies missen deden we geen seconde.

Als het constante niveau van de tot op heden getoonde puzzels en opbouw vastgehouden kan worden, dan is het enkel een vraag hoe ver de game opgepoetst kan worden. Soms misten we een sprong meer omdat deze lastig haalbaar was, dan dat we niet snapten hoe de puzzel werkte. Weet Digital Dreams dat soort oneffenheden weg te werken en kan het spelers in latere werelden blijven verrassen (met bijvoorbeeld Vita-foefjes), dan hebben ze één van de beste puzzelgames van de laatste jaren te pakken.