Dit neemt overigens niet weg dat het verhaal wel degelijk de moeite waard is om te volgen. Alleen neemt het op geen enkel moment de proporties aan van een Ico of Shadow of the Colossus. Maar verwacht je geen diepdravend epos, dan kan avonturenspel Majin je nog wel eens verrassen. Je speelt als degenerieke dief Tepeu en komt per toeval een gigantisch wezen - een Majin genaamd Theoten - tegen. Zoals het een avonturenspel betaamt, ga je samenwerken en al gauw word je dikke maatjes.

Het is vooral de interactie tussen deze hoofdpersonages die het verhaal draagt. Vrij vroeg in het spel zitten Tepeu en Theoten bijvoorbeeld in het gras na te genieten van hun ontsnapping uit een woest kasteel. Tepeu is benieuwd naar de achtergrond van zijn compagnon. Deze krabt zich letterlijk eens achter zijn stenen en met gras begroeide oren en zegt met Yoda-Engels dat 'ie zich nog maar een paar dingen herinnert.

Kinderlijk met een twist
Dan krijgt de scene een bijna Disney-achtige wending. Theoten krijgt een flashback, die via een soort prentenboek wordt verteld. Blijkbaar beschermt hij anderen in hun strijd tegen het kwaad en zet hij alles - zelfs zichzelf - daarvoor opzij. Het heeft wel iets weg van de Grote Vriendelijke Reus, maar dan met een redelijk naïeve en veel liever uitziende gigant. Wanneer de dief vervolgens tegen hem zegt dat zij vriendjes zijn, is het oh zo schattige plaatje compleet en ga je vol goede moed proberen om het gevallen koninkrijk te redden.

Door het beeld wat ik schets zou je kunnen denken dat Majin een erg kinderlijk spel is. In zekere zin klopt dit ook wel. Toch is het geen spel dat alleen voor kinderen leuk is. Er hangt namelijk een aantrekkingskracht rondom de game die vergelijkbaar is met die van filmstudio's Disney en Ghibli. De humor is uiterst zorgvuldig uitgekozen en spreekt meerdere generaties aan. De band tussen de Theoten en Tepeu speelt zich bovendien op meerdere niveaus af, mede doordat het spel vrij veel aan de verbeelding overlaat.

Samenwerken
Daarbij zorgt de Majin voor een paar verfrissende spelmechanieken. Je kunt hem namelijk opdrachten geven, zoals het aanvallen van monsters of het omduwen van een rotswand. Deze opdrachten moet je hem ook wel geven, want in je eentje leg je al snel het loodje. Tepeu kan wel een of twee zwakke monsters aan, maar een geëvolueerde vorm is hem al snel de baas. Als je samenwerkt met de Majin ben je bovendien een stuk sterker. Na een paar succesvolle combo's heb je genoeg orbs verzameld om een gezamenlijke aanval uit te voeren. Doe je dit geregeld, dan verdien je ook meer rode orbs dan wanneer je afzonderlijk van elkaar vecht. Door dit goedje groeit de band met Theoten en speel je nieuwe vaardigheden vrij. Het is een simpel en helder principe dat uitnodigt om daadwerkelijk samen te werken.

Na een gevecht stuit het komische duo meestal op een puzzel. Echt verrassend is dit niet, want het is een rasecht avonturenspel dat zich afspeelt in een koninkrijk vol enorme paleizen en grotten. De puzzels voelen gelukkig niet aan als verplichte nummertjes. Net als bij de gevechten komt dit met name door de Majin. Tepeu is lang niet altijd in staat om de puzzels alleen op te lossen. Hij moet maar hopen dat zijn maatje hem te hulp schiet. Alhoewel, 'hopen' is misschien niet het juiste woord. Je stuurt Theoten gewoon aan en hij zal je opdrachten meestal gewoon uitvoeren.

Hierdoor ben je uiteindelijk toch zelf op zoek naar een oplossing. Het punt is namelijk dat je vanuit twee personages moet redeneren. Alleen Theoten kan bijvoorbeeld een enorme katapult besturen en een meterhoge deur openen. In het begin liggen de oplossingen overigens wel erg voor de hand en hoef je maar sporadisch samen te werken, laat staan op een verrassende manier. Het idee leent zich in ieder geval uitstekend voor wat complexere puzzels, waarbij Tepeu en Theoten tegelijkertijd een lastige opdracht uitvoeren en tussendoor nog een paar monsters moeten doden.

Hoe de samenwerking er uiteindelijk uitziet, bepaalt waarschijnlijk of Majin: The Forsaken Kingdom er met het predicaat 'leuk' of met 'erg sterk' vandoor gaat. Het concept is interessant en de basis is gelegd, dus het is nu enkel nog hopen dat ontwikkelaar Game Republic er genoeg mee heeft gedaan. Dit sportgame- en shootterrijke najaar zou naast Fable III immers nog wel een avonturenspel met de allure van Disney en Studio Ghibli kunnen gebruiken.